Uzasadnienie
Dyrektor Urzędu Celnego za otrzymane z zagranicy dary w postaci telewizorów, magnetowidów, anten satelitarnych, kserokopiarek oraz tablic szkolnych wymierzył cło Stowarzyszeniu Kulturalnemu.
W odwołaniu od tej decyzji Stowarzyszenie domagało się na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 36 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne, zgodnie z wnioskiem złożonym w dokumencie SAD, zwolnienia od należności celnych otrzymywania darów z uwagi na wykorzystanie ich do celów dydaktycznych /wewnątrzorganizacyjnych i prowadzonych na zlecenie Uniwersytetu Wrocławskiego/. Prezes Głównego Urzędu Ceł utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdzono krótko, że katalog zwolnień celnych zawarty w art. 14 ust. 1 Prawa celnego nie przewiduje możliwości uznania, że towary otrzymane przez Stowarzyszenie z zagranicy są wolne od cła.
W skardze z 10.8.1993 r. do NSA Stowarzyszenie, zarzucając błędną wykładnię art. 14 ust. 1 pkt 36 Prawa celnego, wnosiło o uchylenie zaskarżonej decyzji twierdząc, że działalność Stowarzyszenia nakierowana jest na działalność dydaktyczną i kulturalną i do prowadzenia tej działalności wykorzystane zostaną otrzymane dary.
W odpowiedzi na skargę z 13.10.1993 r. wnoszono o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Oceniając zasadność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności /art. 196 par. 1 Kpa/ stwierdzić należy, że decyzja ta nie uchybia prawu.
Generalną zasadą, przewidzianą w art. 14 ust. 1 Prawa celnego jest to, że przywóz towarów z zagranicy podlega cłu, z wyjątkami określonymi w przepisach prawa. Takimi wyjątkami od zasady generalnej jest art. 14 ust. 1 Prawa celnego, który w kilkudziesięciu punktach przewiduje, że przywóz towarów z zagranicy w ramach ustanowionych norm jest wolny od cła, jeżeli przedmiotem przewozu są określone grupy towarów celnych.
Analizując wszystkie grupy towarów zwolnionych od cła należy dojść do przekonania, iż otrzymane w darze towary nie mieściły się w żadnej z tych grup wymienionych w art. 14 ust. 1 Prawa celnego, a więc w konkluzji stwierdzić należy, że otrzymane przez skarżące Stowarzyszenie towary celne nie podlegały zwolnieniu od cła.
Rozważenia jednak wymagał konkretny przepis powołany przez skarżące Stowarzyszenie, mający uzasadnić podstawę żądania zwolnienia od cła otrzymanych darów. Według art. 14 ust. 1 pkt 35 Prawa celnego zwolnione od cła są pomoce naukowe i aparatura badawczo-pomiarowa, służące wyłącznie do celów dydaktycznych lub badawczych, przywożone dla szkół, instytucji i placówek naukowych oraz jednostek badawczo-rozwojowych, z wyłączeniem przywożonych do działalności gospodarczej.
Jeżeli treść tego przepisu przyrówna się do charakteru skarżącego Stowarzyszenia, to żadną miarą nie można stwierdzić, by Stowarzyszenie kwalifikowało się do któregoś z podmiotów wymienionych w omawianym przepisie. To, że skarżące Stowarzyszenie prowadzi działalność dydaktyczną, którą faktycznie - na podstawie wyjaśnień złożonych na rozprawie, że Stowarzyszenie przygotowuje nauczycieli języka niemieckiego na poziomie podstawowym - można byłoby raczej zaliczyć do nauczania, nie oznacza jeszcze, iż skarżące Stowarzyszenie jest instytucją lub placówką naukową. W przepisie art. 14 ust. 1 pkt 36 Prawa celnego chodzi o jednostki, które w sposób formalny i instytucjonalny spełniają wymogi szkoły, instytucji i placówki naukowej albo jednostki badawczo-rozwojowej. Tych zaś wymogów nie spełnia skarżące Stowarzyszenie i dlatego też zarzut skargi oparty na naruszeniu tego przepisu nie mógł być uwzględniony.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę oddalił.