Wyrok NSA oz. w Gdańsku z 30 grudnia 1985 r., SA/Gd 1147/85

Teza

1. Art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/ jest normą kompetencyjną, mającą zastosowanie także w sytuacji gdy wątpliwości, o jakich mowa w tym przepisie ujawniły się po dokonaniu już czynności materialno-technicznej związanej z zarejestrowaniem faktu zameldowania lub wymeldowania.
2. Obowiązek meldunkowy rozumiany, jako zameldowanie lub wymeldowanie z pobytu stałego względnie pobytu czasowego, wynika wprost z regulacji ustawowej zawartej w przepisach art. 15 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy.

Organ administracji państwowej nie jest władny do podejmowania decyzji o treści zawierającej nakaz wymeldowania się z pobytu stałego.