Wyrok NSA oz. w Białymstoku z 14 lutego 1997 r., SA/Bk 968/95

Teza

Kwestia umorzenia zaległości podatkowej została pozostawiona do oceny i uznania organom rozstrzygającym.

To organ podejmujący konkretną decyzję ma ocenić, czy zachodzą w sprawie wypadki gospodarczo lub społecznie uzasadnione. Nie oznacza to, że organ orzekający ma w tym zakresie dowolność. Organ administracyjny może podjąć taką lub inną decyzję, ale musi uzasadnić, czy w jego ocenie w sprawie zachodzą wypadki gospodarczo lub społecznie uzasadnione, czy też stwierdzono ich brak.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Z mocy art. 196 par. 1 Kpa, który stosuje się w sprawie w związku z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ sąd administracyjny bada jedynie zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Sąd ten nie może oceniać zaskarżonej decyzji pod względem jej słuszności, celowości czy też zgodności z regułami współżycia społecznego. Przepisami materialnoprawnymi regulującymi umarzanie zaległych zobowiązań podatkowych i związanych z nimi odsetek są postanowienia art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./. Powołane przepisy stanowią, że w wypadkach gospodarczo lub społecznie uzasadnionych zaległości podatkowe lub odsetki mogą być umarzane w całości lub w części. Z literalnego brzmienia wyżej wymienionych przepisów wynika, że zaległości podatkowe mogą być umarzane przez Ministra Finansów lub organy podatkowe. Dopuszczalność umorzenia oznacza, że kwestia jego zastosowania została pozostawiona do oceny i uznania organom rozstrzygającym. To organ podejmujący konkretną decyzję ma ocenić, czy zachodzą w sprawie wypadki gospodarczo lub społecznie uzasadnione. Nie oznacza to, że organ orzekający ma w tym zakresie dowolność. Organ administracyjny może podjąć taką lub inną decyzję ale musi ją uzasadnić, czy w jego ocenie w sprawie zachodzą wypadki gospodarczo lub społecznie uzasadnione, czy też stwierdzono ich brak.

Sąd administracyjny przy badaniu legalności podejmowania tego typu decyzji ocenia jedynie, czy powołane przez organ administracyjny w uzasadnieniu decyzji okoliczności, zgodne są z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji.

W sprawie będącej przedmiotem skargi, organy podatkowe ustaloną kwotę 72.117.000 starych złotych podatku od towarów i usług w 2/3 części tj. kwotę 48.078.000,- umorzyły, pozostałą 1/3 części tj. 24.039.000 zł rozłożono na 7 rat, co zostało uczynione decyzją z dnia 4 listopada 1994 roku. Odmowa dokonana decyzjami, które są przedmiotem skargi, odnoszą się do kolejnego wniosku podatniczki o umorzenie części nie spłaconych ustalonych rat zaległości. Organy podatkowe uznały, że dalsze umorzenie zaległości nie znajduje uzasadnienia ekonomicznego. Działalność prowadzona przez podatniczkę przyniosła zyski, a jej sytuację materialną określono jako dobrą.

Ocena dokonana przez organy podatkowe nie narusza dopuszczalnego uznania administracyjnego i dlatego brak jest podstaw do wzruszenia zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze Sąd, orzekł stosując przepisy art. 207 par. 5 Kpa, w związku z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.