Uzasadnienie
Dyrektor Izby Celnej w B. decyzją z dnia 4.06.2002 r. (...) uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w B. (...) z dnia 12.11.2001 r. w części dotyczącej określenia kwoty wynikającej z długu celnego w odniesieniu teflonu do sklejania folii i taśm-pasów napędowych, wciągających do linii produkcyjnej i orzekł o wymiarze tego długu na nowo, uchylił tę decyzję w części dotyczącej odsetek od wymienionych towarów i orzekł o ich wymiarze w nowej kwocie, natomiast decyzję w pozostałej części utrzymał w mocy. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 233 par. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, art. 38, art. 57 par. 1, art. 210 par. 1 pkt 1, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny /Dz.U. 2001 nr 75 poz. 802 ze zm./, par. 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia /Dz.U. nr 130 poz. 851 ze zm./.
Powyższa decyzja została podjęta w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Po ujawnieniu przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w B. w toku kontroli w siedzibie Spółki z o.o. "P." w S., że Spółka dokonała przywozu z zagranicy towarów bez przedstawienia ich organowi celnemu, w celu nadania dopuszczalnego przeznaczenia celnego, organ celny wszczął postępowanie i wydał decyzję stwierdzającą, że w odniesieniu do tych towarów tj. dwóch planów rozbudowy zakładu, teflonu do sklejania folii, taśmy - pasów napędowych wciągających do linii produkcyjnej i cylindrów hydraulicznych powstał z mocy art. 210 par. 1 Kodeksu celnego dług celny w przywozie, orzekł o jego kwocie i odsetkach.
W odwołaniu Spółka kwestionowała przyjęcie, iż powstał dług celny w przywozie w odniesieniu do planów rozbudowy zakładu, ponieważ nie doszło do obrotu towarowego, faktury potwierdzają jedynie zapłatę za wykonanie usługi, plany rozbudowy stanowią dobro niematerialne przekazane na nośniku, zatem jedynym towarem, jaki należałoby zgłosić do odprawy celnej byłby papier, a wartość celną stanowiłaby wartość papieru.
Nie podzielając stanowiska zawartego w odwołaniu, organ odwoławczy stwierdził, że decyzja jest zgodna z prawem. W związku z wykonaniem planów rozbudowy zakładu przez Biuro Architektoniczne L.G.P.O. L.-C. z siedzibą we Francji i przesłanie ich drogą pocztową skarżącej. Spółka dokonała zapłaty za tę usługę zgodnie z przesłanymi fakturami wystawionymi przez Spółkę.
Należy zatem uznać, iż wprowadzony został na teren polski drogą pocztową towar, który jest objęty kodem taryfowym i który podlega należnościom celnym. Zgodnie z art. 9 par. 2 Kodeksu celnego, jeśli w trakcie kontroli celnej nie można ustalić, iż nadano wprowadzanemu towarowi na polski obszar celny przeznaczenie celne, a tak jest w sprawie, należy przyjąć, iż towar został wprowadzony na polski obszar celny nielegalnie. Skutkuje to powstaniem długu w przywozie w myśl art. 210 par. 1 Kodeksu celnego. Wprowadzony towar, zgodnie z taryfą celną, należy zakwalifikować do pozycji 490600000, obejmującej następnie towary:
plany i rysunki architektoniczne, techniczne, przemysłowe, handlowe, topograficzne itp.
Wartością celną tego towaru jest w myśl art. 23 par. 1 Kodeksu celnego wartość wskazana w fakturach i te wartość przyjęto, jako wartość celną, stosując do przeliczenia tabelę kursów z dnia 31.07.2001 r.
Wobec tego, iż w sprawie nie ustalono kraju pochodzenia towaru, strona mimo żądania stosownych dokumentów potwierdzających pochodzenie towaru nie nadesłała ich, cło wymierzono przy zastosowaniu stawki celnej autonomicznej podwyższonej o 100 procent.
W odniesieniu do pozostałych towarów, organ skorygował stawkę celną z uwagi na fakt, iż w fakturach znajdował się zapis o pochodzeniu ich z Unii Europejskiej, co skutkowało jednocześnie określeniem długu celnego i odsetek wyrównawczych w innej kwocie.
Z powyższych względów organ odwoławczy wydał decyzję o treści przytoczonej na wstępie.
W skardze na powyższą decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie art. 13 par. 1 i par. 5 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny /Dz.U. nr 23 poz. 117 ze zm./ oraz sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na przyjęciu, że indywidualny utwór działalności architektonicznej, który został częściowo wykonany w Polsce, a częściowo we Francji został zakwalifikowany, jako towar, chociaż nie był przeznaczony do sprzedaży i nie spełniał cech towaru z uwagi na indywidualny charakter. Nadto skarżąca kwestionowała zasadność zastosowania do wymiaru cła podwyższonej o 100 procent stawki autonomicznej. Wniosła o uchylenie zastosowanej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów.
Dyrektor Izby Celnej w B. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W ocenie skarżącej w sprawie nie doszło do wystąpienia obrotu towarowego, ponieważ otrzymane plany są tylko i wyłącznie potwierdzeniem wykonania przez L.G.P.O. usługi i niczym ponadto. Droga pocztową został przesłany Spółce sam wytwór pracy, będący potwierdzeniem usługi. Spółka nie nabyła zatem towaru lecz utwór - przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych i za przeniesienie autorskich praw majątkowych dokonała płatności, określonej w fakturach. Dobro to zostało przekazane na nośniku, którym był papier, zatem jedynym towarem, który należało zgłosić do odprawy celnej byłby papier, a wartością celną byłaby wartość papieru, a nie wartość, jaka zapłacona została za wykonane plany rozbudowy zakładu, wykazana w fakturach.
Stanowisko to należy uznać za nietrafne. Pozostaje ono w sprzeczności z art. 2 par. 3 Kodeksu celnego, stanowiącym, iż do wprowadzenia na polski obszar celny wyprowadzenia z polskiego obszaru celnego przedmiotów objętych z mocy odrębnych przepisów ochrona wartości intelektualnej, stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące towaru wprowadzonego lub wyprowadzonego z polskiego obszaru celnego. Przepis ten zatem nakazuje traktować przedmioty objęte ochroną własności intelektualnej, w tym wypadku plany rozbudowy zakładu, za utwory architektoniczne, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych /Dz.U. 2000 nr 80 poz. 904 ze zm./, jak towary. Konsekwencją tego jest objęcie planów i rysunków architektonicznych, technicznych i przemysłowych, handlowych i topograficznych odpowiednią klasyfikacją w taryfie celnej.
Uznanie więc przez organy, iż przesłane drogą pocztową plany rozbudowy zakładu podlegają obowiązkom celnym, jak towar, należy uznać za prawidłowe.
Nie jest także trafny zarzut dotyczący zastosowania do wymiaru cła podwyższonej stawki autonomicznej o 100 procent. Zastosowanie tej stawki jest konsekwencją nie wykazania stosownie do par. 11 cytowanego na wstępie Rozporządzenia, kraju pochodzenia towaru.
Faktury, które według skarżącej dokumentują pochodzenie towaru, nie zawierają oznaczenia kraju, z którego towar pochodzi, który to wymóg stawia powołany par. 11 Rozporządzenia, dotyczący dokumentowania pochodzenia towarów.
Z powyższych względów skargę, jako niezasadną, należało zatem oddalić w myśl art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z dnia 11 maja 1995 r. /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.