Postanowienie NSA oz. w Gdańsku z 30 października 1996 r., SA/Gd 2262/95

Teza

W przepisach postępowania administracyjnego nie ma podstaw do uznania, że w aktach sprawy można pozostawić oryginał wydanej decyzji, a stronie /stronom/ doręczyć li tylko wypis, bądź odpis decyzji.

Doręczenie odpisu decyzji, której oryginał pozostawiony w aktach sprawy odpowiada wymogom art. 107 par. 1 Kpa, nie spełnia wyrażonego w art. 109 par. 1 tego kodeksu obowiązku doręczenia decyzji przez organ administracji państwowej.

Sentencja

1. postanawia odrzucić skargę.

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia 8 czerwca 1995 r. (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G., na podstawie art. 5 ust. 2, art. 6 i art. 8 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ oraz art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia 16 stycznia 1995 r. określającą wysokość zobowiązania skarżącego Przedsiębiorstwa Spółki z o.o. w G. z tytułu podatku od nieruchomości za lata 1992-1994.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji podnosząc, że nie został uwzględniony stan faktyczny wskazujący, że nieruchomość obciążona podatkiem stanowiła grunt rolniczy i nie była - jak to przyjmują organy podatkowe - związana z prowadzeniem działalności gospodarczej przez skarżącą Spółkę.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącej Spółki w piśmie stanowiącym załącznik do protokołu, obok zarzutów naruszenia art. 61, art. 8 i art. 10 Kpa, podniósł, że skarżącej Spółce nie została doręczona decyzja, lecz jej odpis. Na dowód tego pełnomocnik załączył kopię decyzji Kolegium z dnia 8 czerwca 1995 r., której oryginał znajduje się w aktach sprawy, a którą jako zgodną z oryginałem i zaznaczeniem, że na oryginale są właściwe podpisy potwierdziła pieczątką i podpisem Przewodnicząca Samorządowego Kolegium Odwoławczego Dorota J. W konkluzji pełnomocnik skarżącej Spółki wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Bezsporne jest, że sprawa nie miała charakteru sprawy o jakiej mowa w art. 14 par. 2 Kpa i jako załatwiana w formie pisemnej wymagała, aby decyzja została stronie doręczona na piśmie /art. 109 par. 1 Kpa/.

Przepis art. 109 par. 1 mieści się w rozdziale 7 pod tytułem "decyzje", a zatem doręczona zgodnie z tym przepisem decyzja winna odpowiadać warunkom jakie przepis wiąże z definicją decyzji.

Natomiast z art. 107 par. 1 Kpa wynika, że decyzja obok oznaczenia organu administracji państwowej, daty wydania, oznaczenia strony lub stron, powołania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz pouczenia musi zawierać podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jej wydania.

Nie wszystkie z powołanych elementów decyzji, jakie zamieszcza art. 107 par. 1 Kpa powodują, że decyzja staje się wadliwa co do istoty /wada kwalifikowana/, jednakże brak podpisu lub brak wszystkich podpisów gdy wydającym decyzję jest organ kolegialny powoduje, że tak wydana decyzja dotknięta jest wadą przewidzianą w art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa.

W przedmiotowej sprawie wydano decyzję, która odpowiada wymogom z art. 107 par. 1 Kpa. Zawiera ona bowiem wszystkie konieczne elementy w tym podpisana została przez wszystkich orzekających członków Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Jednakże decyzja ta nie została w ogóle doręczona stronie. Przepis art. 109 par. 1 Kpa nakazuje organowi doręczyć stronie /stronom/ decyzję, przez co należy rozumieć, że doręcza się oryginał.

Każda "kopia" decyzji, która została doręczona stronom, musi być podpisana przez osobę /osoby/ upoważnione do wydania decyzji, przez co każdy egzemplarz jest decyzją na prawach oryginału.

W przepisach postępowania administracyjnego nie ma podstaw do uznania, że w aktach sprawy można pozostawić oryginał wydanej decyzji, a stronie /stronom/ doręczyć li tylko wypis, bądź odpis decyzji.

Doręczenia odpisu decyzji, której oryginał pozostawiony w aktach sprawy odpowiada wymogom art. 107 par. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, nie spełnia wyrażonego w art. 109 par. 1 tego kodeksu obowiązku doręczenia decyzji przez organ administracji państwowej.

W przedmiotowej sprawie nie można więc stwierdzić, by decyzja jaka została wydana była sprzeczna z art. 107 par. 1 Kpa. Decyzja ta bowiem nie została w ogóle doręczona i stąd Sąd nie może rozpatrzyć skargi na decyzję, której stronie nie doręczono. Nie ma zaś podstaw do tego, by Sąd mógł stwierdzić nieważność doręczonego stronie odpisu decyzji, bowiem Sąd kontroluje akty prawne, czyli decyzję, a nie jej wypis czy odpis.

Polskie prawo administracyjne z doręczeniem wiąże określone skutki prawne, w tym choćby możliwość odwołania lub zaskarżenia i wstrzymanie wykonania decyzji w sprawach podatkowych.

Obie te kwestie mają w niniejszej sprawie podstawowe znaczenie. Organ odwoławczy będzie bowiem zobowiązany doręczyć skarżącej Spółce decyzję, która spełnia wymogi z art. 107 par. 1 Kpa i dopiero od dnia doręczenia decyzji będzie się liczył termin do wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Bez wątpienia podstawowe znaczenie ma też sprawa wykonalności decyzji. Stosownie bowiem do art. 173 par. 1 Kpa wniesienie odwołania od decyzji organu podatkowego nie wstrzymuje jej wykonania. Jednakże w przypadku niezałatwienia odwołania w terminie dwóch miesięcy /art. 172 Kpa/ wykonanie decyzji ulega wstrzymaniu z mocy prawa, w granicach żądania będącego przedmiotem odwołania /art. 173 par. 2 Kpa/. Dopóki zaś decyzja nie została stronie doręczona, dopóty nie można mówić o załatwieniu odwołania.

Reasumując powyższe należy stwierdzić, że skarga jest przedwczesna, bowiem nie została jeszcze stronie doręczona decyzja odwoławcza, czyli nie został wyczerpany tok instancji w postępowaniu administracyjnym /art. 198 Kpa w związku z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.

Ze tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 par. 6 Kpa w związku z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym skargę odrzucił.