Uzasadnienie
Stanisław P. będący najemcą lokalu nr 5 w budynku przy ul. S. nr 13 w K., pozostającym w zarządzie Przedsiębiorstwa Gospodarki Mieszkaniowej w K., wnioskiem z dnia 28 września 1987 r. wystąpił z żądaniem ustalenia wysokości należnego czynszu. Wskazał, że począwszy od 1971 r., to jest od chwili przydzielenia mu tego lokalu w warunkach zamiany, wynajmujący bezpodstawnie podwyższa stawkę bazową czynszu ze względu na wyposażenie lokalu w urządzenia kąpielowe.
Kierownik Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Miejskiego w K. decyzją z dnia 15 grudnia 1987 r., wydaną na podstawie par. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 1983 r. w sprawie czynszu najmu za lokale mieszkalne i użytkowe /Dz.U. nr 38 poz. 174 ze zm./, odmówił wnioskodawcy obniżenia o 30 procent stawki czynszu. Podstawę faktyczną tej decyzji stanowiło ustalenie, iż lokal, którego Stanisław P. jest najemcą, w chwili przydzielenia był wyposażony w piecyk kąpielowy gazowy.
Na skutek odwołania wniesionego przez Stanisława P. Dyrektor Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Wojewódzkiego w Koszalinie ostateczną decyzją z dnia 14 stycznia 1988 nr GKM-VII-8130/3/88 utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Na tę decyzję Stanisław P. wniósł skargę do sądu administracyjnego. Podnosząc zarzut naruszenia przez organy administracji państwowej przepisów prawa materialnego art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /t.j. Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55 ze zm./, skarżący domagał się uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji. Twierdził, że urządzenie, o jakim mowa, zostało założone przez najemcę, z którym skarżący zamienił lokale mieszkalne. Przy zamianie dokonano wzajemnych rozliczeń z tytułu pozostawienia w dotychczas zajmowanych lokalach części ich wyposażeń.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie z przyczyn, które Sąd z urzędu wziął pod uwagę.
Na wstępie wymaga podkreślenia, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 1983 r. w sprawie czynszów najmu za lokale mieszkalne i użytkowe /Dz.U. nr 38 poz. 174 ze zm./ organ administracji państwowej władny był rozstrzygnąć spór co do wysokości czynszu, jaki wynikł pomiędzy skarżącym a zarządcą budynku.
W razie sporu co do wysokości czynszu pomiędzy najemcą a wynajmującym powinnością organu administracji państwowej stopnia podstawowego jest kwotowe ustalenie świadczeń należnych za okres objęty sporem. Wskazana wyżej forma rozstrzygnięcia ma istotne znaczenie także z tego względu, że wydana w tej mierze decyzja stanowi podstawę postępowania egzekucyjnego.
Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż decyzja organu I instancji nie czyni zadość takim wymaganiom, zważywszy, że ogranicza się ona jedynie do ustalenia przesłanek, na podstawie których należało określić wysokość należnego czynszu. Uchybienie to jest następstwem wadliwego zastosowania par. 4 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 1983 r., co uzasadnia uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu administracji państwowej będzie kwotowe ustalenie wysokości czynszu należnego za okres objęty sporem.
Co zaś tyczy się zawartych w skardze zarzutów, to słuszne jest stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że przydzielenie lokalu w drodze zamiany nie stwarza po stronie nowego najemcy uprawnień do uzyskania obniżenia czynszu na tej podstawie, że jego poprzednik prawny dokonał ulepszeń technicznych lokalu, o jakich mowa w art. 17 ust. 17 prawa lokalowego.
Z przytoczonych względów Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 Kpa orzekł jak w sentencji, postanawiając o kosztach postępowania na podstawie art. 208 Kpa.