Wyrok NSA oz. w Białymstoku z 7 stycznia 1998 r., SA/Bk 420-421/97

Teza

Reguła 2a Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej określa, że wyroby niekompletne, jak również wyroby kompletne oraz wyroby znajdujące się w stanie nie zmontowanym lub zdemontowanym klasyfikuje się do pozycji obejmującej wyrób kompletny.

Tożsamość podmiotu dokonującego obrotu towarowego nie zmontowanymi częściami nie jest więc uwzględniona w wymienionej regule.

Sentencja

1. oddala skargi.

Uzasadnienie

Skargi są zdaniem Sądu bezzasadne. Organy administracji orzekające o wymiarze cła po wznowieniu postępowania administracyjnego prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i w następstwie jego właściwej oceny doszły do słusznego wniosku, że przedmiotem obrotu towarowego z zagranicą był pojazd w stanie nie zmontowanym. Kwestionując powyższą ocenę skarżący usiłują podważyć obowiązujące w Europie, w tym i w Polsce, zasady klasyfikacji towarów podlegających ocleniu, mające na celu zapewnienie jednolitego traktowania przez organy celne państw europejskich podmiotów dokonujących obrotu towarowego z zagranicą i ochronę interesów państw przed przypadkami usiłowania wykorzystania przez te podmioty przepisów dla uniknięcia poniesienia należnych opłat celnych. Obowiązkiem organów celnych jest wymierzanie cła według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu zgłoszenia celnego i według stawek celnych obowiązujących w tym dniu /art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne - Dz.U. 1994 nr 71 poz. 312 ze zm./. Stawki celne, o których mowa w art. 23 ust. 1 ustawy Prawo celne, są zaś ściśle przyporządkowane do kodu PCN taryfy celnej, obowiązującej w dniu dokonania zgłoszenia towaru do odprawy celnej, przy czym obowiązująca w Polsce taryfa celna /stanowiąca załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie ceł na towary przywożone z zagranicy/ przejęła w całości nazewnictwo i pełne zasady interpretacji Nomenklatury Scalonej określania towarów, opracowanej przez Komisje Wspólnot Europejskich. Jednolitą interpretację klasyfikacji towarów w obrocie towarowym z zagranicą zapewniają Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej, z których reguła 2a wyraźnie określa, iż wyroby niekompletne, jak również wyroby kompletne oraz wyroby znajdujące się w stanie nie zmontowanym lub zdemontowanym klasyfikuje się do pozycji obejmującej wyrób kompletny.

Oznacza to, że aby uznać sprowadzone do towaru części za wyrób niekompletny w stanie nie zmontowanym i wymierzyć cło jak za wyrób gotowy, należy wykazać, że istnieje możliwość zmontowania z tych części wyrobu noszącego zasadnicze cechy wyrobu kompletnego lub gotowego. Ujawniony w wyniku kontroli wewnętrznej organu celnego I instancji stan faktyczny, a mianowicie ustalenie, że w krótkim czasie po dokonaniu odpraw celnych części do samochodu Audi 100 doszło do zarejestrowania pojazdu samochodowego, złożonego z części odprawionych decyzjami dyrektora urzędu celnego, jest wyraźnym potwierdzeniem tego, że sprowadzone do Polski przez skarżących 6 maja 1995 r. części do samochodu Audi 100 stanowiły wyrób kompletny, podlegający ocleniu jako całość. Oceny tej nie zmienia okoliczność, że części zostały odprawione ostatecznie w dwóch różnych datach, a ich importerami były dwie osoby, gdyż reguła 2a nie wprowadza jako przesłanki klasyfikacji wyrobu jako kompletnego tożsamości podmiotu dokonującego obrotu towarowego nie zmontowanymi częściami tego wyrobu. Jest to - jak się wydaje - świadoma interpretacja zabezpieczająca państwa przed uchylaniem się przez podmioty obrotu towarowego z zagranicą od obowiązku uiszczenia właściwych należności celnych.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie można zresztą nie podzielić wrażenia organów celnych, że działanie skarżących miało na celu świadome wprowadzenie w błąd organu celnego. Skarżący Ł, nabywając nadwozie samochodu w imieniu i na rzecz skarżącego S., w tym samym czasie nabywa dla siebie pozostałe niezbędne do zmontowania samochodu Audi 100 części i wszystkie przewozi jednym transportem, zgłaszając w punkcie granicznym wniosek o przekazanie sprawy do urzędu celnego, gdzie po dokonaniu w dwudniowym odstępie odpraw celnych sprowadzonych części, odsprzedaje zakupione we własnym imieniu elementy samochodu skarżącemu S., a ten po złożeniu pojazdu rejestruje go na swoje nazwisko. Podjęte przez skarżących działania mogły być zatem odebrane jako nieprzypadkowe i ocenione tak, jak to uczyniły organy celne. Ocena materiału dowodowego przez organy administracji jest - w świetle art. 80 Kpa - oceną swobodną, a skarżący niczym nie wykazali przekroczenia granicy swobodnej oceny dowodów. Solidarny obowiązek zapłaty przez obu skarżących różnicy między cłem należnym a wcześniej uiszczonym jest wynikiem ustalenia, że obaj skarżący byli importerami nie części, ale samochodu w stanie nie zmontowanym. Spełnienie świadczenia przez jednego z nich nie stoi na przeszkodzie ewentualnemu wystąpieniu przed sądem powszechnym z regresem do dłużnika współsolidarnego stosownie do art. 376 par. 1 kodeksu cywilnego.

Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargi na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/.