Uzasadnienie
Urząd Skarbowy w P. decyzją z dnia 14 czerwca 1994 r. ustalił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług Jadwidze S. za miesiąc kwiecień 1994 r. w kwocie podlegającej wpłaceniu - 19.263.000,- złotych. Z uzasadnienia wynika, iż podatniczka w złożonej deklaracji VAT-7 za miesiąc kwiecień 1994 r. wskazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie 669.000 zł, która to została zwrócona. W wyniku kontroli stwierdzono, że kwota za miesiąc kwiecień 1994 r. winna wynosić 19.263.000,- zł i po odliczeniu kwoty niesłusznie zwróconej podatniczce zł 669.000 do Urzędu Skarbowego winna być dokonana wpłata 19.932.000.- złotych.
Od decyzji tej odwołała się Jadwiga S. działająca przez pełnomocnika Zbigniewa W., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w części określającej zobowiązanie podatkowe ponad kwotę 4.983.000.- złotych. Zarzucono decyzji naruszenie przepisów art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w wyniku ich błędnej interpretacji, a ponadto przepisów art. 7 Kpa przez nieuwzględnienie istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności. W uzasadnieniu podano, że w trakcie kontroli w dniach 3-6 czerwca 1994 r. prawidłowości deklarowanych podstaw opodatkowania i naliczania podatku od towarów i usług w okresie od miesiąca stycznia do kwietnia 1994 roku stwierdzono w deklaracji podatkowej za miesiąc kwiecień 1994 r. zawyżenie podatku naliczonego o kwotę 4.983.000 zł, co spowodowało zastosowanie sankcji przewidzianych w art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy i określenie zobowiązania, w wysokości trzykrotności stwierdzonej nieprawidłowości tj. w kwocie 14.949.000,- zł. Poza oczywistą pomyłką powstałą przy sporządzaniu deklaracji podatkowej, ewidencja podatkowa prowadzona przez podatniczkę nie zawierała żadnych nieprawidłowości i dlatego zdaniem odwołującej się, nie było podstaw do zastosowania sankcji przewidzianych w ustawie za nieprawidłowe prowadzenie ewidencji podatkowej. Ewidencja bowiem była prowadzona i zawierała wszelkie wymagane elementy, a jedynie zaistniała oczywista pomyłka przy sporządzaniu deklaracji rozliczeniowej za miesiąc kwiecień 1994 r.
Izba Skarbowa w S. decyzją z dnia 30 września 1994 r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji nie podzielono wywodów i wniosków podatniczki. Wyjaśniono, że deklaracja podatkowa winna być sporządzona w oparciu o dane wynikające z ewidencji, która winna odzwierciedlać stan faktyczny operacji gospodarczych dokonywanych przez podatnika.
Skoro zaś rozliczenie podatku dokonane przez podatniczkę w deklaracji za miesiąc kwiecień było niezgodne z danymi wynikającymi z prowadzonej ewidencji to organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo ustalił zobowiązanie podatkowe stosując sankcje przewidziane ustawą.
Skargę na powyższą decyzję wniosła Jadwiga S. żądając uchylenia przedmiotowej decyzji i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu skargi ponownie podniesiono, że ewidencja podatku VAT była prowadzona prawidłowo lecz pomylono się jedynie przy sporządzaniu deklaracji podatkowej za miesiąc kwiecień 1994 r. poprzez zawyżenie podatku naliczonego o kwotę 4.983.000,- zł. Powstało to w wyniku omyłkowego wykazania w deklaracji kwoty brutto czynszu dzierżawnego za lokal w kwocie 5.797.102,- zł wtedy, gdy winien być uwidoczniony naliczony podatek VAT w kwocie złotych 814.117 od tenuty dzierżawnej. Była to - zdaniem skarżącej - oczywista pomyłka pisarska, był to błąd rachunkowy nie popełniony w zamiarze uszczuplenia dochodów Skarbu Państwa.
Odpowiadając na skargę Izba Skarbowa w S. wnosiła o jej oddalenie.
Powołując się na przepisy art. 27 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym wyjaśniono, że ewidencja podatkowa służyć winna do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej. Skoro więc deklaracja podatkowa została sporządzona w oderwaniu od ewidencji podatku VAT to nie można uznać, że ewidencja prowadzona była prawidłowo i dlatego zastosowano sankcje przewidziane w art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy w odniesieniu do kwoty stanowiącej rozbieżność pomiędzy deklaracją a ewidencją.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 207 par. 2 pkt 1 i 3 Kpa Sąd Administracyjny uchyla zaskarżoną decyzję w przypadku stwierdzenia, że została wydana z naruszeniem Prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Naruszeń prawa, w tym zakresie, nie można czynić zaskarżonej decyzji.
Organy podatkowe obu instancji uznały, że rozbieżność pomiędzy danymi wynikającymi z prowadzonej przez podatnika ewidencji podatku od towarów i usług, a danymi uwidocznionymi w deklaracji podatkowej VAT-7 winna być traktowana jako naruszenie obowiązków podatnika w zakresie prowadzenia ewidencji, następstwem czego było zastosowanie sankcji przewidzianych w art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./.
Skład orzekający Sądu, tę ocenę podziela. Z brzmienia pkt 4 art. 27 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym wynika, że ewidencja podatku VAT winna zawierać dane niezbędne do określenia przedmiotu i podstawy opodatkowania, wysokość podatku należnego, kwoty podatku naliczonego obniżającego podatek należny oraz kwoty podatku podlegającego wpłacie do Urzędu Skarbowego lub zwrotowi z tego Urzędu oraz inne dane służące do prawidłowego sporządzenia deklaracji podatkowej. W świetle powyższego oczywistym jest, że deklaracja podatkowa VAT-7 winna być sporządzana w oparciu o ewidencję podatkową, do tego m.in. celu prowadzona jest ewidencja podatkowa. Skoro jednak deklaracja VAT-7 składana przez podatnika zawiera dane niezgodne ze stanem rzeczywistym, to nie można uznać, że podatnik wykonał obowiązki nałożone przepisami art. 27 ust. 4 ustawy. Deklaracja podatkowa dla podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego ma szczególny charakter. Z mocy bowiem przepisów art. 10 ust. 2 ustawy, zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, jeżeli Urząd Skarbowy nie ustali go w innej wysokości. Regułą więc jest, że sam podatnik określa wysokość zobowiązania podatkowego, a wynika ono z treści deklaracji podatkowej.
Poza nakazami płynącymi z przepisów art. 27 ust. 4, ustawa nie zawiera wymogów jakim powinna odpowiadać ewidencja podatkowa. Podatnik prowadząc ewidencję winien jednak mieć na względzie, iż zawarte w niej dane służyć winny do prawidłowego sporządzania deklaracji podatkowej. Jeżeli więc deklaracja złożona przez podatnika nie odpowiadała stanowi rzeczywistemu oraz danym uwidocznionym w ewidencji, to organy podatkowe prawidłowo zastosowały przepisy art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy, zwiększając kwotę podatku należnego o kwotę trzykrotności bezpodstawnie zawyżonego podatku naliczonego.
Tak powzięta decyzja nie narusza prawa, jest ona zgodna z wyżej powołanymi przepisami ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym.
Nie miało też miejsca naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, a w szczególności art. 7 Kpa, co podnosi skarżąca. Organy podatkowe prawidłowo oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy i zastosowały obowiązujące przepisy prawa podatkowego materialnego.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, stosując przepisy art. 207 par. 5 Kpa, obowiązany był skargę oddalić.