Wyrok NSA oz. w Białymstoku z 24 lutego 1995 r., SA/Bk 313/94

Teza

1. Z par. 22 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 1991 r. w sprawie karty podatkowej /Dz.U. nr 124 poz. 551/ jednoznacznie wynika, że z samego zgłoszenia prowadzenia przez spółkę handlu piwem, jeśli w rzeczywistości spółka tej działalności nigdy nie podjęła, nie może jeszcze wynikać skutek prawny w postaci utraty prawa do karty podatkowej i obowiązek płacenia podatków obrotowego i dochodowego na zasadach ogólnych.

Musi tu bowiem zaistnieć stan faktyczny powodujący utratę warunków do korzystania z karty podatkowej.

2. Z przepisów par. 5 ust. 5 i ust. 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1990 r. w sprawie karty podatkowej /Dz.U. nr 92 poz. 545/ wynika, że wspólników spółki dla celów opodatkowania kartą podatkową traktuje się tak jak pracowników, z uwzględnieniem oczywistego faktu, że jeden ze wspólników winien pełnić rolę właściciela, nie wlicza się więc go do limitu pracowników.