Uzasadnienie
Decyzją z dnia 12 maja 1994 r. Izba Skarbowa w G., nie uwzględniając odwołania Danuty i Andrzeja K. utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w G. z dnia 16 lutego 1994 r., w której oddalono wniosek podatników o zaniechanie poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w 1994 r.
Organy podatkowe uznały, że wskazana przez podatników podstawa faktyczna wniosku, a mianowicie niewykorzystanie w 1993 r. części ulgi mieszkaniowej z tytułu zakupu mieszkania w kwocie 88.309.400 złotych nie może usprawiedliwiać zastosowania art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /t.j. Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./, który to przepis pozwala na zaniechanie poboru podatku jedynie w wypadkach gospodarczo lub społecznie uzasadnionych, a także gdy wymagają tego inne szczególne okoliczności, zwłaszcza zaś gdyby pobranie podatku mogło zagrozić egzystencji podatnika. Na okoliczność możliwości zagrożenia egzystencji nie przedstawiono zaś żadnych twierdzeń ani dowodów.
Skargę wniesioną przez małżonków K. uznał Naczelny Sąd Administracyjny za bezzasadną, nie dopatrując się naruszenia prawa ze strony organów podatkowych.
Organy te trafnie zwróciły uwagę, że przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416/ nie przewidują możliwości odliczenia w ciągu roku wydatków poniesionych na cele mieszkaniowe podatnika w roku poprzednim. Uwzględnienie tych wydatków może bowiem nastąpić dopiero w rocznym zeznaniu podatkowym.
Trzeba zauważyć też, że w ciągu roku podatkowego nie sposób określić z góry wysokości dochodu, który podatnik osiągnie i przesądzić tym samym, czy i w jakiej wysokości odliczenia będą mogły być po upływie roku zrealizowane.
Rozwiązania ustawowe w tej mierze mogą być w niektórych przypadkach istotnie niekorzystne dla podatników, niemniej obowiązują i muszą być respektowane zarówno przez organy podatkowe jak i przez Sąd Administracyjny.
W żadnym więc razie nie można dopuścić do ich modyfikacji za pomocą instrumentów prawnych, przewidzianych dla innych celów w ustawie o zobowiązaniach podatkowych.
Przewidziane w art. 8 i art. 31 tej ustawy instytucje zaniechania poboru podatku i umorzenia zaległości podatkowych odnoszą się do przypadków indywidualnych, wymagających szczególnego potraktowania, nie mogą być natomiast wykorzystywane w ten sposób, że za ich pomocą dopuszczalne byłoby korygowanie obowiązujących przepisów Prawa podatkowego.
Wyrażone w skardze stanowisko idzie w tym właśnie kierunku, skoro wymaga uznania za szczególną tej okoliczności, że potencjalna możliwość odliczeń od podatku dochodowego powinna przesądzać o konieczności zaniechania poboru zaliczek w ciągu roku podatkowego.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 par. 5 Kpa oddalił skargę.