Wyrok NSA oz. w Gdańsku z 29 września 1995 r., SA/Gd 1591/94

Teza

Wystawienie faktury potwierdzającej przekazanie towaru w celach reklamy co w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ zostało zrównane ze sprzedażą prowadzi do powstania obowiązku podatkowego w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 tej ustawy.

Sentencja

1. oddala skargę.

Uzasadnienie

Urząd Skarbowy w E. po stwierdzeniu w wyniku kontroli, że Zakłady Przemysłu Skórzanego Spółka z o.o. w E. nie ujęły w rejestrze sprzedaży faktury VAT z dnia 25 stycznia 1994 r. o wartości netto 6.289.580 starych zł w wydanej w dniu 3 marca 1994 r. decyzji zwrot podatku naliczonego w miesiącu styczniu 1994 r. został obniżony o kwotę 2.767.180 starych zł i wyniósł łącznie kwotę 192.554.840 starych zł. Ustalając wysokość podatku naliczonego podlegającego zwrotowi w kwocie jak wyżej, organ podatkowy na podstawie art. 27 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym zwiększył kwotę podatku należnego wykazanego w deklaracji VAT za miesiąc styczeń 1994 r. o kwotę podatku wykazaną w niezaewidencjonowanej fakturze podwyższoną o 100 procent, tj. kwotę 2.767.160 starych zł.

W odwołaniu od decyzji Urzędu Skarbowego Spółka wniosła o jej uchylenie podając w uzasadnieniu, że faktura była wystawiona na Centralę Handlu Zagranicznego za pobrane wzory na targi we Frankfurcie, które po zakończeniu imprezy zostały zwrócone do jej magazynów. Podano nadto, że po otrzymaniu oryginału faktury została ona anulowana, zaś wyroby zaksięgowano na konto "wyroby poza przedsiębiorstwem". Izba Skarbowa w E. decyzją z dnia 14 maja 1994 r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję Urzędu Skarbowego.

W uzasadnieniu decyzji Izba Skarbowa podała, że zgodnie z treścią art. 2 ust. 3 cytowanej ustawy przedmiotem opodatkowania jest czynność polegająca na sprzedaży towarów, świadczeniu usług oraz eksporcie i imporcie. Obok tego jednak w ustawie wymienione są czynności zrównane ze sprzedażą i również opodatkowane. Opodatkowana jest czynność przekazania wyrobów na potrzeby reprezentacji i reklamy.

Stosownie do powyższego oczywiste jest, że w sytuacji, gdy skarżący przekazał własne wyroby innemu podmiotowi, w myśl art. 6 ust. 1 ustawy, obowiązek podatkowy powstał w chwili przekazania tych wyrobów. Skoro już Spółka wystawiła fakturę VAT, zawierającą kwotę podatku należnego, to stosownie do przepisów art. 33 ustawy powstał obowiązek zapłaty tego podatku. Nie dopełnienie zaś wymogu zaewidencjonowania wystawionej faktury w rejestrze sprzedaży spowodowało zastosowanie sankcji przewidzianej art. 27 ust. 5 pkt 1 ustawy i zwiększenie podatku należnego w styczniu 1994 r. o kwotę 2.767.160 starych zł.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w zakresie obniżenia podatku naliczonego o kwotę 2.767.160 starych zł.

W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, iż organy podatkowe niezasadnie przyjęły, że towary wyszczególnione w fakturze były bądź przedmiotem sprzedaży, bądź zostały przekazane na cele reklamy, gdy w istocie stanowiły one eksponaty targowe podlegające zwrotowi w stanie nienaruszonym, zaś dopiero w przypadku ich sprzedaży przez Centralę Handlu Zagranicznego powstałby obowiązek rozliczenia się z tej transakcji.

W ocenie skarżącej przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym nie definiują pojęcia sprzedaży, stąd dla precyzyjnego określenia zaistniałych okoliczności stanu faktycznego należy stosować art. 535 par. 1 Kc określający pojęcie umowy sprzedaży. Skoro zgodnie z brzmieniem tegoż art. 535 par. 1 Kc umowy między skarżącą a Centralą Handlu Zagranicznego nie można zakwalifikować do umowy sprzedaży, to brak było podstaw do powstania obowiązku podatkowego w zakresie podatku VAT.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Z niespornych okoliczności stanu faktycznego sprawy wynika, że faktura VAT została wystawiona w związku z przekazaniem Centrali Handlu Zagranicznego wyszczególnionych w niej towarów z przeznaczeniem jako eksponaty na targach odzieżowych we Frankfurcie z możliwością dalszej odsprzedaży tych towarów, przy czym w takim przypadku powstawał obowiązek rozliczenia się ze skarżącą z zawartej transakcji. Jest również w sprawie niesporne, że strona skarżąca wystawiając przedmiotową fakturę, w której został naliczony podatek VAT w kwocie 1.383.580 starych zł., nie ujęła jej w prowadzonej ewidencji sprzedaży. Przy tak ustalonym stanie faktycznym sprawy organy podatkowe, zdaniem Sądu, miały pełną podstawę do uznania, że towary wyszczególnione w fakturze zostały przekazane na potrzeby reklamy, która to czynność na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

Jednocześnie należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 4 pkt 8 wyżej wymienionej ustawy czynność taką w rozumieniu tej ustawy należy traktować jako sprzedaż towarów. Takie rozstrzygnięcie ustawowe, wbrew twierdzeniom skarżącej, wyłącza możliwość stosowania kryteriów dotyczących umowy sprzedaży zawartych w Kodeksie cywilnym /art. 535 par. 1 Kc/ do oceny, czy występujące w sprawie przekazanie towarów Centrali Handlu Zagranicznego w celu ich wystawienia na targach we Frankfurcie można uznać za sprzedaż powodującą powstanie obowiązku w zakresie podatku VAT.

Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że w związku z wystawieniem faktury potwierdzającej przekazanie towaru w celach reklamy, co w rozumieniu przepisów ustawy z dnia ostało zrównane ze sprzedażą, doszło do powstania obowiązku podatkowego w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 cytowanej ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organy podatkowe starannie zebrały w sprawie materiał dowodowy, który następnie poddały gruntowej i rzetelnej analizie wyciągając merytorycznie uzasadnione wnioski tak w zakresie oceny stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie prawidłowo zastosowanych przepisach prawa materialnego.

W tym stanie sprawy Sąd uznając, że zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 207 par. 5 Kpa, skargę jako nieuzasadnioną oddalił.