Wyrok NSA oz. w Białymstoku z 19 sierpnia 1998 r., SA/Bk 728/96

Sprawa

sprawy ze skargi Mirosława N. na decyzję Podatkowej Komisji Odwoławczej przy Izbie Skarbowej w B. z dnia 22.05.1996 r. (...) w przedmiocie wymiaru podatku dochodowego za 1991 rok - oddala skargę.

Teza

Skarżący dobrowolnie składając wniosek o częściowe zaniechanie poboru podatku dochodowego za 1991 rok przyznał istnienie zaległości podatkowej w określonej wysokości i skorzystał z zaniechania poboru większej jego części. W wyniku wpłaty części podatku przez skarżącego i zaniechania poboru pozostałej części podatku - zobowiązanie wygasło. W tych okolicznościach kwestionowanie przez skarżącego wymiaru podatku stało się merytorycznie bezprzedmiotowe, zaś umorzenia skarżoną decyzją Podatkowej Komisji Odwoławczej postanowienia odwoławczego w sprawie wymiaru podatku nie można uznać za pozbawienie strony rzeczywistej ochrony prawnej /co wystąpiło w sprawach rozstrzygniętych powołanymi wyrokami SN/.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył i stwierdził, co następuje:

Wnioskiem z dnia 1.07.1994 r. Skarżący wystąpił do Urzędu Skarbowego w B. o częściowe zaniechanie poboru podatku dochodowego za 1991 rok i podatku obrotowego za tenże rok, na warunkach określonych w zarządzeniu Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 1994 r. w sprawie częściowego zaniechania poboru niektórych podatków /M.P. nr 18 poz. 137/. Urząd Skarbowy w B. decyzją z dnia 30 sierpnia 1994 r. (...) zaniechał poboru wymienionych należności, zgodnie z wnioskiem Skarżącego.

Przedmiotowa decyzja nie była przez Skarżącego podważana, stała się więc ostateczna. Spowodowało to m.in. wygaśnięcie zobowiązania podatkowego Skarżącego w podatku dochodowym za 1991 rok. W tych okolicznościach wszelkie toczące się postępowania podatkowe w sprawie podatku dochodowego Skarżącego za 1991 rok należało umorzyć. Skarżona decyzja Podatkowej Komisji Odwoławczej w B. zawiera rozstrzygnięcie zgodne z tą zasadą, dlatego Sąd uznał, iż decyzja ta nie narusza przepisów ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych, ani wymienionych w skardze przepisów Kpa.

W tych okolicznościach prawnych i faktycznych skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 27 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

Co do zarzutów Skarżącego, że umarzanie postępowań odwoławczych w przypadku wyegzekwowania zobowiązania podatkowego przez organy podatkowe jest niezgodne z prawem - Sąd uznaje, iż nie mają one zastosowania w rozpatrywanej sprawie. W znanych wyrokach z dnia 9 listopada 1995 r. /III ARN 50/95 i III ARN 51/95/ Sąd Najwyższy przedstawił pogląd, że art. 105 par. 1 Kpa przewidujący tzw. obiektywną bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, nie może być interpretowany rozszerzająco, dlatego przymusowe wyegzekwowanie /w wyniku postępowania egzekucyjnego/ podatku nie czyni bezprzedmiotowym postępowania w sprawie umorzenia zaległych odsetek. Pogląd ten skład rozpatrujący niniejszą sprawę w pełni podziela. Nie ma on jednak zastosowania do rozpatrywanej sprawy, gdyż jej stan faktyczny jest zgoła odmienny. Skarżący dobrowolnie składając wniosek o częściowe zaniechanie poboru podatku dochodowego za 1991 rok przyznał istnienie zaległości podatkowej w określonej wysokości i skorzystał z zaniechania poboru większej jego części. W wyniku wpłaty części podatku przez Skarżącego i zaniechania poboru pozostałej części podatku - zobowiązanie podatkowe wygasło. W tych okolicznościach kwestionowanie przez Skarżącego wymiaru podatku stało się merytorycznie bezprzedmiotowe, zaś umorzenia skarżoną decyzją Podatkowej Komisji Odwoławczej postępowania odwoławczego w sprawie wymiaru podatku nie można uznać za pozbawienie strony rzeczywistej ochrony prawnej /co wystąpiło w sprawach rozstrzygniętych powołanymi wyrokami SN/.

Nie jest zasadny także zarzut Skarżącego co do naruszenia skarżoną decyzją art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Pogląd prawny NSA, wyrażony w wyroku z dnia 17 marca 1995 r. /SA/Bk 110/94/ dotyczył bowiem innych kwestii i nie uwzględniał kwestii umorzenia postępowania, których dotyczy skarżona decyzja.