Wyrok NSA oz. w Białymstoku z 20 października 1995 r., SA/Bk 40/95

Teza

Jeśli organ podatkowy słusznie i prawidłowo zastosuje szacunkowe ustalenie podstawy do obliczenia podatków obrotowego i dochodowego, zgodnie z art. 168 i art. 169 par. 2 Kpa oraz art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 27 poz. 111 ze zm./ z powodu nieprawidłowości i nierzetelności ksiąg podatkowych, to stronie nie służy wniosek o uchylenie ostatecznej decyzji w wymiarowej na podstawie art. 155 Kpa.

Uzasadnienie

Urząd Skarbowy w S. decyzją z dnia 30 czerwca 1992 r. (...) wymierzył Lucjanowi D. z tytułu prowadzenia biura turystyczno-socjalnego "G." w D. podatek obrotowy w kwocie 39.465.600 zł i podatek dochodowy w kwocie 43.574.800 zł za 1991 r.

Złożone przez Lucjana D. po terminie odwołanie Izba Skarbowa pozostawiła bez rozpoznania a skargę jego Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 stycznia 1993 r. III SA 1925/92 oddalił.

Dnia 12 lutego 1993 r. Lucjan D. złożył do Ministerstwa Finansów pismo z prośbą o uchylenie decyzji wymiarowej na mocy art. 155 Kpa.

Urząd Skarbowy w S. decyzją z dnia 29 kwietnia 1993 r. powyższy wniosek załatwił odmownie podając, że zarzuty i argumentacja w nieuwzględnionym wniosku mijają się z materiałem dowodowym zebranym w postępowaniu podatkowym, co zostało szczegółowo omówione zarówno w analizie tych materiałów z dnia 19maja 1992 r., jak i w uzasadnieniu decyzji wymiarowej z dnia 30 czerwca 1992 r.

W odwołaniu od tej decyzji Lucjan D. zarzucił błędne naliczenie podatku obrotowego i dochodowego przez przyjęcie, że księga podatkowa prowadzona była nierzetelnie, przez nie odliczenie dwóch imprez odwołanych, nie uwzględnienie imprez szkolnych zwolnionych z podatku obrotowego.

Izba Skarbowa w B. decyzją z dnia 18 sierpnia 1993 r. na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję podając, że zarówno w podaniu skierowanym do Ministerstwa Finansów, jak i w odwołaniu nie zostały podane żadne nowe okoliczności, które mogłyby spowodować zmianę stanowiska co do oceny prowadzonej przez skarżącego podatkowej księgi przychodów i rozchodów a tym samym co do zasadności ustalenia podstaw opodatkowania za 1991 r. w drodze szacunku. Z tych powodów brak jest podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji wymiarowej na zasadzie art. 155 Kpa.

W skardze do NSA Lucjan D. zarzucił zaskarżonej decyzji i decyzji ostatecznej z 30 czerwca 1992 r. - nie odliczenie od obrotu wydatków poniesionych na realizację imprez zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 17 kwietnia 1991 r. w sprawie stawek podatku obrotowego od osób fizycznych oraz nie będących jednostkami gospodarki uspołecznionej osób prawnych i innych jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej, ulg i zwolnień i trybu płatności tego podatku /Dz.U. nr 38 poz. 165 ze zm./ i rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1991 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie stawek podatku (...) /Dz.U. nr 124 poz. 553/

• nie odliczenie dwóch odwołanych imprez,
• błędne rozliczenie kosztów wycieczek szkolnych, kolonii i wczasów.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w B. wniosła o jej oddalenie podając, że w składanych podaniach i odwołaniach Lucjan D. domagał się ustalenia podstaw opodatkowania w oparciu o dokumenty, które - z uwagi na nierzetelne zeznania podatkowe i prowadzoną nierzetelnie księgę - nie mogły być przyjęte za podstawę do ustalenia obrotu i dochodu. Przyczyny bezzasadności podnoszonych zarzutów zostały skarżącemu przedstawione. Za nierzetelne prowadzenie podatkowej księgi przychodów i rozchodów Lucjan D. został ukarany wyrokiem sądowym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Przepis art. 155 Kpa, którego zastosowania dochodzi Lucjan D. stanowi, że ostateczna decyzja może być uchylona lub zmieniona, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.

Zgodnie z art. 169 par. 1 Kpa księgi prowadzone przez podatnika stanowią dowód w postępowaniu podatkowym, jeżeli są prowadzone rzetelnie i zgodnie z ustalonymi wymaganiami. Organ podatkowy może nie uznać za dowód w postępowaniu podatkowym ksiąg, jeżeli prowadzone są one nieprawidłowo i nierzetelnie /par. 2/. Zebrane w postępowaniu podatkowym materiały dowodowe świadczą bezspornie o tym, że książki podatkowe prowadzone były wadliwie i nierzetelnie, w okresie od sierpnia do października 1991 r. księga podatkowa w ogóle nie była prowadzona. Za nierzetelne prowadzenie ksiąg podatkowych przychodów i rozchodów, za całkowite zaniechanie ich prowadzenia w okresie od sierpnia do października 1991 r. Lucjan D. skazany zostały wyrokiem Sądu Rejonowego w B. P. na karę grzywny (...).

W tej sytuacji prawidłowe, zgodne z przepisami art. 168 i art. 169 par. 1 i 2 Kpa oraz art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 27 poz. 111 ze zm./ było szacunkowe ustalenie podstawy do obliczenia podatków obrotowego i dochodowego.

Przychód ogólny przedsiębiorstwa w sumie 952.964.000 zł określono na podstawie zestawienia rozliczeniowego złożonego przez podatnika przy zeznaniu rocznym, po doliczeniu sumy 59.590.010 zł wynikającej z dowodów, której podatnik nie uwzględnił.

Urząd Skarbowy szczegółowo omawia wszystkie kwestie podnoszone przez podatnika w dostarczonej mu analizie oraz uzasadnieniu decyzji wymiarowej.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa a skarga, jako niezasadną podlega oddaleniu na mocy art. 207 par. 5 Kpa.