Wyrok NSA oz. w Białymstoku z 25 września 1997 r., SA/Bk 655/96

Teza

Utrata zwolnienia od podatku VAT przez rozpoczynających działalność w ciągu roku podatkowego następuje wyłącznie z momentem, gdy wartość sprzedaży przekroczy limit określony proporcjonalnie do okresu sprzedaży przy uwzględnieniu kwoty wymienionej w art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zasadna jest skarga w zakresie naruszenia przepisów prawa administracyjnego /art. 7-9 i art. 77 par. 1 Kpa/ w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Organ podatkowy I instancji w sposób niewłaściwy zinterpretował złożone przez podatniczkę oświadczenie o wyborze zwolnienia od podatku VAT /art. 14 ust. 6 ustawy o VAT/ przez przyjęcie, że podatniczka utraciła prawo do zwolnienia od opodatkowania podatkiem od towarów i usług od momentu przekroczenia wartości sprzedaży towarów określonej w oświadczeniu podatniczki tj. 30.000 zł a nie zgodnie z art. 14 ust. 1 pkt. 1 i ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym. Według wykładni organu podatkowego istnienie zwolnienia od podatku VAT zależałoby od przypadkowego oświadczenia podatnika nie zawsze zorientowanego co do rozmiarów działalności. Utrata zwolnienia od podatku VAT przez rozpoczynających działalność w ciągu roku podatkowego następuje wyłącznie z momentem, gdy wartość sprzedaży przekroczy limit określony proporcjonalnie do okresu sprzedaży przy uwzględnieniu kwoty wymienionej w art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

Ten błąd interpretacyjny organu podatkowego i związane z tym wyliczenie przez urząd należnego podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 1995 r. /od 27.11.1995 r./ i za grudzień 1995 r. spowodowały złożenie przez podatniczkę podania o "zwiększenie kwoty przychodu" zwolnionego z podatku VAT z kwoty deklarowanej do kwoty 62.904 zł. Tak ujęta prośba podatniczki potraktowana została jako wniosek o odroczenie terminu, bowiem urząd skarbowy powołał przepis art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych. Jest z samego przepisu oczywiste, że odroczyć termin można jedynie wówczas gdy w dniu złożenia wniosku przez podatnika termin ten jeszcze nie upłynął. W przedmiotowej sprawie podatniczka podanie złożyła po przeprowadzonej kontroli w marcu 1996 r. podczas gdy oświadczenie VAT-6 złożyła rok wcześniej.

Te i inne okoliczności sprawy świadczą, że organ I instancji a także organ odwoławczy nie podjęły niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, nie poinformowały podatniczki o okolicznościach prawnych sprawy czym naruszyły wymienione wyżej przepisy.

Z tych powodów Sąd orzekł jak w sentencji na mocy art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.

O kosztach Sąd orzekł na mocy art. 55 ust. 1 cyt. ustawy.