Uzasadnienie
Pismem wniesionym w dniu 19 listopada 1993 r. do Urzędu Skarbowego w T. Kamila B. wystąpiła z prośbą o uznanie nieistnienia obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych od: zniżki w opłatach za instalację telefoniczną, ulgi w opłacie abonamentu RTV i bezpłatnego abonamentu telefonicznego.
Wyjaśniła, że w miesiącu styczniu 1993 r. zakład pracy - Telekomunikacja Polska SA Zakład w T. - potrącił jej kwotę 244.700 zł podatku dochodowego za 1992 r. od ww. ekwiwalentów. Od miesiąca lutego 1993 r. prowadzi korespondencję - najpierw z zakładem pracy, potem z organami podatkowymi różnych szczebli - poczynając od Ministerstwa Finansów w sprawie zwrotu niesłusznie pobranego podatku.
Urząd Skarbowy w T. decyzją z dnia 30 grudnia 1993 r. wydaną na podstawie art. 175 par. 1 Kpa oraz art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 80 poz. 350 ze zm./ odmówił uznania nieistnienia obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od przysługujących skarżącej jako pracownikowi Zakładu Telekomunikacji w T. zniżek w opłacie za instalację telefoniczną, opłacie abonamentowej RTV i ekwiwalencie bezpłatnego abonamentu telefonicznego /łączna wartość zniżek 1.224.000 zł/.
Wniosku nie uwzględniono z dwu przyczyn: z powodu przekroczenia przewidzianego w art. 175 par. 1 Kpa miesięcznego terminu do złożenia wniosku /liczonego od daty pobrania podatku przez podatnika/ o zwrot podatku oraz z powodu braku podstawy materialnoprawnej do uznania roszczenia skarżącej.
W świetle art. 12 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodami ze stosunku pracy podlegającymi opodatkowaniu podatkiem dochodowym są nie tylko wynagrodzenia pieniężne, ale również wszelkiego rodzaju wypłaty w naturze, bądź ich ekwiwalenty, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika oraz wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń. W tym stanie prawnym zakład pracy prawidłowo pobrał podatek dochodowy.
Izba Skarbowa w T. nie uwzględniła odwołania Kamili B. w którym skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko.
W decyzji z dnia 12 kwietnia 1994 r. organ odwoławczy podzielił interpretację przepisów prawa przedstawioną w decyzji Urzędu Skarbowego, stwierdzające, że zaliczka na podatek została pobrana prawidłowo.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Kamila B. zauważyła, że zakład pracy pobrał w styczniu 1993 r. podatek za 1992 r. a nie zaliczkę na podatek za 1993 r. jak to przyjęła Izba Skarbowa w zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie zgodziła się z zarzutem nieterminowego złożenia wniosku, powołując się na fakt prowadzenia od lutego 1993 r. korespondencji w tej sprawie. Stwierdziła, że w dalszym ciągu nie zgadza się z pobraniem podatku od abonamentu RTV, gdyż korzystanie z radia i telewizji nie jest jej obowiązkiem.
Izba Skarbowa w T. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżona decyzja narusza w sposób istotny dla wyniku sprawy przepisy postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7-9, art. 77 par. 3 Kpa.
Organy podatkowe przyjmując, że skarżąca naruszyła miesięczny termin przewidziany w art. 175 par. 1 Kpa dla wystąpienia do organu finansowego z żądaniem nieistnienia obowiązku podatkowego i zwrotu podatku nie rozważyły, czy pierwsze pismo w tej sprawie skierowane przez skarżącą do zakładu pracy zostało wniesione z zachowaniem tego terminu i czy nie należałoby go traktować jako żądania z art. 175 par. 1 Kpa. Wydaje się bowiem, że zakład pracy, niewłaściwy do merytorycznego rozpatrzenia wniosku, powinien był stosownie do art. 231 Kpa przekazać pismo do właściwego Urzędu Skarbowego.
Nie spełnia również wymogów przewidzianych w Kpa analiza stanu prawnego w zakresie opodatkowania dochodów pracowniczych. Izba Skarbowa przyjęła, że potrącenie dokonane przez zakład pracy jest zaliczką na podatek dochodowy za 1993 r. Z decyzji organu I instancji, jak również z pisma Telekomunikacji Polskiej SA z dnia 22 lutego 1993 r. nie wynika w sposób jednoznaczny, czy zakład pracy pobrał z wynagrodzenia skarżącej w styczniu 1993 r. podatek dochodowy za 1992 r., czy też zaliczkę na podatek dochodowy za 1993 r.
Izba Skarbowa w zaskarżonej decyzji nie wskazała na podstawie jakiego dowodu przyjęła, że pobrano zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych za 1993 r.
Analizując podstawę prawną opodatkowania przychodów tego rodzaju uzyskiwanych ze stosunku pracy, Izba Skarbowa nie zauważyła różnic w brzmieniu art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 80 poz. 350 ze zm./ w 1992 r. i w 1993 r.
W stanie prawnym obowiązującym w 1992 r. podlegały opodatkowaniu m. in. świadczenia pieniężne ponoszone przez zakład pracy za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń.
Dopiero od dnia 1 stycznia 1993 r. /nowela do ustawy opublikowana w Dz.U. 1993 nr 28 poz. 127/ objęto opodatkowaniem również świadczenia częściowo odpłatne.
Z pisma Telekomunikacji Polskiej z 22 lutego 1993 r. wynika, że część przywilejów pracowniczych uzyskanych przez skarżącą należałoby zakwalifikować do świadczeń częściowo odpłatnych, zatem stan faktyczny sprawy wymaga analizy w świetle stanu prawnego obowiązującego w roku podatkowym, którego dotyczy opodatkowanie.
Powyższe okoliczności dowodzą, że zaskarżona decyzja została wydana bez wnikliwego rozważenia stanu faktycznego i prawnego sprawy, z tej przyczyny Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 3 Kpa orzekł o jej uchyleniu. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 208 Kpa.