Uzasadnienie
Pierwszy Urząd Skarbowy w B. powołując przepisy art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ oraz art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, decyzją z dnia 21 lutego 1997 r., określił Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością "M.-B." zobowiązanie w podatku od towarów i usług za styczeń 1994 r. w wysokości 4,721 zł w miejsce zadeklarowanego 6.032,60 zł. Orzeczono też, że nadpłacony podatek w kwocie 1.311,60 zł podlega z urzędu zaliczeniu na zaległe i bieżące zobowiązania podatkowe, a w razie braku takowych podlega z urzędu zwrotowi. W uzasadnieniu podano, że w deklaracji za styczeń 1994 r. Spółka wykazała zobowiązanie podatkowe do wpłacenia 6.032,60 zł. W wyniku kontroli skarbowej ujawniono, że Spółka w rozliczeniu za grudzień 1993 r. dokonała obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w fakturach VAT wystawionych i otrzymanych w styczniu 1994 r. na łączną kwotę 1.311,60 zł. Wobec stwierdzonych nieprawidłowości zaistniała konieczność określenia przez organ podatkowy zobowiązań w podatku od towarów i usług za grudzień 1993 r. oraz za styczeń 1994 r. W odrębnej decyzji dotyczącej grudnia 1993 r., ustalono zobowiązanie wyższe od zadeklarowanego w kwocie 2.203,60 zł w tym, z tytułu sankcji - 892,00 zł, w decyzji zaś odnoszącej się rozliczenia za styczeń 1994 r. określono nadpłatę w wysokości 1.311,60 zł.
Odwołując się od powyższej decyzji Spółka podnosiła, że w wyniku określenia przez Urząd Skarbowy w B. kwot podatku za grudzień 1993 r. i styczeń 1994 r. poniosła wydatek w wysokości 4.605,50 zł z powodu bezzasadnie skierowanej egzekucji o zaspokojenie roszczeń z tytułu podatku VAT objętych decyzją - dotyczącą grudnia 1993 r. Jeżeli więc zdaniem odwołującej się wyegzekwowano od niej 4.605,50 zł, a nadpłatę stwierdzono w kwocie 1.311,60 zł czyli Spółka bezzasadnie pokryła różnicę w kwocie 3.293,90 zł.
Izba Skarbowa w B. decyzją z dnia 21 maja 1997 r. utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu wyjaśniono, że prawomocną decyzją była określona kwota podatku VAT za grudzień 1993 r. Zaniżenie podatku należnego wynosiło 1.311,60 zł oraz po odliczeniu sankcji kwota należności podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług wyrażała się kwotą 2.203,60 zł. W wyniku wszczętego postępowania egzekucyjnego w dniu 20 września 1996 r. przelana została na rachunek Urzędu Skarbowego w B. kwota 4.605,50 zł, którą zarachowano: na zaległość podatku VAT za grudzień 1993 r. - 1.311,60 zł, sankcji 892, odsetek za zwłokę - 2.135,50 zł, kosztów egzekucyjnych - 260,40 zł, kosztów upomnienia - 6 zł. Podano też, że decyzja będąca przedmiotem odwołania została wydana prawidłowo, bowiem wobec ujawnienia nieprawidłowości w rozliczeniu podatku za grudzień 1993 r., polegającej na nieuzasadnionym obniżeniu kwoty podatku należnego o podatek naliczony zawarty fakturach VAT dotyczących stycznia 1994 r., konieczne okazało się też określenie w prawidłowej wysokości podatku za styczeń 1994 r. przy uwzględnieniu faktur zakwestionowanych w rozliczeniu za grudzień 1993 r. i stąd powstała orzeczona nadpłata.
Skarżąc powyższą decyzję Spółka wnosiła o uchylenie decyzji organów obu instancji określających wysokość podatku od towarów i usług za styczeń 1994 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu powtórzone zostały argumenty podnoszone w odwołaniu.
Odpowiadając na skargę Izba Skarbowa w B. wnosiła o jej oddalenie jako nieuzasadnionej. Również powtórzone zostały fragmenty z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
Z uregulowań zawartych w art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ wynika, że okresami rozliczeniowymi są okresy miesięczne. Oznacza to, że każdy miesiąc w tym podatku jest odrębnie rozliczany.
Przedmiotem skargi sądowej jest decyzja określająca wysokość podatku od towarów i usług za styczeń 1994 r. Organ podatkowy stwierdził, że podatnik niewłaściwie wyliczył należne za ten okres rozliczeniowy zobowiązanie podatkowe i dlatego korzystając z upoważnienia zawartego w przepisach art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./, określił wysokość zobowiązania. Ponieważ organ podatkowy po określeniu wysokości zobowiązania i porównaniu z wypłatą dokonaną przez podatnika stwierdził nadpłatę przeto orzekł o jej wysokości.
Postępowanie organów podatkowych znajduje oparcie w powołanych wyżej przepisach, co czyni skargę nieuzasadnioną.
Na marginesie sprawy Sąd pragnie zauważyć, że przedmiotem skargi była decyzja Izby Skarbowej w B. utrzymująca w mocy decyzję Pierwszego Urzędu Skarbowego w B. określającą wysokość podatku od towarów i usług za styczeń 1994 r. oraz stwierdzającą nadpłatę podatku za ten okres w kwocie 1.311,60, a nie decyzja organów podatkowych dotycząca podatku VAT za grudzień 1993 r.
Z mocy przepisów art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, Sąd wszczyna postępowanie na podstawie skargi wniesionej na konkretną decyzję administracyjną. Spółka wniosła skargę na określoną decyzję Izby Skarbowej w B., która odnosiła się do rozliczenia podatku od towarów i usług za styczeń 1994 r. i tylko rozstrzygnięcie zawarte w tej decyzji mogło być przedmiotem postępowania i oceny Sądu.
Ponieważ Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego, ani też norm regulujących postępowanie administracyjne, przeto stosując przepisy art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, skargę oddalił jako nieuzasadnioną.