Uzasadnienie
Izba Skarbowa w B. decyzją z dnia 26 kwietnia 2000 r. (...) utrzymała w mocy decyzję Drugiego Urzędu Skarbowego w B. z 6 marca 2000 r., (...), odmawiającą Spółdzielni (...) "S." ZPCh w Ch. zwrotu podatku od towarów i usług w kwocie 32.603 zł za styczeń 2000 r.
W uzasadnieniu decyzji Izba Skarbowa wywiodła, że z treści przepisu art. 14a ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ wynika, iż prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej ma prawo w zakresie działalności tego zakładu do otrzymania częściowego lub całkowitego zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług według zasad określonych w ust. 2-6.
Przepis art. 14a ust. 7 tejże ustawy stanowi, że ograniczenie prawa do zwrotu kwoty wpłaconego podatku dotyczy podatników podatku akcyzowego oraz innych podatników sprzedających wyroby akcyzowe, z wyjątkiem wyrobów wymienionych w załączniku Nr 6 w pozycjach 8, 9, 11, 20. Wyjątek ten dotyczy podatników sprzedających wyroby akcyzowe. Nie dotyczy natomiast podatników będących podatnikami podatku akcyzowego.
Spółdzielnia jest producentem opakowań z tworzyw sztucznych wymienionych w wykazie wyrobów akcyzowych w pozycji 20 załącznika Nr 6 do ustawy o podatku VAT i z tego tytułu jest podatnikiem podatku akcyzowego od lipca 1999 r.
Skoro zatem Spółdzielnia jest podatnikiem podatku akcyzowego, to nie przysługuje jej prawo do zwrotu kwoty wpłaconej z tytułu podatku od towarów i usług.
Spółdzielnia na decyzję Izby Skarbowej w B. złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Skarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisu art. 14a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym poprzez przyjęcie, że przepisu nie stosuje się w przypadku Spółdzielni, gdyż jest ona podatnikiem podatku akcyzowego.
W uzasadnieniu skargi wywiodła, że interpretacja gramatyczna przepisu art. 14a ust. 7 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym nie pozwala na stwierdzenie, iż podatnikowi podatku akcyzowego nie przysługuje zwrot kwot wpłaconych z tytułu podatku VAT.
Występujący w ust. 7 wyraz "oraz" oznacza, że chodzi zarówno o podatników podatku akcyzowego jak i o podatników sprzedających wyroby akcyzowe. W zakresie znaczenia wyrazu "oraz" skarżąca odwołała się do słownika Języka Polskiego PWN z 1979 r. Spółdzielnia nie może być więc pozbawiona uprawnienia do zwrotu kwot wpłaconych tytułem podatku VAT z tej racji, że jest podatnikiem podatku akcyzowego z powodu produkcji opakowań z tworzyw sztucznych, gdyż te są zwolnione od podatku akcyzowego jako wymieniane w pozycji 20 załącznika Nr 6 do ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Wreszcie skarżąca wywiodła, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego, orzecznictwem sądowym i poglądem doktryny obowiązek podatkowy jako daleko ingerujący w sferę swobód obywatelskich winien wynikać wprost z ustawy i nie może wynikać z interpretacji ani z aktów prawnych rangi podustawowej.
W konsekwencji domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Trafnie skarżąca podnosi, że obowiązek podatkowy ma wynikać wprost z ustawy, nie zaś z aktów prawnych rangi podustawowej czy też w drodze interpretacji ustawy.
Sytuacja ta dotyczy wszakże i uprawnień podatnika. Uprawnienie do zwrotu kwot wpłaconych z tytułu podatku VAT musi więc też wynikać wprost z ustawy a nie na skutek dokonanej interpretacji przepisu.
W sprawie niniejszej takie uprawnienie skarżącej nie wynika wprost z ustawy. Sama skarżąca wywodzi je z interpretacji przepisu poprzez sięgnięcie do słownika języka polskiego. Na użytek niniejszej sprawy do rozważań należy przyjąć założenie, że ustawodawca działa racjonalnie. W przepisie art. 14a ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ustawodawca postanowił, że prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej ma prawo, w zakresie działalności tego zakładu, do otrzymania częściowego lub całkowitego zwrotu wpłaconej kwoty podatku od towarów i usług, według zasad określonych w ust. 2-6. Z treści przepisu art. 14a ust. 7 pkt 1 ustawy wynika, że przepisów ust. 1-6 nie stosuje się do podatników podatku akcyzowego oraz innych podatników sprzedających wyroby akcyzowe, z wyjątkiem wyrobów wymienionych w załączniku Nr 6 w poz. 8, 9, 11 i 20 do ustawy o podatku VAT.
Z ostatnio powołanego przepisu wynika, że ustawodawca wyłączył z prawa do skorzystania z uprawnień określonych w art. 14a ust. 1-6 ustawy dwie grupy podatników, po pierwsze: podatników podatku akcyzowego, po drugie: innych podatników sprzedających wyroby akcyzowe, z wyjątkiem wyrobów wymienionych w załączniku Nr 6 w poz. 8, 9, 11 i 20 do ustawy.
Generalnie więc podatnicy podatku akcyzowego zostali pozbawieni uprawnienia uzyskania zwrotu kwot wpłaconych z tytułu podatku VAT. W przypadku tych podatników nie mówi się w ogóle o czynnościach tego podatnika.
W przypadku drugiej grupy podatników ustawodawca położył nacisk na czynność - sprzedaż wyrobów akcyzowych. Ci podatnicy nie posiadają uprawnienia do uzyskania zwrotu całości lub części kwot wpłaconych z tytułu podatku VAT, z wyjątkiem prowadzenia sprzedaży wyrobów wymienionych w załączniku Nr 6, w poz. 8, 9, 11 i 20 do ustawy o podatku VAT.
Gdy wyjątek, o którym traktuje przepis art. 14a ust. 7 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym miałby dotyczyć także podatników podatku akcyzowego - tak jak wywodzi skarżąca - to brzmienie jego wyglądałoby: "Przepisu ust. 1-6 nie stosuje się do podatników podatku akcyzowego, z wyjątkiem wyrobów wymienionych w załączniku Nr 6 w poz. 8, 9, 11 i 20". Takie zdanie jako nie zawierające logicznej treści nie ma racji bytu. Stąd wynika, że wyjątek dotyczy sprzedaży wyrobów z pozycji 8, 9, 11 i 20 załącznika Nr 6 do ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, przez innych podatników sprzedających wyroby akcyzowe.
Mając powyższe na względzie, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym prawem i dlatego, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, oddalił skargę.