Postanowienie NSA oz. w Gdańsku z 15 listopada 1990 r., SA/Gd 1019/90

Teza

1. Przepisy o postępowaniu w sprawach powszechnego obowiązku obrony zachowują swoją moc po wejściu w życie ustawy z dnia 24 maja 1990 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. nr 34 poz. 201/, o ile nie pozostają w sprzeczności z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, określonymi w rozdziale 2 działu 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.
2. Przepisy art. 37 ust. 3 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony /t.j. Dz.U. 1988 nr 30 poz. 207 ze zm./, w części stanowiącej, iż decyzja wojskowego komendanta uzupełnień jest ostateczna - utracił swą moc z chwilą wejścia w życie przepisów nowelizujących Kodeks postępowania administracyjnego, to jest z dniem 27 maja 1990 r.

Oznacza to, iż od decyzji wojskowego komendanta uzupełnień, wydanej w przedmiocie odroczenia zasadniczej służby wojskowej służy odwołanie do szefa wojewódzkiego sztabu wojskowego, jako organu wyższego stopnia.