Uzasadnienie
Decyzją z dnia 13 lutego 1994 r. kierownik Rejonowego Urzędu Pracy - działając na podstawie art. 21 ust. 6 i 8 oraz art. 20 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o zatrudnieniu i bezrobociu odmówił przyznania prawa do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych Beacie B. Z uzasadnienia decyzji wynika, że Beata B. po wyczerpaniu okresu zasiłkowego podjęła pracę, jednakże przepracowała jedynie miesiąc, co powoduje, że nie nabyła uprawnień do otrzymania ponownie zasiłku dla bezrobotnych /zgodnie z art. 21 ust. 6 cyt. ustawy/.
W odwołaniu od decyzji Beata B. podała, że pobierała zasiłek dla bezrobotnych od dnia 23 listopada 1993 r. Od 1 stycznia 1994 r. /po uprzednim ukończeniu kursu/ została zatrudniona w gabinecie kosmetycznym, lecz po miesiącu zwolniono ją z przyczyn ekonomicznych /"właścicielka zakładu nie zdawała sobie sprawy, że zatrudnienie pracownika pociąga za sobą takie koszty i aby mnie nie skrzywdzić zwolniła mnie z przyczyn likwidacji stanowiska i wypłaciła odprawę z tytułu zwolnienia"/.
W Rejonowym Urzędzie Pracy odwołująca się zarejestrowana została w dniu 1 lutego 1994 r. i uważa, że nabyła prawo do uzyskania ponownie zasiłku dla bezrobotnych.
Kierownik Wojewódzkiego Urzędu Pracy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Z uzasadnienia orzeczenia organu odwoławczego wynika, że Beata B. zakończyła pobieranie zasiłku dla bezrobotnych z dniem 29 listopada 1993 r. wskutek upływu okresu ustawowego.
Od 1 do 31 stycznia 1994 r. odwołująca się była zatrudniona w gabinecie kosmetycznym, skąd została zwolniona z przyczyn ekonomicznych.
Wobec niespełnienia warunku pozostawania w stosunku pracy przez 180 dni odwołująca się nie nabyła ponownie prawa do zasiłku, albowiem z zapisu art. 21 ust. 6 ustawy nie wynika, by w odniesieniu do bezrobotnych, którzy wyczerpali okres zasiłkowy można było stosować wyjątki przewidziane w art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Beata B. ponowiła zarzuty podnoszone w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
Skarżąca była przekonana, że przysługuje jej nadal zasiłek dla bezrobotnych, albowiem w art. 20 ust. 2 pkt 7 ustawy znajduje się zapis mówiący o prawie do zasiłku dla osób, które z przyczyn dotyczących zakładu pracy nie przepracowały 180 dni, jeśli w ciągu 7 dni od dnia rozwiązania umowy o pracę zarejestrowały się we właściwym rejonowym urzędzie pracy.
Inne osoby będące w takiej sytuacji, jak skarżąca otrzymywały nadal zasiłek. Skarżącą nie przekonuje interpretacja przepisów prawa zastosowana w uzasadnieniu decyzji, jak również stanowisko zajęte w wyjaśnieniach Ministerstwa Pracy i Polityki Socjalnej.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie ustosunkowując się do zarzutów skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga została uwzględniona, albowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa.
Organy orzekające w sprawie ustaliły, że Beata B. korzystała z prawa do zasiłku dla bezrobotnych do dnia 29 listopada 1992 r., tj. do wyczerpania okresu zasiłkowego, po czym pracowała w dniach od 1 do 31 stycznia 1994 r. w zakładzie kosmetycznym, z którego zwolniona została z przyczyn ekonomicznych. W aktach sprawy brak świadectwa pracy Beaty B., tak więc informacje o ostatnim miejscu zatrudnienia ustalone zostały na podstawie oświadczenia zainteresowanej.
Okoliczność ta była szczególnie istotna dla organów do spraw zatrudnienia i bezrobocia przy przyjętym sposobie interpretacji przepisów, na podstawie których orzeczenie podjęto. Interpretacja ta była jednak wadliwa z następujących względów.
Przyjmując, że przy ponownym nabyciu prawa do zasiłku /art. 21 ust. 5 ustawy/ bezrobotny musi spełnić warunki określone w art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu i bezrobociu, organy orzekające przeoczyły treść art. 20 ust. 2 pkt 7 ustawy.
Zgodnie z tym przepisem warunku określonego w art. 20 ust. 1 pkt 2 ustawy nie stosuje się do bezrobotnych, którzy po okresie pobierania zasiłku lub zasiłku szkoleniowego podjęli pracę, lecz z przyczyn dotyczących zakładu pracy nie przepracowali 180 dni, jeżeli w terminie 7 dni od dnia rozwiązania umowy o pracę zarejestrowali się we właściwym rejonowym urzędzie pracy.
Taka sytuacja miała miejsce w sprawie Beaty B., której umowa o pracę rozwiązana została w dniu 31 stycznia 1994 r., a rejestracja w Rejonowym Urzędzie Pracy nastąpiła dnia 1 lutego 1994 r. /dane z karty rejestracyjnej bezrobotnego/.
Zgodnie z utrwaloną wykładnią zacytowanego wyżej przepisu art. 20 ust. 2 pkt 7 ustawy należy przyjąć, że stanowi on przepis szczególny w stosunku do art. 21 ust. 6 ustawy, z czego równocześnie wynika, że art. 20 ust. 2 pkt 1 nie ma zastosowania przy ponownym nabyciu prawa do zasiłku /art. 21 ust. 6 ustawy/ - /por. uchwałę składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 16 lipca 1992 r., I PZP 41/92 - OSNCP 1992 nr 12 poz. 213/.
Tak więc organy orzekające w sprawie niniejszej niezasadnie przyjęły, że w odniesieniu do Beaty B. znajdują zastosowanie równocześnie przepisy art. 21 ust. 6 i art. 20 ust. 1 i 2 ustawy.
Przepis art. 21 ust. 6 wymaga spełnienia warunków określonych w art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, jednak nie dotyczy bezrobotnych, których sytuacja unormowana została w przepisie art. 20 ust. 2 pkt 7. Przepis ten dotyczy przypadków podjęcia pracy po okresie pobierania zasiłku lub zasiłku szkoleniowego /art. 21 ust. 2 i 3/, a więc - jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 21 ust.
6. Inaczej jest w sytuacji unormowanej w art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy, który to przepis odnosi się wyłącznie do pierwszej rejestracji w charakterze bezrobotnego. W razie ponownego nabycia prawa do zasiłku przepis ten nie ma zastosowania, co wynika m.in. z wykładni art. 20 ust. 2 pkt 7 ustawy.
Przepis ten wskazując, że każde zwolnienie z przyczyn dotyczących zakładu pracy, powodujące nieprzepracowanie 180 dni, daje podstawę do ubiegania się o zasiłek /po zarejestrowaniu się w terminie 7 dni od dnia rozwiązania umowy o pracę/ zawiera szersze podstawy, aniżeli określone w ust. 2 pkt 1 i art. 20 ustawy.
Jednocześnie określenie krótkiego 7-dniowego terminu rejestracji wskazuje, że chodzi o osoby, które miały już status osoby bezrobotnej.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję, jak również decyzję organu I instancji na mocy art. 207 par. 2 pkt 1 Kpa.