Wyrok NSA oz. w Gdańsku z 20 marca 1996 r., SA/Gd 1062/95

Teza

Prawo podatkowe nie jest zależne od woli strony i nie obowiązuje w nim zasada "co nie jest zabronione, jest dozwolone", każde bowiem prawo i obowiązek podatnika wynikają z konkretnej normy prawnej.

Sentencja

skargę oddala.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie jest uzasadniona. Mimo, że w skardze postawiono zarzut naruszenia prawa materialnego, to w gruncie rzeczy postawiony w skardze zarzut sprowadza się do sprzeczności istotnych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego. Rzecz bowiem sprowadza się nie tyle do tego jak należy interpretować przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych z 1989 r. i rozporządzenia wykonawczego, lecz do tego jak należało ocenić przedstawiony przez strony materiał dowodowy.

Strony przedstawiają stan faktyczny sprawy jako bezsporny co do zasady. Różnica polega jedynie na tym, że poszczególnym zdarzeniom przepisuje każda ze stron /skarżąca i organ/ inne znaczenie prawne.

Wyczerpująco zebrany materiał dowodowy /art. 7 i art. 77 par. 1 Kpa/ podlega swobodnej ocenie organu podatkowego. Nie może być skuteczna polemika z tą oceną o ile oparta jest li tylko na ocenie odmiennej. Konieczne w takim względzie jest wskazanie jakich uchybień dopuścił się organ podatkowy i na czym one polegają. Zarzuty te mogą sprowadzać się do - przykładowo - niezgodności z zasadami wiedzy i logiki bądź doświadczenia życiowego. Zarzut nie może zaś sprowadzać się do innej oceny bez wykazania błędu organu rozstrzygającego sprawę.

W przedmiotowej sprawie organy podatkowe, w ocenie Sądu, dokonały prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego /art. 80 Kpa/ co doprowadziło do zastosowania właściwej podstawy materialnoprawnej decyzji.

Oceniane dokumenty mają treść jednoznaczną.

Z wyraźnego brzmienia protokołu z dnia 30 marca 1991 r. wynika, że Spółka dla swych potrzeb przejęła 609,50 m2 powierzchni budynku, a nawet wymieniono jakie to były pomieszczenia. Zatem nie można było wpisać do ewidencji środków trwałych tej części budynku, która została wyburzona i poddana, jak twierdzi skarżąca, procesom adaptacyjno-remontowym.

Wbrew twierdzeniom skarżącej również ocena znaczenia i skuteczności protokołu z dnia 3 stycznia 1992 r. jaką dokonały organy podatkowe nie budzi zastrzeżeń. Nie ma żadnych powodów by do ustaleń protokołu wprowadzać treść, której protokół ten nie zawiera.

Zarówno protokół z dnia 30 marca 1991 r. jak z dnia 3 stycznia 1992 r. został prawidłowo oceniony jako protokół dotyczący przejęcia do użytkowania oznaczonych w nim części obiektu. Podnoszone przez Spółkę zarzuty jakoby protokół dotyczył kwestii subsydiarnych nie znajduje żadnego uzasadnienia i nie można tego zarzutu poważnie traktować.

Konsekwencją tak ustalonego stanu faktycznego było uznanie, że w dniu 30 marca 1991 r. nie było obiektu o pow. 1.308 m2, nadającego się do użytku przez skarżącą, a tym samym przedwczesne było uwidocznienie takiego obiektu w ewidencji środków trwałych i dokonywanie odpisów amortyzacyjnych. To nie jest tak by strona /podatnik/ mógł bez liczenia się z materialnoprawną przesłanką ustalać co i kiedy uznaje za środek trwały i jakie koszty uwzględnić jako koszty uzyskania przychodu. Prawo podatkowe nie jest zależne od woli strony i nie obowiązuje w nim zasada "co nie jest zabronione jest dozwolone", bowiem każde prawo i obowiązek podatnika wynika z konkretnej normy prawnej.

Dopóki więc środek trwały nie został nabyty lub wytworzony we własnym zakresie, tak długo wydatki na jego nabycie lub wytworzenie nie uważa się za koszty uzyskania przychodów /por. art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z 1989 r. o podatku dochodowym od osób prawnych/.

Wyburzenie części nabytego obiektu świadczyło dobitnie, że cały obiekt nie był zdatny do użytku /par. 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 19 grudnia 1989 r. w sprawie uznawania składników majątkowych ze środki trwałe (...) - Dz.U. nr 72 poz. 422/.

Nie można zatem postawić skutecznie zarzutu, by organy podatkowe wadliwie interpretowały prawo materialne.

To samo dotyczy poniesionych wydatków na odsetki od kredytu w kwocie 1.729.528.100 zł. I w tym przypadku analiza stanu faktycznego sprawy doprowadziła do zastosowania właściwej normy prawa materialnego /par. 3 pkt 3 rozporządzenia/, bowiem tego typu wydatków również nie można uznać za koszty uzyskania przychodów /art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy/.

Organ odwoławczy przeprowadził adekwatną analizę stanu prawnego zarówno w zaskarżonej decyzji jak również w sposób jasny i wyczerpujący odpowiadając na skargę. Stąd też nie ma potrzeby ponownego przedstawienia tych wszystkich argumentów, które zostały już podane.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 par. 5 Kpa w związku z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę oddalił.