Wyrok NSA oz. w Gdańsku z 21 lutego 1997 r., SA/Gd 2274/95

Teza

1. W odwołaniu skarżący stwierdził w sposób nie pozostawiający żadnych wątpliwości, że nie wnosi odwołania od wymiaru podatku. W tej sytuacji za usprawiedliwione należało uznać odstąpienie w zaskarżonej decyzji od szczegółowej analizy poszczególnych pozycji składających się na podstawę wymiaru podatku.
2. Wyprowadzenie z przepisu art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ wniosku, że również przed jego wprowadzeniem diety właściciela firmy w wysokości przysługującej pracownikom były kosztem uzyskania przychodu, jest nieuzasadnione.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W odwołaniu z dnia 31 grudnia 1994 r. od decyzji Urzędu Skarbowego, w której wyjaśniono sposób ustalenia podstawy opodatkowania ze wskazaniem pozycji kosztów nie uznanych za koszt uzyskania przychodu /w tym kwotę 22.604.550,- st. zł z tytułu delegacji właściciela firmy/, skarżący stwierdził w sposób nie pozostawiający żadnych wątpliwości, że nie wnosi odwołania od wymiaru podatku.

W tej sytuacji za usprawiedliwione należało uznać odstąpienie w zaskarżonej decyzji od szczegółowej analizy poszczególnych pozycji składających się na podstawę wymiaru podatku. Zgłoszony dopiero w skardze zarzut naruszenia przepisów, w szczególności art. 12 ustawy z dnia 16 lipca 1972 r. o podatku dochodowym został oparty na obowiązującym od 1 stycznia 1995 r. uregulowaniu z art. 23 ust. 1 pkt 52 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /t.j. Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./, w myśl którego za koszty uzyskania przychodu nie uznaje się wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących - w części przekraczającej wysokość diet przysługujących pracownikom, określoną w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra.

Wyprowadzenie z tego przepisu wniosku, że również przed jego wprowadzeniem diety właściciela firmy w wysokości przysługującej pracownikom były kosztem uzyskania przychodu, jest nieuzasadnione.

Polemika między skarżącym a stroną przeciwną w sprawie terminu płatności odsetek nie ma znaczenia dla istoty rozstrzygnięcia w sprawie.

Decyzja organu I instancji, utrzymana w mocy decyzją odwoławczą, rozstrzygała sprawę zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym za 1991 rok, a nie wielkość należnych odsetek. Zamieszczenie w tej decyzji uwagi na temat terminu płatności określonego nią zobowiązania mogło mieć tylko charakter informacyjny, bowiem termin płatności podatku wynika z przepisów prawa, a nie zależy od decyzji organu.

Zgodnie z art. 21c ust. 3 ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o podatku dochodowym /Dz.U. 1989 nr 27 poz. 147 ze zm./ podatnik miał obowiązek wpłacić podatek za rok 1991 w terminie do 31 stycznia 1992 r., zatem prawidłowo został pouczony o początku biegu terminu do naliczania odsetek od podatku nie obliczonego i nie uiszczonego w należnej wysokości. Z uwagi na to, że istota rozstrzygnięcia zaskarżonego w niniejszej sprawie nie dotyczy problemu, na którym skarżący skoncentrował zarzuty /tj. odsetki/ Sąd tylko marginalnie stwierdza, że stanowisko Izby Skarbowej w tym przedmiocie jest całkowicie zgodne z przepisami. (...)