Wyrok NSA oz. w Białymstoku z 17 marca 1995 r., SA/Bk 368/94

Teza

Odmowę zwrotu różnicy podatku należnego nad naliczonym organy oparły na art. 25 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. Zwrotu różnicy nie stosuje się między innymi do podatników, którzy zostali wykreśleni przez Urząd Skarbowy na zasadach określonych w art. 9 ustawy.

Sentencja

1. oddala skargę w przedmiocie odmowy zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym.

Uzasadnienie

Urząd Skarbowy w P. decyzją z dnia 4 sierpnia 1994 r. odmówił Danucie S. zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym wykazanej w deklaracji podatkowej dla podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 1994 r. w kwocie 2.060.000 zł. Odmowę uzasadniono tym, że w momencie składania deklaracji podatniczka nie była już podatnikiem podatku VAT albowiem z dniem 30 czerwca 1994 r. została wykreślona z rejestru na podstawie zgłoszenia o zaprzestaniu działalności podlegającej opodatkowaniu przez osobę fizyczną VAT-3. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołano przepisy art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./.

Odwołując się podatniczka wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wskazywała na błędną interpretację przepisów art. 25 ust. 3 oraz art. 21 ust. 2 i 4 ustawy, a ponadto na naruszenie przepisów art. 6 i art. 7 Kpa Podnosiła też, że organ podatkowy I instancji stosując przepisy art. 25 ust. 3 zastosował je bardzo formalistycznie. Odwołująca się wyjaśniała, że przecież w okresie, za który odmówiono jej zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad podatkiem należnym, była podatnikiem podatku od towarów i usług. Nadwyżka bowiem dotyczy miesiąca czerwca 1994 r., a wykreślenie z ewidencji podatników tego podatku miało miejsce z dniem 30 czerwca 1994 r. Podnosiła też, że nie brała udziału w toczącym się postępowaniu przed organem I instancji przywołując art. 10 Kpa.

Izba Skarbowa w S. decyzją z dnia 12 października 1994 r. utrzymała w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że decyzja Urzędu Skarbowego w P. została powzięta prawidłowo i znajduje oparcie w przepisach art. 25 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Wyjaśniono też, że Urząd Skarbowy nie wzywał skarżącej do zapoznania się z zebranymi dowodami w sprawie albowiem decyzję powzięto w oparciu o fakt wykreślenia podatnika z rejestru VAT, co nastąpiło na wniosek skarżącej w związku z zaprzestaniem działalności gospodarczej.

Skargę wniosła Danuta S. żądając uchylenia powyższej decyzji i zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu podnosiła, że decyzja jest niezgodna z obowiązującym prawem. Powoływała się na przepisy art. 19 ustawy, w świetle których podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Dlatego też - zdaniem skarżącej - przysługiwał jej zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad podatkiem należnym za miesiąc czerwiec 1994 r. pomimo tego, że z dniem 30 czerwca 1994 r. wykreślona została z rejestru podatników VAT, co Urząd Skarbowy w P. potwierdził decyzją z dnia 29 lipca 1994 r.

Odpowiadając na skargę Izba Skarbowa w S. wnosiła o jej oddalenie, albowiem skarżąca w chwili żądania zwrotu podatku nie była już podatnikiem VAT. Wykreślenie z rejestru podatników VAT skarżącej nastąpiło z dniem 30 czerwca 1994 r. na jej wniosek. Zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym przysługuje jedynie podatnikom i nie może być dokonywany po wykreśleniu z rejestru podatników.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie mogła być uwzględniona.

Sąd Administracyjny uchyla zaskarżoną decyzję w przypadku stwierdzenia, że została ona wydana z naruszeniem przepisów Prawa materialnego, chyba, że naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy, bądź naruszeniem przepisów regulujących postępowanie administracyjne, które miały istotny wpływ na wynik sprawy - art. 207 par. 2 pkt 1 i 3 Kpa. Żadnego, tego rodzaju naruszeń prawa nie można zarzucić zaskarżonej decyzji.

Odmowę zwrotu różnicy podatku należnego nad podatkiem naliczonym za miesiąc czerwiec 1994 r. organy podatkowe oparły na przepisach art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./. Powołane przepisy stanowią, że zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się między innymi do podatników, którzy zostali wykreśleni z rejestru prowadzonego przez Urząd Skarbowy na zasadach określonych w art. 9 ustawy.

Z dowodów zebranych w sprawie wynika, że podatniczka deklarację podatkową dla podatku od towarów i usług /VAT-7/ za miesiąc czerwiec 1994 r. złożyła w Urzędzie Skarbowym w P. w dniu 26 lipca 1994 r. Pismem zaś wniesionym w dniu 4 lipca 1994 r., datowanym 30 czerwca 1994 r. zawiadomiła Urząd Skarbowy o zawieszeniu prowadzonej działalności gospodarczej z powodu utraty prawa do lokalu. W dniu zaś 27 lipca 1994 r. podatniczka złożyła zgłoszenie /VAT-3/ o zaprzestaniu działalności podlegającej opodatkowaniu przez osobę fizyczną, w którym w poz. 24, jako datę zaprzestania działalności, podała - 30 czerwca 1994 r. Urząd Skarbowy w P. decyzją z dnia 29 lipca 1994 r. wykreślił z rejestru Danutę Halinę S. z dniem 30 czerwca 1994 r.

W świetle powyższego organy podatkowe prawidłowo oceniły zebrane w sprawie dowody i zastosowały prawo odmawiając zwrotu nadwyżki podatku należnego za miesiąc czerwiec 1994 r. Postępowanie organów podatkowych znajduje uzasadnienie w przepisach art. 25 ust. 3 powołanej ustawy. Dlatego też skarga nie mogła być uwzględniona i Sąd, stosując przepisy art. 207 par. 5 Kpa, obowiązany był ją oddalić.