Wyrok NSA oz. w Białymstoku z 13 marca 1997 r., SA/Bk 781/96

Teza

Upoważnienie do reprezentowania organów skarbowych przez zastępcę Naczelnika Urzędu Skarbowego i Wicedyrektora Izby Skarbowej wynika z obowiązujących regulaminów organizacyjnych tych organów.

Tym samym brak jedynie zaznaczenia w decyzji tego upoważnienia nie może czynić jej nieważną.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skargę należy uznać za uzasadnioną. Jak wynika z decyzji Izby Skarbowej z dnia 29 maja 1996 r., decyzja urzędu skarbowego z 14.12.95 r. w sprawie unieważnienia numeru identyfikacyjnego Oddziału Zakładu Drobiarskiego A. SA została uchylona, a postępowanie w sprawie umorzone. Podstawowa zatem przesłanka, na którą powołano się wydając zaskarżoną decyzję odmawiającą zwrotu podatku naliczonego nad należnym, w sprawie nie występuje. Tym samym należy przyjąć, iż decyzja została wydana z naruszeniem art. 25 ust. 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, podatnik bowiem, wbrew temu co przyjęły organy podatkowe, nie został wykreślony z rejestru podatników, o którym mowa w art. 9 ustawy. W takiej sytuacji nie zachodzi potrzeba bliższego ustosunkowania się do zarzutów dotyczących naruszenia art. 21 i art. 25 ust. 3 ustawy w zakresie podniesionym w skardze.

Nie można uznać także za uzasadnione zarzutów zawartych w skardze a dotyczących ewentualnego uznania zaskarżonej decyzji za nieważną. Ze znajdującego się w aktach postępowania administracyjnego odpisu aktualnego z Rejestru Handlowego Dział 13 nr 659 wydanego przez sąd rejonowy w dniu 21.08.1996 r. wynika, iż Oddział Zakłady Drobiarskie w S. Spółki Akcyjnej A. w W. nie został wykreślony z rejestru handlowego, co oznacza, że obie decyzje organu I i II instancji skierowane były do podmiotu istniejącego. Ten zresztą fakt legł także u podstaw uchylenia decyzji unieważniającej numer identyfikacyjny podatnika. Nie można też podzielić zarzutu skarżącego, iż decyzje należy uznać za nieważne w związku z naruszeniem przepisów o właściwości, a konkretnie ustawy z dnia 29 grudnia 1982 r. o Urzędzie Ministra Finansów oraz urzędach skarbowych i izbach skarbowych /Dz.U. 1994 nr 106 poz. 511 ze zm./, ponieważ decyzje zostały wydane przez osoby nieupoważnione.

Upoważnienie do reprezentowania organów skarbowych przez zastępcę Naczelnika Urzędu Skarbowego i Wicedyrektora Izby Skarbowej wynika z obowiązujących regulaminów organizacyjnych tych organów. Tym samym jedynie brak zaznaczenia w decyzji tego upoważnienia nie może czynić jej nieważną. Z tych więc względów stosownie do art. 27 ust. 1 i art. 55 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak na wstępie.