Wyrok NSA oz. w Gdańsku z 7 listopada 1995 r., SA/Gd 2271/94

Teza

1. O zakwalifikowaniu wydatków do inwestycji bądź remontów decyduje charakter poczynionych nakładów.
2. Zarzut odnoszący się bezpośrednio do opinii biegłych nie mógł być uwzględniony - na podstawie art. 80 Kpa - gdyż z treści opinii wynikało wyraźnie, które prace można było zaliczyć do remontów.

Sentencja

skargę oddala.

Uzasadnienie

Izba Skarbowa w B. utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w B., którą określono wysokość należnego podatku dochodowego od osób prawnych w kwocie wyższej od zadeklarowanej o 1.393.554.400 zł. Zasadniczy wpływ miało nieuznanie za koszty uzyskania przychodów wydatków inwestycyjnych w kwocie 4.395.397.000 zł na podstawie art. 11 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1991 nr 49 poz. 216/.

Decyzję odwoławczą Izby w trybie art. 155 Kpa uchyliło Ministerstwo Finansów i przekazało do ponownego rozpoznania, wskazując jednocześnie na konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego przez powołanie biegłych z zakresu budownictwa w celu rozstrzygnięcia o charakterze robót wykonanych przez Bank w dwóch budynkach. Z opinii sporządzonej przez biegłych wynikało, iż wydatki w kwocie 3.470.397.000 zł w znacznej części dotyczyły nakładów inwestycyjnych.

Część poniesionych nakładów biegli uznali jako wydatki remontowe i sporządzili ich specyfikację, jednakże nie ustalono ich wyrazu cyfrowego z uwagi na nieprzedłożenie przez Bank dokumentów zezwalających na określenie wydatków remontowych. W uzasadnieniu ponownej decyzji odwoławczej opisano stan prac prowadzonych w omawianych budynkach.

Izba Skarbowa stwierdziła, że jeden z budynków jest środkiem trwałym podlegającym odpisom z tytułu zużycia i nakłady poniesione na ten obiekt, dokonane przed oddaniem do użytkowania są nakładami inwestycyjnymi, których nie zalicza się do kosztów uzyskania przychodów.

Natomiast wydatki poniesione na drugi budynek są to nakłady inwestycyjne poniesione w obcym środku trwałym i zgodnie z par. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 grudnia 1989 r. w sprawie uznawania składników majątkowych za środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne, zasad i stawek ich amortyzacji i aktualizacji wyceny środków trwałych /Dz.U. nr 72 poz. 442/ są zaliczone do środków trwałych podmiotu dokonującego tych nakładów. Biegli potwierdzili, że wydatki w zakresie rzeczowym miały na celu modernizację oraz adaptację i stanowią wydatki inwestycyjne, nie zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

Odnośnie zarzutu podnoszonego w odwołaniu, iż przedłożona opinia biegłych nie rozstrzyga istoty sporu, bowiem biegli nie wzięli pod uwagę tego, że opisanie budynki nie zmieniły swego charakteru i nadal są budynkami użyteczności publicznej, Izba Skarbowa podkreśliła, że istotne było to, że budynki te zmieniły swoje przeznaczenie /poprzednio hotel robotniczy, dom towarowy/, natomiast obecnie prowadzona jest w nich działalność bankowa.

W ocenie organu odwoławczego nie zachodziła konieczność weryfikacji opinii przez powołanie kolejnych biegłych czy też przeprowadzenia rozprawy z udziałem biegłych. W skardze Bank zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stwierdzając, że nie zgadza się z opinią biegłych. W ocenie Skarżącego prace przeprowadzone w obydwu budynkach miały charakter remontowy, gdyż ich celem było przywrócenie pierwotnej zdolności użytkowej środka trwałego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Spór między Skarżącym Bankiem a organami podatkowymi toczył się na tle przepisu art. 11 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy stanowiącym, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych, jeżeli środki te podlegają odpisom z tytułu zużycia. Innymi słowy w przepisie tym mowa jest o nakładach inwestycyjnych, które nie mogły być kosztami uzyskania przychodów. Przy spełnieniu się ostatnio wymienionej sytuacji jako koszty uzyskania przychodów traktuje się odpisy amortyzacyjne. Zatem treść tego przepisu wywoływała ten skutek, że nakłady poniesione na nabycie czy wytworzenie /pojęcia te należy traktować szeroko/ środka trwałego wymagały po pierwsze rozważenia, czy nabyty przedmiot kwalifikuje się do środków trwałych oraz czy podlega odpisom amortyzacyjnym.

Nie powinno podlegać wątpliwości, iż opisane budynki kwalifikować należało jako środki trwałe podlegające odpisom z tytułu zużycia. Organ odwoławczy wykazał również, iż odpisom tym podlegają nakłady poniesione w obcym środku trwałym. W takim stanie rzeczy pozostaje do rozważenia charakter poczynionych nakładów, gdyż nakłady inwestycyjne poniesione na nabycie lub wytworzenie środka trwałego podlegającego amortyzacji nie mogły być według stanu prawnego istniejącego w 1991 r. zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

W tym zakresie przeprowadzony został dowód z opinii biegłych.

Bezpośrednie zarzuty Banku do opinii nie mogły być uwzględnione - na podstawie art. 80 Kpa - gdyż z treści opinii wynikało wyraźnie, które prace można było zaliczyć do remontów. Skoro zaś do nakładów inwestycyjnych należało zaliczyć te wydatki, które nie zostały uwzględnione jako koszty uzyskania przychodów, to tym samym nie można było uwzględnić skargi.