Uzasadnienie
Zygmunt O. i Fabian S. wnieśli skargę na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł w Warszawie z dnia 27 stycznia 1998 r. Zaskarżoną decyzją z dnia 27 stycznia 1998 r. (...) Prezes Głównego Urzędu Ceł utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w B. (...) z dnia 9 maja 1997 r. wymierzającą należności celne od samochodu marki Mazda 626 o nr rej. (...). W uzasadnieniu wskazał, iż postanowieniem z dnia 18 marca 1997 r. Dyrektor Urzędu Celnego w B. wznowił z urzędu postępowanie w sprawach zakończonych ostatecznymi decyzjami zawartymi w dowodach odprawy celnej przewozowej (...) z dnia 13 marca 1996 r. z uwagi na wyjście na jaw nowych okoliczności faktycznych nieznanych organowi celnemu z dniem wydania ostatecznej decyzji. Okoliczności te polegały na tym, iż skarżący w tym samym dniu zgłosili, niezależnie od siebie, do oddzielnych odpraw celnych, podzespoły samochodu osobowego marki Mazda 626 deklarując je jako części samochodowe podczas, gdy podzespoły te pochodziły z jednego, rozmontowanego uprzednio samochodu ww. marki o nr nadwozia (...) i nr silnika (...), który ponownie został zmontowany z oclonych w ten sposób elementów składowych, a następnie zarejestrowany jako składak pod numerem (...) na jednego ze skarżących. W decyzji wydanej po wznowieniu postępowania Dyrektor Urzędu Celnego w B. uchylił poprzednie decyzje zawarte w ww. dowodach odprawy celnej i dokonał prawnego wymiaru cła przyjmując, iż towarem zgłoszonym do odprawy celnej przez skarżących był samochód osobowy marki Mazda 626 sprowadzony z zagranicy w stanie nie zmontowanym /rozmontowanym/.
W odwołaniu od tej decyzji Fabian S. i Zygmunt O. wnieśli o uchylenie jej w całości, zarzucając błędne ustalenie stanu faktycznego.
Prezes GUC utrzymał zaskarżoną, decyzję w mocy. W uzasadnieniu podniósł, iż wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie przez organ I instancji było w pełni zasadnie, bowiem wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania ostatecznych decyzji nie znane wówczas temu organowi. Organ odwoławczy uznał w pełni za zasadne przyjęcie, iż przedmiotem obrotu towarowego z zagranicy był w przedmiotowej sprawie rozmontowany samochód marki Mazda 626 z 1996 r., który zgodnie z zasadami Nomenklatury Scalonej winien zostać zaklasyfikowany do pozycji 8703 Taryfy Celnej, obejmującej pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób. Tym samym, zdaniem organu, stawka celna zastosowana przez organ I instancji w ramach powyższych ustaleń, została naliczona zgodnie z przepisami Prawa celnego, a ściślej, z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Prezes Głównego Urzędu Ceł uznał więc zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego za niezasadny, co skutkowało utrzymaniem w mocy ponownej decyzji organu I instancji.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając jej naruszenie art. 8 Kpa oraz art. 48 Prawa celnego. Naruszenie pierwszej normy miało polegać zdaniem skarżących, na przeprowadzeniu postępowania bez wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy przy uwzględnieniu jedynie interesu jednej strony i interpretowaniu wątpliwości na niekorzyść skarżących. Obraza art. 48 Prawa celnego miała zaś polegać na błędnym przyjęciu przez organ celny, iż skarżący mieli zamiar zaniżenie należności celnych, importując jeden pojazd w rozmontowanych częściach, co było niezgodne z prawdą. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Twierdzenia skarżących o rzekomym naruszeniu przez organy celne przepisów postępowania administracyjnego są nieuzasadnione. Zgodnie z art. 145 par. 1 pkt 5 Kpa, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi wydającemu decyzję. W rozpoznawanej sprawie, tymi nowymi okolicznościami nie znanymi Dyrektorowi Urzędu Celnego w B., dokonującemu oclenia zgłoszonych do odprawy celnej towarów w dowodach odprawy z dnia 13 marca 1996 r. o numerach (...) był fakt zmontowania z odprawionych części samochodu marki Mazda 626 i zarejestrowanie go w Urzędzie Miasta i Gminy w W. na nazwisko Fabiana S. o numerze rejestracyjnym (...). Ponadto, w wyniku przeprowadzenia wznowienia postępowania i jego uzupełnieniu wyszło na jaw, że samochód w dniu 31 stycznia 1996 r. niemiecka firma sprzedała Zygmuntowi O. zamieszkałemu przy ul. E. P. 4 m. 4 w W. Sprzedawca samochodu w piśmie z dnia 29 lipca 1997 r. wskazał Zygmunta O. jako nabywcę samochodu Mazda o numerze podwozia (...). Były to okoliczności niewątpliwie nowe i istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Na ich podstawie dokonano wymiaru należności celnych na kwotę 8.066,50 zł, czyli wyższą o kwotę 5.030,70 zł od uprzednio wymierzonego cła.
Nieuzasadniony okazał się też zarzut rzekomego naruszenia przepisów art. 48 Prawa celnego. Skoro wznowione postępowanie wykazało, że samochód został zakupiony w Niemczech w całości, a jedynie przewożono go przez granicę w stanie rozmontowanym, to organy celne nie naruszały prawa przyjmując, że samochód na polski obszar celny wprowadzili obaj skarżący i oni też mają obowiązek zapłacenia należności celnych. Przyjęcie przez organy celne, że do Polski został sprowadzony kompletny samochód w stanie rozmontowanym, a nie części samochodowe jest zgodne z uregulowaniem, zawartym w regule 2/a/ Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Reguła ta stanowi, że wszelkie informacje o wyrobie zawarte w treści pozycji dotyczą wyrobu niekompletnego i niegotowego, pod warunkiem, że posiada on zasadniczy charakter wyrobu kompletnego lub gotowego. Informacje te dotyczą także wyrobu kompletnego lub gotowego /oraz wyrobu uważanego za taki w myśl postanowień niniejszej reguły/ znajdującego się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym.
Z powyższego wynika, że warunkiem przyjęcia istnienia wyrobu gotowego jest sprowadzenie takiej ilości części, z których można skonstruować kompletny wyrób gotowy, w tym przypadku - samochód osobowy. Tak też przyjmuje Sąd Najwyższy /por. wyrok z dnia 8 maja 1998 r., III RN 31/98 - OSNAPU 1999 nr 5 poz. 157/. Skład orzekający Sądu, rozpoznający niniejszą sprawę, pogląd powyższy podziela.
Sąd nie uwzględnił wniosku skarżących o odroczenie wyznaczonego terminu rozprawy celem umożliwienia zlecenia prowadzenia sprawy wyspecjalizowanej kancelarii prawniczej. O terminie kolejnej rozprawy wyznaczonej na dzień 10 lutego 1999 r. skarżący zostali powiadomieni w dniu 14 stycznia 1999 r. Skarga zaś była wniesiona w dniu 2 marca 1998 r. W tej sytuacji skarżący mieli dość czasu na wyszukanie odpowiedniej kancelarii prawniczej i ewentualnego zlecenia jej prowadzenia sprawy.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd stosując przepisy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, orzekł o oddaleniu skargi.