Wyrok NSA oz. w Gdańsku z 26 czerwca 1996 r., SA/Gd 1598/95

Teza

Uiszczenie należności podatkowej przez podatnika poza postępowaniem egzekucyjnym wywołuje nie tylko skutki procesowe poprzez wygaśnięcie przedmiotu postępowania. Wywołuje pośrednio także skutek pozwalający na merytoryczną ocenę wniosku o umorzenie należności. Po prostu dowodzi, że nie istniały lub przestały istnieć warunki uzasadniające umorzenie.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Ocena merytorycznej zasadności wniosku skarżącej Spółki właściwie wymyka się spod kontroli sądu administracyjnego, skoro zaskarżona decyzja rozstrzyga o kwestii procesowej.

Niemniej jednak wskazać należy, iż podstawową wadą stanowiska skarżącej jest nadawanie pismu Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1994 r. PO 4/N-732-357/94 znaczenia normy prawnej, nakładającej na organy podatkowe obowiązek umarzania określonych w tym piśmie odsetek.

Oczywiście tak nie jest, bowiem mimo zaleceń i wskazań Ministra należności odsetkowe podlegały zwykłym regułom w zakresie ich umarzania - tak, jak o tym stanowi art. 31 ustawy o zobowiązaniach podatkowych.

Podleganie spornych odsetek zwykłym regułom pozwala z kolei na stwierdzenie, iż Izba Skarbowa nadała właściwe znaczenie ich dobrowolnemu uiszczaniu przez podatniczkę.

Uiszczenie należności podatkowej przez podatnika poza postępowaniem egzekucyjnym wywołuje nie tylko skutki procesowe poprzez wygaśnięcie przedmiotu postępowania. Wywołuje pośrednio także skutek pozwalający na merytoryczną ocenę wniosku. Po prostu dowodzi, że nie istniały, lub przestały istnieć, warunki uzasadniające umorzenie.

Te ostatnie uwagi są o tyle istotne, że w orzecznictwie sądowym różnicuje się skutki jakie wywołuje dla postępowania o umorzenie zaległości podatkowych lub odsetek ich dobrowolne uiszczenie przez podatnika, od skutków jakie wywołuje wyegzekwowanie należności w drodze postępowania egzekucyjnego, a więc wbrew woli podatnika.

Z przytoczonych względów, w sprawie mamy do czynienia z pierwszym przypadkiem i stąd zaskarżonej decyzji nie można przypisać naruszenia prawa.

Na marginesie można jeszcze zauważyć, iż argument Spółki jakoby do uiszczenia spornych odsetek została przymuszona poprzez nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, jest zupełnie chybiony. Już choćby dlatego, że wykonanie jej nie mogło zostać wstrzymane skoro orzekała ona o odmowie umorzenia odsetek, a zatem nie nadawała się do wykonania w drodze egzekucji.

Mając powyższe na względzie, zgodnie z art. 207 par. 5 Kpa w zw. z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji wyroku.