Uzasadnienie
Powyższym wyrokiem NSA oddalił skargę na decyzję izby skarbowej z maja 2002 r. Decyzja ta utrzymała w mocy decyzję urzędu skarbowego z maja 1997 r., która określała należny za 1995 r. podatek dochodowy od osób prawnych, i której wykonanie izba skarbowa na wniosek skarżącej spółki wstrzymała postanowieniem z lipca 1997 r. do czasu wydania decyzji przez organ II instancji.
Wyjaśnić wypada, iż co innego było przedmiotem postępowania przed organami podatkowymi, a innego rodzaju zarzuty były rozważane w toku postępowania sądowego.
Mianowicie, w decyzjach swych oba organy podatkowe zarzuciły spółce zawyżenie kosztów uzyskania przychodu, poprzez zaliczenie do nich wydatków spółki związanych z wypłatą na rzecz dyrektora spółki wynagrodzenia oraz odprowadzaniem w związku z tym składek na ZUS, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.
Organy zarzuciły, iż umowa o pracę zawarta z jedynym wspólnikiem tej spółki i jednocześnie członkiem jednoosobowego zarządu była niezgodna z dyspozycją art. 203 Kh, a zatem była nieważna. W związku z czym, kwoty wypłacone jej tytułem nie mogły zostać zaliczone po myśli art. 16 ust. 1 pkt 38 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./ do kosztów podatkowych spółki.
Spółka zaś, w toku postępowania administracyjnego podnosiła, iż umowa o pracę zawarta została zgodnie z prawem i dlatego kwoty wypłacone na jej podstawie prawidłowo zaliczono do kosztów uzyskania przychodu. Natomiast w skardze do NSA podniosła, iż zobowiązanie podatkowe, którego wymiar stanowił przedmiot obu decyzji, uległo przedawnieniu /art. 70 par. 1 Ordynacji podatkowej/ oraz to, że izba skarbowa uchybiła przepisom postępowania, tj. naruszyła art. 7, art. 10, art. 77 par. 1 i art. 80 Kpa.
W odpowiedzi na skargę izba skarbowa oceniła zarzuty skargi jako niezasadne i wniosła o oddalenie skargi.
NSA uznał skargę za nieuzasadnioną i ją oddalił.
W kwestii zasadniczego motywu skargi, czyli postawionego zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego należnego za ten rok podatkowy, skład orzekający podniósł, iż w orzecznictwie sądowym zaczyna dominować pogląd, że wydanie decyzji deklaratoryjnej /art. 21 par. 3 Ordynacji podatkowej/ przez organ I instancji nie przerywa biegu terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 par. 1 Ordynacji podatkowej. Na poparcie tego skład orzekający powołał wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2000 r. I dalej, choć zgodził się z powyższym poglądem, to jednak podniósł, że ów pogląd został wyrażony już na gruncie obowiązywania Ordynacji podatkowej. Natomiast, w sprawie niniejszej zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych, a pod rządami tej ustawy orzecznictwo przyjmowało jednolicie, że upływ 5-letniego terminu przedawnienia nie stanowi przeszkody do uchylenia przez organ odwoławczy w całości albo w części zaskarżonej decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja organu podatkowego I instancji została wydana przed upływem tego terminu. Na potwierdzenie tego skład orzekający powołał wyrok SN z dnia 27 czerwca 1983 r. oraz uchwałę SN z dnia 23 września 1986 r. Kończąc stwierdził, iż zobowiązanie podatkowe skarżącej spółki za 1995 r. nie uległo przedawnieniu.