Wyrok NSA oz. w Gdańsku z 19 lipca 1996 r., SA/Gd 1193/95

Teza

Brak oznaczenia podatnika w rozstrzygnięciu decyzji podatkowej nie daje podstawy do wzruszenia tej decyzji, jeżeli z jej uzasadnienia wynika w sposób niewątpliwy, że zobowiązanym do uiszczenia podatku jest dający się określić konkretny podatnik.

Uzasadnienie

Przedsiębiorstwo Projektowo-Technologiczne Techniki Morskiej "P." w likwidacji w G., złożyło deklaracje podatkowe dla podatku od towarów i usług za czerwiec, lipiec i sierpień 1994 r., wykazując do zapłaty kwotę w łącznej wysokości 535.234.000 st. zł.

W związku z tym, iż mimo upływu ustawowego terminu do uiszczenia tegoż zobowiązania podatnik nie wpłacił zadeklarowanych kwot podatku, Pierwszy Urząd Skarbowy w G. decyzją z 26.10.1994 r. stwierdził niewykonanie zobowiązania podatkowego wynikającego ze złożonych deklaracji VAT-7 za powyższe miesiące 1994 r. i określił wysokość zobowiązania będącego zaległością podatkową w łącznej kwocie 535.234.000 st. zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji Przedsiębiorstwo "P." wniosło o jej uchylenie i zarzuciło, że decyzja ta nie zawiera określenia strony, do której jest skierowana, co powoduje jej nieważność.

Izba Skarbowa w G. po rozpatrzeniu odwołania w części dotyczącej lipca 1994 r., decyzją z 17.3.1995 r., podjętą na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 w zw. z art. 127 Kpa, art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./, art. 26 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję w części dotyczącej lipca 1994 r. stwierdzającej niewykonanie przez stronę zobowiązania podatkowego wynikającego ze złożonej deklaracji VAT-7 w podatku od towarów i usług za lipiec 1994 r. w kwocie 218.250.000 st. zł oraz określającej wysokość zobowiązania w tymże podatku za lipiec 1994 r. w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej.

W uzasadnieniu decyzji Izba Skarbowa stwierdziła, iż uwzględniając treść art. 26 ustawy o podatku od towarów i usług rozpatrzyła odwołanie odrębnie za każdy ujęty w decyzji organu I instancji. Ustosunkowując się zaś merytorycznie do zaskarżonej decyzji Izba Skarbowa uznała, iż jest ona zgodna z prawem, albowiem strona nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku podatkowego i w tej sytuacji organ podatkowy przyjął zobowiązanie podatkowe w wysokości wynikającej z deklaracji i wydał zaskarżoną decyzję, określając wysokość tego zobowiązania. Decyzja ta potwierdza wysokość zobowiązania podatkowego ustalonego przez stronę w złożonej deklaracji podatkowej i nie zawiera żadnych okoliczności faktycznych i prawnych, które miałyby wpływ na ustaloną w powyższym trybie wysokość tegoż zobowiązania. W tych warunkach zarzut nieważności decyzji, jakkolwiek rzeczywiście w jej sentencji nie określono strony, nie mógł być uwzględniony, zwłaszcza że obowiązek uiszczenia podatku zadeklarowanego w deklaracji podatkowej złożonej przez stronę, ciążył tylko na tej stronie i nie było wątpliwości, kto jest adresatem zaskarżonej decyzji. Ponadto Izba podniosła, że organ odwoławczy uprawniony jest do korygowania wad prawnych decyzji I instancji, jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych i korzystając z tego uprawnienia Izba Skarbowa wadę tę uznała.

W skardze do sądu administracyjnego strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, podnosząc, iż brak oznaczenia strony w decyzji stanowi naruszenie art. 107 par. 1 Kpa. Ustawa nie przewiduje żadnych odstępstw od tego warunku. a zatem stanowisko Izby Skarbowej wyrażone w zaskarżonej decyzji w tym przedmiocie jest bezpodstawne i świadczy o dowolnej interpretacji przepisów bezwzględnie obowiązujących. Strona skarżąca wskazała ponadto, iż w zaskarżonej decyzji Izba Skarbowa nie orzekła co do pozostałej części rozstrzygnięcia organu I instancji, ustosunkowując się merytorycznie jedynie do lipca 1994 r.

Odpowiadając na skargę Izba Skarbowa w G. wniosła o jej oddalenie, przytaczając argumenty wskazane w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo Izba wyjaśniła, iż w sentencji zaskarżonej decyzji jest wyraźnie zawarte sformułowanie, iż dotyczy ona wyłącznie lipca 1994 r., a nadto w uzasadnieniu jej podana jest informacja o rozpatrzeniu odwołania za każdy odrębnie. Wszystkie trzy decyzje odwoławcze strona skarżąca otrzymała równocześnie i są one datowane 17.3.1995 r., a zatem orzeczono do całości decyzji organu I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skargę należało uznać za nieuzasadnioną, mimo trafności twierdzenia strony skarżącej o naruszeniu prawa przy podejmowaniu decyzji przez organ I instancji. Trafność tegoż twierdzenia nie mogła jednak stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji, albowiem nie każde naruszenie prawa wywołuje skutek w postaci uchylenia decyzji. Skutek taki wywołuje tylko takie naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w ocenie Sądu w okolicznościach tej konkretnej sprawy, uchybienie, jakiego dopuścił się organ I instancji, nie miało istotnego wpływu na jej wynik. Tym samym Sąd nie znalazł podstaw do wzruszenia zaskarżonej decyzji.

Istotne dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie było to, czy strona skarżąca mogła mieć wątpliwości co do tego, kto jest adresatem decyzji Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. z 26.10.1994 r. określającej wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za czerwiec, lipiec i sierpień 1994 r.

Rozstrzygając powyższą kwestię Sąd stwierdził, że strona skarżąca nie miała i nie mogła mieć wątpliwości co do tego, iż do niej skierowana jest powyższa decyzja i że na niej ciąży obowiązek wykonania zobowiązania podatkowego określonego tą decyzją. Niedopełnienie przez organ I instancji wymogu oznaczenia w treści decyzji jej adresata nie wpłynęło na prawa skarżącego Przedsiębiorstwa "P." jako strony postępowania administracyjnego. Świadczy o tym chociażby fakt wniesienia przez stronę skarżącą odwołania, w którym, podobnie jak w skardze do Sądu, nie podnosi, iż nie jest adresatem decyzji i nie kwestionuje merytorycznego jej rozstrzygnięcia.

Uwzględniając powyższe należało uznać, iż uchybienie, jakiego dopuścił się organ I instancji, nie mogło skutkować wzruszenia zarówno tej decyzji, jak i decyzji Izby Skarbowej.

Za niezasadny Sąd uznał zarzut strony skarżącej odnośnie braku w zaskarżonej decyzji merytorycznego orzeczenia co do pozostałej części decyzji organu I instancji, dotyczącej czerwca i sierpnia 1994 r.

Z zaskarżonej decyzji wyraźnie wynika, iż odwołanie rozpatrzono w części dotyczącej lipca 1994 r., a w odniesieniu do pozostałych miesięcy podjęte zostaną odrębne decyzje.

Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 par. 5 Kpa w zw. z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ skargę oddalił.