Wyrok NSA oz. w Gdańsku z 14 września 1994 r., SA/Gd 1580/93

Teza

Zajęcie przez komornika samochodu osobowego nie stanowi samo przez się o wygaśnięciu obowiązku podatkowego, chyba że na skutek takiego zajęcia właściciel środka transportowego wyrejestruje go z uwagi na stałe wycofanie z ruchu.

Sentencja

1. oddala skargę.

Uzasadnienie

Prezydent Miasta decyzją wydaną m.in. na podstawie art. 8-12 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./, ustalił wobec skarżącego W.B. podatek od środków transportowych za 1991 r. w kwocie 440.400 zł, za 1992 r. w kwocie 2.760.000 zł i z tytułu I raty za 1993 r. w kwocie 1.962.000 zł, z tytułu własności samochodów marki Opel Record i Fiat Regata.

Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji w części dotyczącej ustalenia podatku od samochodu marki Opel Record wniósł skarżący. Nie precyzując wniosku odwołania skarżący podniósł, że na skutek "zaboru" auta przez komornika nie jest jego posiadaczem.

Zaskarżoną decyzją Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Jako materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia powołano art. 9 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Podniesiono w uzasadnieniu decyzji, że bezsporne jest, iż samochód Opel Record zarejestrowany jest na nazwisko skarżącego i na nim jako na właścicielu ciąży obowiązek podatkowy.

We wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze W.B. i A.B. domagają się uchylenia zaskarżonej decyzji. Wniosek ten ma uzasadniać fakt, że Komornik Sądu Rejonowego, nie posiadając ku temu legitymacji prawnej - jak to określili skarżący - "dokonał zaboru własności, tj. omawianego samochodu wraz z jego dokumentacją". Z tego względu skarżący ponieśli niepowetowane straty i naliczenie podatku - ich zdaniem - "(...) stanowi zaprzeczenie obowiązującej praworządności i narusza zasady współżycia społecznego".

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wnosi o jej oddalenie i przytacza znane już z uzasadnienia decyzji przesłanki rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził, by zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem prawa, a tym samym skarga nie mogła być uwzględniona.

Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych. Zgodnie zaś z ust. 3 art. 9 obowiązek podatkowy określony w ust. 1, powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany (...). Skarżący nie kwestionują, że omawiany samochód stanowi ich własność i zarejestrowany został na nazwisko skarżącego W.B. Zatem obowiązek podatkowy jaki wynika z powołanych wyżej przepisów ciąży na skarżącym W.B. Obowiązek podatkowy ciąży na skarżącym tak długo, jak długo pojazd /środek transportowy/ jest na niego zarejestrowany, a ściśle obowiązek ten wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został na stałe wycofany z ruchu /wyrejestrowany/ lub zbyty /art. 9 ust. 4/.

Zajęcie zatem przez komornika w ramach czynności egzekucyjnych nie stanowi samo przez się o wygaśnięciu obowiązku podatkowego, chyba że na skutek takiego zajęcia właściciel środka transportowego wyrejestruje go, z uwagi na stałe wycofanie z ruchu.

Nie ma w sprawie znaczenia okoliczność jakoby komornik dokonał zajęcia niezgodnie z przepisami. Organy administracyjne nie są powołane do oceny takiego zarzutu, który nie mieści się w dyspozycji obowiązującego prawa. Przepisy art. 8 do art. 12 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych regulują sprawy podatku od środków transportowych całościowo i wyczerpująco. Jedynie na podstawie ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. nr 27 poz. 111 ze zm./ skarżący może domagać się umorzenia zaległości podatkowych /art. 31/.

Organy podatkowe wydały więc decyzje zgodne z prawem i z tego względu na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę należało oddalić.