Wyrok NSA oz. w Gdańskuz 25 października 1995 r., sygn. akt SA/Gd 1711/95

Teza

1. W rozumieniu przepisu art. 39 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych /Dz.U. nr 105 poz. 509/ prowadzenie działalności gospodarczej w zajmowanym lokalu mieszkalnym oznacza taką działalność, na którą składają się czynności produkcyjne lub usługowe wykonywane wyłącznie lub w zasadniczej części w tym lokalu. Wyłączenie prawa do dodatku mieszkaniowego na mocy wyżej cytowanego przepisu nie może zatem dotyczyć przypadków, kiedy przy wpisie do ewidencji lokal mieszkalny spełnia stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej /Dz.U. nr 41 poz. 324 ze zm./ tylko rolę zgłoszonego do ewidencji miejsca zamieszkania osoby prowadzącej działalność gospodarczą.
2. Pozbawienie prawa do dodatku mieszkaniowego osób prowadzących działalność gospodarczą w zajmowanym lokalu mieszkalnym nie może być uważane za naruszenie konstytucyjnej zasady równości. Art. 39 ust. 2 pkt 4 ustawy o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych różnicuje bowiem obywateli nie według źródeł dochodów, lecz według sposobu korzystania z lokalu. Zgodnie z wypracowaną przez Trybunał Konstytucyjny wykładnią zasady równości - równych należy traktować równo, a nierównych - nierówno. Osoba podejmująca działalność gospodarczą w lokalu mieszkalnym staje się w rozumieniu takiej wykładni "nierówną", stąd nie może domagać się równego traktowania z osobą, która lokal mieszkalny wykorzystuje wyłącznie zgodnie z jego przeznaczeniem.