Wyrok NSA oz. w Gdańsku z 26 października 1995 r., SA/Gd 2096/95

Teza

1. Przepis art. 21 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ pozwala organowi podatkowemu jedynie na ograniczenie wysokości zwrotu różnicy podatku VAT na czas nie dłuższy niż trzy miesiące, a nie obniżenie jej za następne okresy obliczeniowe.
2. Decyzja o ograniczeniu kwoty zwrotu różnicy podatku VAT wydana na podstawie art. 21 ust. 4 cytowanej ustawy mieści się w granicach uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne /"może"/ winno być uzasadnione w sposób pełny i oparty na stanie faktycznym jak i prawnym sprawy.

Uzasadnienie

Pierwszy Urząd Skarbowy w B. decyzją z dnia 17 marca 1994 r. wydaną na podstawie art. 21 ust. 4 cytowanej ustawy, adresowana do Skarżącego Marka W. i Stanisława W., ograniczył zwrot podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 1993 r. do kwoty 45.047.000 zł. Ponadto na podstawie art. 1, 2 i 4 cytowanej ustawy o nadwyżkę podatku naliczonego w kwocie 330.046.000 zł /wszystkie kwoty sprzed denominacji/ obniżył podatek należny za następne okresy rozliczeniowe.

Odwołując się od decyzji Pierwszego Urzędu Skarbowego Skarżący podniósł, iż spółka cywilna jaką z bratem Stanisławem W. utworzył, a z której to działalności powstała nadpłata VAT na kwotę 330.046.000 zł, została rozwiązana z powodu choroby brata i jest kontynuowana wyłącznie przez niego.

Z tego względu domaga się zaliczenia nadpłaty na następne okresy rozliczeniowe działalności, jaką prowadzi samodzielnie.

Izba Skarbowa w B. decyzją z dnia 11 lipca 1994 r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzje, uznając, iż "(...) nie można przenieść kwoty nadwyżki z tytułu podatku naliczonego spółce cywilnej na odrębny podmiot jakim jest osoba fizyczna (...)".

Wnosząc skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Marek W. wnioskował o uchylenie zaskarżonej decyzji, podnosząc zarzut naruszenia art. 21 ust. 2 i 4 cytowanej ustawy.

Izba Skarbowa w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny uznając skargę Marka W. za uzasadnioną zważył, iż przepis art. 21 ust. 4 cytowanej ustawy jest ograniczeniem zasady bezpośredniego zwrotu przewidzianego w art. 21 ust. 2 ustawy. Organ zatem mógł ograniczyć wysokość zwracanej kwoty podatku - przedstawiając umotywowanie takiej decyzji - ale nie mógł określić, iż nadwyżka obniża podatek należny za następne okresy rozliczeniowe.

Przepis art. 21 ust. 4 cytowanej ustawy mieści się w granicach swobodnego uznania administracyjnego. Z tego względu to uznanie administracyjne /"może"/ winno być uzasadnione.

Każde ograniczenie praw, jakie przysługuje stronie - podatnikowi, wymaga by organ uzasadnił to ograniczenie w sposób pełny i to oparty zarówno na stanie faktycznym jak i prawnym sprawy. Podatnik ma prawo żądać by jego prawa były respektowane a każde działanie organów podatkowych czy administracyjnych w ogóle winno uwzględnić zasadę wynikającą z art. 8 Kpa.