Uzasadnienie
Decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia 20 września 1993 r. /nr Fn. 3240-18/93/ Instytucji Filmowej Dystrybucji Filmów "M." w W. - Oddział w B. ustalono podatek od nieruchomości za 1991 r. w wysokości 8 512 000 zł.
Odwołanie od powyższej decyzji złożył podatnik do Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym Województwa (...). Zarzucił decyzji brak podstaw do wymierzenia podatku, gdyż art. 7 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31/ zwalnia z tego obowiązku instytucje filmowe na podstawie ustawy z dnia 16 lipca 1987 r. o kinematografii /Dz.U. nr 22 poz. 127 ze zm./. Podatnik powołał się w tym zakresie na opinię organu założycielskiego - Komitetu Kinematografii. Ponadto podał, że kino "M." w Ł., od którego wymierzono podatek od nieruchomości, jest prowadzone przez Miejski Dom Kultury - Dom Środowisk Twórczych w Ł. jako użytkownika. Zgodnie z umową łączącą strony obowiązek pokrywania wszelkich opłat, w tym ewentualnego podatku od nieruchomości, ciąży na tym Domu.
Decyzją z dnia 27 października 1993 r. /nr.../ Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym Województwa (...) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium podkreśliło, że brak jest ustawy zwalniającej instytucje filmowe od podatku od nieruchomości w trybie, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż za taką nie można uznać ustawy z dnia 16 lipca 1987 r. o kinematografii ani przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie. Kolegium stwierdziło także, że podatkiem od nieruchomości nie można obciążyć użytkownika nieruchomości, gdyż obowiązek podatkowy ciąży na właścicielu lub użytkowniku wieczystym nieruchomości.
Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył podatnik, zarzucając jej naruszenie par. 24 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 lutego 1988 r. w sprawie szczegółowych zasad gospodarki finansowej instytucji filmowych /Dz.U. nr 9 poz. 67/ oraz art. 7 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz ustalenie, że nie podlega obowiązkowi podatkowemu w podatku od nieruchomości.
Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym Województwa (...) w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, powołując się na okoliczności podniesione wcześniej w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna, gdyż organy samorządowe nie naruszyły prawa materialnego ani przepisów postępowania administracyjnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy.
Z materiałów zebranych w sprawie wynika, że Instytucja Filmowa Dystrybucji Filmów "M." w W. - Oddział w B. jest wieczystym użytkownikiem gruntu położonego w Ł. oraz właścicielem budynku znajdującego się na tym gruncie. Zgodnie z art. 2 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciąży na właścicielach lub samoistnych posiadaczach i użytkownikach wieczystych nieruchomości. Przesłanki te spełnia skarżąca, należy więc uznać ją za podatnika w podatku od nieruchomości.
Nie jest zasadne stanowisko skarżącej, że podatkiem od nieruchomości należy obciążyć użytkownika kina "M.", to jest Miejski Dom Kultury - Dom Środowisk Twórczych w Ł. Artykuł 2 powołanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie przewiduje takiej możliwości w sytuacji, gdy użytkowanie wynika z umowy cywilnoprawnej zawartej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości a osobą trzecią. Ponadto umową cywilnoprawną nie można przenosić praw i obowiązków publicznoprawnych, w tym obowiązku podatkowego. Inną bowiem sprawą jest ekonomiczny ciężar podatku, który może być np. doliczany do czynszu najmu, a inną sam obowiązek podatkowy, który może wynikać wyłącznie z ustawy.
Artykuł 7 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przewiduje zwolnienie od podatku od nieruchomości na podstawie odrębnych ustaw. Należy zgodzić się tu z poglądem, że pojęcie "odrębne ustawy" obejmuje także przepisy niższej rangi, wydane na podstawie upoważnienia ustawowego. Zwolnienie takie jednak musi być wyraźne, gdyż - jak podkreślał w wielu wyrokach sąd - zwolnienia podatkowe są wyjątkiem od ogólnej zasady powszechności opodatkowania i równości wobec prawa, dlatego muszą wynikać wprost i wyraźnie z przepisów prawa, a uprawnień do ulg i zwolnień podatkowych nie należy interpretować rozszerzająco.
W świetle tych podstawowych zasad ogólnych należy stwierdzić, że ani ustawa z dnia 16 lipca 1987 r. o kinematografii /Dz.U. nr 22 poz. 127/, ani wydane na jej podstawie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 lutego 1988 r. w sprawie szczegółowych zasad gospodarki finansowej instytucji filmowych /Dz.U. nr 9 poz. 67/ nie przewidują zwolnienia tych instytucji od podatku od nieruchomości. Paragrafy 1 i 24 tego rozporządzenia dotyczą szczegółowych zasad rozliczeń instytucji filmowych z budżetem Państwa i nie wprowadzają zwolnienia od podatku od nieruchomości /co zresztą wynika z ich literalnego brzmienia/ w sensie art. 7 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Obowiązek podatkowy skarżącej w rozpoznawanej sprawie wynika z art. 2 powoływanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i - wobec braku wyraźnego zwolnienia ustawowego od tego podatku - skarżąca powinna wykonać obowiązki przewidziane w art. 6 ust. 8 tej ustawy. Gdy tego nie uczyniła, Prezydent Miasta Ł. postąpił zgodnie z prawem, wydając decyzję ustalającą zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 1991 r.
Ustosunkowując się do kwestii zwolnienia - pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych - instytucji filmowych od podatku od nieruchomości na podstawie cytowanej wcześniej ustawy z dnia 16 lipca 1987 r. o kinematografii oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 lutego 1988 r. w sprawie szczegółowych zasad gospodarki finansowej instytucji filmowych, Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę na zasadniczą zmianę stanu prawnego w stosunku do zasad obowiązujących w końcu lat osiemdziesiątych. Przypomnieć tu należy, że przepisy ustawy z dnia 26 lutego 1982 r. o opodatkowaniu jednostek gospodarki uspołecznionej /Dz.U. 1987 nr 12 poz. 77 ze zm./, dotyczące podatku od nieruchomości, zostały uchylone z dniem 31 grudnia 1989 r., a przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 1991 r. - Prawo budżetowe /Dz.U. nr 4 poz. 18 ze zm./ wyraźnie rozgraniczają budżet państwa od budżetu gmin. W tej sytuacji ani ustawy z dnia 16 lipca 1987 r. o kinematografii, ani par. 24 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 lutego 1988 r. nie można uznać za podstawę zwolnienia instytucji filmowych od podatku od nieruchomości w rozumieniu art. 7 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./.
W tej sytuacji skarga, jako niezasadna, podlega oddaleniu na podstawie art. 207 par. 5 Kpa.