Wyrok NSA oz. w Gdańsku z 17 maja 1995 r., SA/Gd 1182/94

Teza

Przepis art. 26 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /t.j. Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416/ dotyczy wydatków poniesionych przez podatników na cele mieszkaniowe od daty wejścia w życie ustawy, tj. w 1992 r. i latach następnych.

Sentencja

1. oddala skargę w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych.

Uzasadnienie

Urząd Skarbowy w K. decyzją z dnia 1 października 1993 r. ustalił Lucynie i Zbigniewowi W. z P. do zapłaty podatek dochodowy za 1992 r. w wysokości kwoty 4.966.000 zł.

Organ podatkowy stwierdził, że podatnicy w zeznaniu podatkowym PIT-31 bezpodstawnie odliczyli od dochodu, jako wydatek mieszkaniowy kwotę 35.798.600 zł, która stanowiła spłatę kredytu pobranego na cele mieszkaniowe w 1991 r. Natomiast pożyczka w kwocie 6 mln zł z kasy zapomogowo-pożyczkowej zaciągnięta w 1992 r. została również przeznaczona na spłatę kredytu pobranego w 1991 r.

Powyższą decyzję utrzymała w mocy w dniu 23 lutego 1994 r. Izba Skarbowa w G. nie uwzględniając odwołania podatników, wobec czego Lucyna i Zbigniew W. wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Sąd nie uwzględnił skargi albowiem nie stwierdził naruszenia prawa ze strony organów podatkowych.

Trafne jest stanowisko tych organów, że przepisy obowiązujące od dnia 1 stycznia 1992 r. ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /t.j. Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416/ nie przewidywały możliwości odliczenia od dochodu osiągniętego w 1992 r. wydatków poniesionych na cele mieszkaniowe w postaci spłat kredytu zaciągniętego w latach poprzednich. Przepis art. 26 ust. 1 pkt 5 i 6 powyższej ustawy dotyczy wydatków ponoszonych przez podatników na cele mieszkaniowe od daty wejścia w życie ustawy, tj. w 1992 r. i w latach następnych. Poprzednia ustawa o podatku dochodowym w 1972 r. nie przewidywała ulg mieszkaniowych.

Dopiero od dnia 1 stycznia 1992 r. obowiązywał też przepis ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. według którego, jeżeli podatnik lub jego małżonek otrzymali kredyt bankowy lub pożyczkę z zakładu pracy na cele określone w art. 26 ust. 1 pkt 5 i 6, kwoty wydatkowane na te cele zmniejsza się o kwotę kredytu lub pożyczki, natomiast odliczeniu podlegają spłaty tego kredytu lub pożyczki wraz z odsetkami w latach, w których są wydatkowane /art. 26 ust. 10 ustawy/. Żaden przepis omawianej ustawy nie pozwala stosować powyższej zasady do kredytów zaciągniętych przed jej wejściem w życie.

W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że organy podatkowe miały podstawę do zakwestionowania odliczenia od dochodu spłaconych w 1992 r. rat kredytu, który został pobrany w 1991 r.

Zwrot na rzecz podatnika wykazanej przez niego w zeznaniu nadwyżki nie może pozbawiać organów podatkowych prawa do późniejszej weryfikacji zeznania podatkowego i wydania decyzji ustalającej prawidłowo wysokość podatku /jeśli nie nastąpiło jeszcze przedawnienie z art. 7 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych - Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./.

Podniesione w skardze twierdzenia co do tragicznej sytuacji materialnej skarżących dawać mogą jedynie podstawę do wystąpienia z wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowej w trybie art. 31 ustawy o zobowiązaniach podatkowych.