Wyrok NSA oz. w Gdańsku z 17 stycznia 1997 r., SA/Gd 2453/95

Sprawa

sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowego "R." Spółki z o.o. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 5.07.1995 r. (...) w przedmiocie zwolnienia od podatku rolnego - stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I stopnia.

Teza

Zwolnienia od podatku rolnego przewidziane w art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym /Dz.U. nr 52 poz. 268 ze zm./ w tym również z tytułu objęcia gruntów w trwałe zagospodarowanie /art. 12 ust. 1 pkt 4/ są zwolnieniami z mocy prawa, co wyłącza możliwość decyzyjnego rozstrzygnięcia przez organy samorządowe o przyznaniu bądź pozbawieniu podatników uprawnień z tego tytułu.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z 5 lipca 1995 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy P. z 27 kwietnia 1995 r. odmawiającej zwolnienia Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Usługowego, Spółki z o. o. w S. od podatku rolnego.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium Odwoławcze podało, że w związku z zawartą umową dzierżawy między stroną skarżącą a Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa dotyczącą gruntów rolnych położonych w gminie P. pochodzących ze zlikwidowanego Państwowego Gospodarstwa Rolnego P. na skutek wniosku strony skarżącej o zwolnienie od podatku rolnego - organ I instancji przeprowadził szczegółowe postępowanie wyjaśniające co do okoliczności zawarcia umowy dzierżawy oraz charakteru wydzierżawionych gruntów trafnie i zasadnie uznając, że skoro zawarto umowę dzierżawy gruntów po zlikwidowanym Państwowym Gospodarstwie Rolnym, to dzierżawcy nie przysługuje zwolnienie od podatku rolnego przewidziane w art. 12 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym /Dz.U. nr 52 poz. 268 ze zm./.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowe, Spółka z o. o. w S. wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wójta Gminy P. jako sprzecznych z prawem i przyznanie prawa do zwolnienia od podatku rolnego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie wywodzą jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Niezależnie od granic skargi i podniesionych w niej zarzutów należy stwierdzić, że w swej istocie przedmiotowe decyzje zarówno organu I jak II instancji dotyczą odmowy przyznania skarżącej Spółce prawa do zwolnienia od podatku rolnego gruntów wydzierżawionych przez podmiotową Spółkę od Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa na podstawie umowy dzierżawy zawartej w dniu 31 sierpnia 1993 r.

O tym czy podatnik spełnia ustawowe przesłanki w zakresie zwolnienia podatkowego z tytułu objęcia gruntów rolnych w trwałe zagospodarowanie organ I instancji, a w tym przypadku Wójt Gminy P. będzie mógł rozstrzygać tylko i wyłącznie przy okazji wydawania decyzji wymiarowej w zakresie podatku rolnego, która w tym przypadku będzie miała formę nakazu płatniczego. Zasadą jest, że nie domniemywa się kompetencji organów do wydawania określonych decyzji. Kompetencje te muszą wynikać wprost z normy prawa materialnego. Oznacza to, że Wójt gminy P. mógłby wydać odrębną decyzję o przyznaniu lub pozbawieniu prawa do zwolnienia z podatku rolnego z tytułu objęcia gruntów rolnych w trwałe zagospodarowanie /art. 12 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku rolnym/ gdyby taka kompetencja /uprawnienie/ była przewidziana w przepisach tejże ustawy o podatku rolnym lub w wydanych na jej podstawie przepisach wykonawczych Skoro żadne z w/w przepisów nie przewidują takich kompetencji to należy uznać, że zarówno decyzja organu I jak II instancji zostały wydane bez podstawy prawnej, co jako przesłanka przewidziana w art. 156 par. 1 pkt 2 Kpa może skutkować tylko i wyłącznie stwierdzeniem nieważności przedmiotowych decyzji.

Jedynie na marginesie niniejszej sprawy i nie przesądzając ostatecznego wymiaru podatku rolnego od skarżącej spółki należy co do zasady wyrazić pogląd, że przepis art. 12 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku rolnym w brzmieniu nadanym mu art. 3 ustawy z dnia 23 grudnia 1993 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. 1994 nr 1 poz. 3/ zwalnia od podatku rolnego na okres 5 lat między innymi grunty Państwowego Funduszu Ziemi i grunty przejęte z tego Funduszu do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa objęte w trwałe zagospodarowanie. Oznacza to po pierwsze, że zwolnione od podatku rolnego będą nie wszystkie grunty objęte w trwałe zagospodarowanie na podstawie umowy dzierżawy zawartej z Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa, a tylko takie, które zostały przejęte do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa bezpośrednio z Państwowego Funduszu Ziemi, zaś po drugie, że nie będą zwolnione od podatku rolnego grunty wydzierżawione przez Agencję Własności Rolnej Skarbu Państwa jeżeli zostały przejęte do Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa od innych podmiotów niż Państwowy Fundusz Ziemi, a więc również po zlikwidowanych państwowych przedsiębiorstwach gospodarki rolnej.

Mając powyższe rozważania na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 par. 1 i 3 Kpa oraz art. 208 Kpa w związku z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji.