Wyrok NSA oz. w Gdańsku z 30 czerwca 1987 r., SA/Gd 140/87

Teza

Jeżeli wniosek o "umorzenie pozostałości podatkowych" jest w istocie wnioskiem zarówno o umorzenie zaległości podatkowej, jak i o zaniechanie poboru podatku, powinien być rozstrzygnięty w każdej części przez właściwe dla tych spraw organy I instancji, pod rygorem nieważności decyzji /art. 156 par. 1 pkt 1 Kpa/.

Uzasadnienie

Feliks W. wnioskiem z dnia 15 września 1986 r. zwrócił się do Naczelnika Miasta i Gminy w R. o umorzenie zaległości podatkowych za 1986 r. w kwocie 65.178 zł, podając w uzasadnieniu wniosku, że w następstwie klęski powodzi spotęgowanej awarią urządzeń drenarsko-melioracyjnych obniżyła się towarowość jego nizinnie położonego gospodarstwa rolnego. Naczelnik Miasta i Gminy w R. decyzją z dnia 15 października 1986 r. umorzył część zaległości zobowiązania podatkowego za 1986 r. w kwocie 4.256 zł wskazując w uzasadnieniu swej decyzji, że nie znalazł podstaw do umorzenia zaległości w pozostałej kwocie 60.922 zł, gdyż po dokonaniu wizji lokalnej nie stwierdzono żadnego zastoiska wody, które mogłoby być potwierdzeniem wymoknięcia płodów rolnych.

W odwołaniu od tej decyzji Feliks W. podając, że z pożyczonych pieniędzy dokonuje wpłaty całej należności, o umorzenie której wnosił, wskazał na szkody rolne, jakie poniósł i domagał się przeprowadzenia wizji lokalnej gruntów z jego udziałem. Dyrektor Wydziału Finansowego Urzędu Wojewódzkiego w T. decyzją z dnia 1 grudnia 1986 r. na podstawie art. 105 par. 1 Kpa umorzył postępowanie odwoławcze jako bezprzedmiotowe wskutek uiszczenia należności.

W skardze na tę decyzję Feliks W. zarzucił, że skoro w myśl przepisów wniesienie odwołania nie wstrzymuje obowiązku zapłaty, to przyjęcie, że zapłacenie należności podatkowych, o umorzenie których się ubiegał czyni jego odwołanie bezprzedmiotowym, jest niezrozumiałe.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej odwołanie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Wniosek Feliksa W. z dnia 15 września 1986 r. skierowany do Naczelnika Miasta i Gminy w R., pomimo iż określony został jako "wniosek o umorzenie pozostałości podatkowych", w istocie swej jest wnioskiem o zaniechanie poboru należności podatkowych opartym na przepisie par. 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 14 grudnia 1984 r. w sprawie podatku rolnego /Dz.U. nr 58 poz. 294/, na co wskazuje jego uzasadnienie i tak powinien być przez organ administracji państwowej potraktowany.

Do rozpatrzenia zawartego we wniosku żądania ze względu na wysokość należności podatkowych, o zaniechanie poboru których skarżący wnosił, właściwym był nie Naczelnik Miasta i Gminy, lecz terenowy organ administracji państwowej stopnia wojewódzkiego, a to zgodnie z par. 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 czerwca 1981 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 18 poz. 88/ zmienionym rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 19 stycznia 1983 r. /Dz.U. nr 4 poz. 29/. Naczelnik Miasta i Gminy w R. powinien był przeto wniosek Feliksa W. przekazać do rozpatrzenia organowi właściwemu, to jest Dyrektorowi Wydziału Finansowego Urzędu Wojewódzkiego jako organowi I instancji.

Skoro żądanie skarżącego rozpatrzone zostało w obu instancjach przez organy niewłaściwe, Naczelny Sąd Administracyjny zmuszony był stwierdzić nieważność wydanych w sprawie decyzji.

Wskazać należy, że jeśli w wyniku uwzględnienia żądania skarżącego o zaniechanie poboru należności podatkowych za 1986 r. okaże się, że wpłacona przez niego kwota 65.178 zł nie była w całości należna, znajdzie zastosowanie przepis art. 29 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 27 poz. 111/.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na podstawie art. 207 par. 3 Kpa w związku z art. 156 par. 1 pkt 1 Kpa oraz art. 208 Kpa.