Wyrok NSA oz. w Białymstoku z 10 stycznia 1996 r., SA/Bk 81/95

Teza

Przez nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego należy rozumieć również uzyskanie tego prawa w drodze umowy zamiany.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie mogła być uwzględniona.

Zgodnie z przepisami art. 16 par. 2 i art. 196 par. 1 Kpa zaskarżyć do sądu administracyjnego można było decyzję administracyjną z powodu jej niezgodności z prawem.

Zaskarżoną decyzją Izba Skarbowa na skutek odwołania Magdaleny i Michała R., uchyliła decyzję Urzędu Skarbowego i umorzyła postępowanie I instancji. Rozstrzygnięcie to oparto na fakcie, iż w dniu 3 września 1993 r. Magdalena i Michał R. złożyli oświadczenie, iż przychody ze sprzedaży w dniu 24 sierpnia 1993 r. spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego przeznaczą na wydatki związane z budową domu mieszkalnego.

Powyższe rozstrzygnięcie Izby Skarbowej znajduje oparcie w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 80 poz. 350 ze zm./. Przepisy art. 10 ust. 1 pkt 8 wyżej powołanej ustawy stanowią, iż źródłem przychodu jest sprzedaż m.in. spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego - jeżeli sprzedaż nastąpiła przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie lokalu. Oczywistym jest, że nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego nastąpiło w wyniku umowy zamiany, w dniu 2 grudnia 1992 r. Umowa zamiany jest umową, w wyniku której małżonkowie Magdalena i Michał R. nabyli spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego, które następnie zostało sprzedane w dniu 24 sierpnia 1993 r. Nie mają racji skarżący twierdząc, że umowa zamiany nie spowodowała nabycia prawa do lokalu, lecz prawo to mogli jedynie nabyć w drodze uzyskania oświadczenia Zarządu Spółdzielni Mieszkaniowej o przydziale lokalu mieszkalnego na zasadach własnościowego prawa do lokalu w dniu 24 grudnia 1981 r. Z dokumentu przydziału znajdującego się w aktach sprawy wynika, że przydzielone było inne mieszkanie położone w Suwałkach przy ulicy N., które następnie Skarżący zamienili w dniu 2 grudnia 1992 r. na mieszkanie położone w Suwałkach przy ulicy W., które następnie sprzedali w dniu 24 sierpnia 1993 r. Przez nabycie należy bowiem rozumieć również uzyskanie prawa w drodze umowy zamiany. Zgodnie z przepisami art. 603 kodeksu cywilnego przez umowę zamiany każda ze stron zobowiązuje się przenieść na drugą stronę własność rzeczy w zamian za zobowiązanie się do przeniesienia własności innej rzeczy. Nie ma żadnego uzasadnienia twierdzenie Skarżących, że umowa zamiany nie stanowi "nabycia" spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego. Właśnie umowa zamiany spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego stanowi, obok umowy sprzedaży dość często występującą formę nabycia. Por. hasło "nabyć" w Słowniku Języka Polskiego pod redakcją prof. dr Mieczysława Szymczaka, PWN, Warszawa 1979, tom drugi, strona 24, który przez termin "nabyć" rozumie: "otrzymać coś na własność za pieniądze lub przez wymianę"; skoro również w znaczeniu potocznie używanym umowa zamiany powoduje "nabycie" rzeczy lub prawa, to nie ma podstaw do kwestionowania - jak to czynią Skarżący - iż umowa zamiany spółdzielczych własnościowych praw do lokali mieszkalnych nie stanowi nabycia tego prawa. Skoro zaś przychód uzyskany ze sprzedaży prawa do lokalu mieszkalnego położonego przy ulicy W. podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach określonych w art. 28 ustawy. Jeżeli jednak podatnik złoży oświadczenie, że przychód ten przeznaczy na wydatki enumeratywnie wyliczone w art. 21 ust. 1 pkt 32 lit. "a" ustawy, co też Skarżący uczynili. Ponieważ zostało złożone oświadczenie o zamiarze przeznaczenia przychodu na budowę domu mieszkalnego, przeto organ odwoławczy postąpił prawidłowo orzekając o umorzeniu postępowania przed organami pierwszej instancji w zakresie ustalania zobowiązania podatkowego.

Z powyższych względów, Sąd stosując przepisy art. 207 par. 5 Kpa orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.