Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skargę należało uznać za nieuzasadnioną.
Z analizy postanowień art. 7 ust. 1 Umowy między Polską Rzeczpospolitą Ludową a Republiką Federalną Niemiec w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku podpisanej w Warszawie dnia 18 grudnia 1972 r. /Dz.U. 1975 nr 31 poz. 163 ze zm./ wynika zasada, iż zyski przedsiębiorstwa Państwa będącego stroną umowy mogą być opodatkowane tylko w tym Państwie. Jednocześnie jako wyjątek od powyższej zasady strony umowy przewidziały możliwość opodatkowania zysków przedsiębiorstwa w kraju, w którym przedsiębiorstwo wykonuje działalność za pośrednictwem zakładu.
Skoro w okolicznościach sprawy jest niespornym, że skarżący w odniesieniu do budowy w Berlinie prowadził działalność na zasadzie zakładu to, mógł zgodnie z postanowieniem art. 7 ust. 1 Umowy opodatkować zyski z tej działalności stanowiące w istocie rzeczy dochód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w kraju działalności tj. Republice Federalnej Niemiec.
Skoro w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie budzi żadnych wątpliwości, iż skarżący nie skorzystał z tej możliwości to cały osiągnięty dochód z tytułu prowadzonej na terenie Niemiec działalności gospodarczej winien podlegać opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym od osób fizycznych i to według zasad ogólnych.
Mając na uwadze fakt, że skarżący w ramach toczącego się postępowania podatkowego, nie udowodnił i nie wykazał aby poniósł w sposób faktyczny wydatki z tytułu przedmiotowego podatku od wynagrodzeń zarówno w roku podatkowym którego te zarachowane wydatki dotyczyły jak również w przyszłym roku podatkowym sprawia, że brak jest podstaw do zakwalifikowania zaksięgowanej w podatkowej księdze przychodów i rozchodów kwoty z tego tytułu w wysokości 420.391.000 zł jako kosztu uzyskania przychodu.
Potwierdzając zasadność pominięcia przez organy podatkowe jako kosztu uzyskania przychodu ww. kwoty 420.391.000 zł jak i w konsekwencji poprawność określenia kwoty zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 1992 r. Naczelny Sąd Administracyjny nie aprobuje poglądu wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż dochód osiągnięty przez podatnika na terenie Niemiec z budowy w Berlinie nie podlegał opodatkowaniu w Polsce albowiem taki pogląd nie znajduje żadnego uzasadnienia w treści postanowienia art. 7 ust. 1 cyt. Umowy o uniknięciu podwójnego opodatkowania który to przepis wprowadza jedynie możliwość a nie przymus opodatkowania zysku przedsiębiorstwa w kraju miejsca działalności zakładu.
W ocenie Sądu za uzasadniony należało uznać zarzut skarżącego naruszenia przepisu art. 167 par. 6 Kpa jednakże z uwagi na fakt że to naruszenie przepisów postępowania miało miejsce w postępowaniu przed organem I instancji w pełni zostało sanowane w postępowaniu odwoławczym gdzie strona skarżąca zaprezentowała w pełni swoje stanowisko również w odniesieniu do protokołu z dnia 22 grudnia 1994 r. to takie naruszenie przepisów postępowania w okolicznościach sprawy nie miało istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny przyjmując że mimo częściowo błędnego uzasadnienia zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu zaś stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy na mocy art. 207 par. 8 Kpa w zw. z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ skargę jako nieuzasadnioną oddalił.