Uzasadnienie
Janusz B. zgłosił do opodatkowania działalność gospodarczą polegającą na prowadzeniu parkingu strzeżonego i z tego tytułu korzystał z opodatkowania w formie karty podatkowej.
W dniu 5 lutego 1992 r. powiadomił organ podatkowy I instancji o zwiększeniu liczby stanowisk na parkingu do 180. Na podstawie rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 1991 r. w sprawie karty podatkowej /Dz.U. nr 124 poz. 551 ze zm./ w decyzji z dnia 13 stycznia 1993 r. ustalono Januszowi B. na 1993 r. stawkę miesięczną karty podatkowej w wysokości 2 840 000 starych złotych przy zgłoszonych 180 stanowiskach.
Decyzją z dnia 27 grudnia 1993 r. Urząd Skarbowy w B. wyłączył za 1993 r. Janusza B. z grupy podatników opłacających podatek obrotowy i dochodowy w formie karty podatkowej na podstawie par. 23 ust. 1 pkt 3 powołanego wyżej rozporządzenia /łącznie z utratą prawa do korzystania z tej formy w okresie dwóch następnych lat/ za to, że podatnik nie powiadomił organu podatkowego o zwiększeniu liczby stanowisk na prowadzonym przez siebie parkingu.
W odwołaniu od tej decyzji podatnik zakwestionował zaliczenie do dowodów planu parkingu, na którym zaznaczono numery rejestracyjne parkujących samochodów, i zarzucił organowi, że nie uwzględnił wyjaśnień podatnika, iż część osób parkujących samochody korzysta z abonamentu obejmującego pierwszą połowę miesiąca, część zaś z abonamentu na drugą połowę miesiąca. Organ podatkowy nie przeprowadził oględzin parkingu, o co wnosił podatnik. W konkluzji podatnik stwierdził, że organ podatkowy do tego stopnia zaniedbał postępowanie dowodowe, że zaniedbanie to prowadzić powinno do uchylenia decyzji.
Izba Skarbowa w (...) decyzją z dnia 29 kwietnia 1994 r. nr PD-2-732-30/94 nie uwzględniła odwołania i utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego podano, że wysokość stawki karty podatkowej z tytułu prowadzenia parkingu zależy od liczby stanowisk do parkowania. Ze znajdujących się w aktach sprawy planów stanowisk parkingowych z listopada i grudnia 1993 r. wynikało, że ich liczba /nawet bez pierwszego górnego rzędu/ przekracza zgłoszoną liczbę stanowisk 180. Organ odwoławczy ponadto powołał się na pismo podatnika skierowane do organu podatkowego I instancji, w którym określił on liczbę stanowisk na 196. Zdaniem organu odwoławczego, późniejsze wywody podatnika, w tym zawarte w odwołaniu wywody dotyczące liczby parkujących miesięcznie samochodów, nie mają znaczenia dla wysokości stawki karty podatkowej, gdyż ta zależy od liczby miejsc, jakimi dysponuje podatnik i jakie oferuje klientom, a nie od liczby miejsc wykorzystywanych przez parkujących.
W skardze z dnia 26 maja 1994 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego Janusz B. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie norm prawa podatkowego materialnego oraz norm prawa proceduralnego, w szczególności przez niedopuszczenie wniosku dowodowego co do przeprowadzenia oględzin parkingu i wskutek tego błędną wykładnię par. 18 ust. 1 pkt 2 cytowanego rozporządzenia, nakładającą na osobę prowadzącą parking obowiązek poinformowania organu podatkowego o zmianie liczby stanowisk na parkingu.
W odpowiedzi na skargę wnoszono o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Nie powinno ulegać wątpliwości, że karta podatkowa jest dogodną dla podatnika formą opodatkowania, jeżeli zważy się tylko na zakres zwolnień od obowiązków podatkowych wymienionych w par. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 1991 r. w sprawie karty podatkowej /Dz.U. nr 124 poz. 551 ze zm./, a także możliwość zrzeczenia się tej formy opodatkowania, przewidzianą np. w par. 14 i 21 tego rozporządzenia.
Z każdą zryczałtowaną formą opodatkowania jest związane pewne ryzyko, polegające na tym, iż w przypadku nieosiągnięcia dochodów kalkulowanych przy tworzeniu stawki karty podatkowej ustaloną stawkę należy zapłacić. Natomiast w przypadku chwilowego osiągania dochodów przekraczających dochody kalkulowane organ podatkowy nie będzie dochodził różnicy podatku do zapłaty.
Wobec tego, że stawka karty podatkowej uwzględnia pewne elementy mające wpływ na jej wysokość, przepisy cytowanego rozporządzenia wymagają od podatników korzystających z karty podatkowej zgłaszania zmian, które mają wpływ na wysokość stawki karty podatkowej. Nie do pogodzenia z zasadą prawidłowego obciążenia podatkiem byłoby korzystanie w dłuższym okresie z karty podatkowej, gdyby uzyskiwane dochody znacznie przekraczały dochody kalkulowane.
Na tle przedstawionego stanu uzasadnione staje się wymaganie powiadomienia organu podatkowego o zmianach, które mają wpływ na wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej. W przypadku skarżącego ciąży na nim obowiązek powiadomienia m.in. o zmianie liczby stanowisk na parkingu /par. 18 ust. 1 pkt 2 cytowanego rozporządzenia/. Waga tego obowiązku i jego wpływ na wysokość stawki karty podatkowej bardziej się uwidoczni, jeżeli się zważy, że stawka karty podatkowej przy liczbie ponad 180 stanowisk została określona w ten sposób, że wynosi ona 2 840 000 starych złotych, przy czym kwota ta jest następnie zwiększana o 29 000 starych złotych od każdego stanowiska powyżej 180. A zatem liczba stanowisk ma istotne znaczenie, skoro stawka od liczby stanowisk powyżej 180 będzie ogólnie wyższa od stawki przypadającej od 180 stanowisk.
Wspomniana stawka została określona w części I załącznika nr 1 do powoływanego rozporządzenia Ministra Finansów, w tabeli zatytułowanej "Prowadzenie parkingów". Załącznik ten, jak również zawarta w nim tabela, ma znaczenie normatywne i skoro określa się w tabeli, że stawka karty podatkowej jest zależna od liczby stanowisk na parkingu, oznacza to, iż stanowisko jest to wyznaczone miejsce na parkingu, przeznaczone do parkowania pojazdów.
Takie rozumienie wyprowadzić należy też ze znaczenia, jakie nadaje słowu "stanowisko" Słownik poprawnej polszczyzny, który wyjaśnia, że słowo to oznacza między innymi miejsce w terenie. Takim też miejscem na polu parkingowym jest stanowisko.
Ustalenie treści słowa "stanowisko" w przepisach omawianego rozporządzenia Ministra Finansów oraz założenia tkwiące w konstrukcji karty podatkowej prowadzą do wniosku, że stawka karty podatkowej w przypadku prowadzenia parkingu zależy od możliwości wykorzystania parkingu, czyli od liczby stanowisk, nie zaś od tego, czy stanowiska te w ogóle są wykorzystywane lub czy wykorzystywane są w ten sposób, że za niektóre stanowiska opłatę pobiera się w formie abonamentowej, za inne zaś jednorazowo.
W konkluzji należy uznać, że na podstawie par. 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 1991 r. w sprawie karty podatkowej /Dz.U. nr 124 poz. 551 ze zm./ i załącznika nr 1 do tego rozporządzenia w części dotyczącej prowadzenia parkingów zastosowanie stawki karty podatkowej jest zależne od liczby wyznaczonych miejsc na terenie pola parkingowego /liczby stanowisk/, nie zaś od liczby pojazdów na parkingu i długotrwałości ich przetrzymywania.
Przyjęcie tej tezy oznacza, że Sąd podzielił pogląd organów podatkowych. Wobec tego wymaga rozważenia, czy organy podatkowe wykazały, iż skarżący nie powiadomił ich o zwiększeniu liczby stanowisk na prowadzonym parkingu. Przypomnieć należy, iż skarżący zgłosił 180 stanowisk, a organy podatkowe ustaliły na podstawie tylko "miejsc abonamentowych" 196 stanowisk w listopadzie i 187 stanowisk w grudniu 1993 r.
Rozstrzygające znaczenie miały w sprawie dwie kserokopie planu pola parkingowego z zaznaczonymi miejscami parkowania indywidualnie oznakowanych pojazdów, udostępnione przez pracownika skarżącego. Z przeprowadzonego postępowania nie wynika, by skarżący zakwestionował wspomniane plany, zarzucając, że nie odzwierciedlają one rzeczywistości. Swoje wyjaśnienia skarżący poświęcił temu, iż plany te służyły tylko do tego, by można było określić miejsce, w którym zostanie postawiony samochód, za którego postój opłacono abonament. Wyjaśnił również kwestie związane z korzystaniem z parkingu i pobieranymi opłatami.
Skoro więc - w świetle dotychczasowych rozważań - nie jest istotne, ile miejsc na parkingu zostało wykorzystanych i jak zostały one opłacone, to pozostaje przyjąć, że z omówionych planów wynikała potencjalna liczba stanowisk na parkingu skarżącego. Jeżeli zaś na tym terenie można było postawić 196 czy 187 pojazdów, z doliczeniem miejsc oznaczonych liczbami i literami "a, b, c", których było 26, to wspomniane liczby znacznie przekraczają liczbę 180. W takim stanie rzeczy faktyczna liczba stanowisk, mająca wpływ na wysokość stawki karty podatkowej, była niezgodna z liczbą zgłoszonych stanowisk.
Zgłaszany przez skarżącego wniosek o przeprowadzenie dowodu "polegającego na oględzinach (...) parkingu w celu ustalenia faktycznej liczby parkujących na nim samochodów" nie mógł być uwzględniony z przytoczonych wyżej względów, nie chodziło bowiem o liczbę parkujących samochodów, lecz o liczbę stanowisk. Organy podatkowe zatem mogły nie uwzględnić żądania przeprowadzenia dowodu na okoliczność, która nie miała znaczenia w sprawie /art. 78 par. 1 Kpa/.
Ponieważ skarżący nie powiadomił organu podatkowego o zmianie mającej wpływ na podwyższenie podatku dochodowego w formie karty podatkowej, polegającej na zwiększeniu liczby stanowisk na prowadzonym parkingu, zasadnie na podstawie par. 23 ust. 1 pkt 3 cytowanego rozporządzenia został wyłączony z opodatkowania w formie karty podatkowej.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę oddalił.