Wyrok NSA oz. w Gdańsku z 14 lipca 1983 r., SA/Gd 248/83

Tezy

Orzekając na wniosek izby rzemieślniczej o cofnięciu rzemieślnikowi uprawnień do wykonywania rzemiosła z powodu nierzetelności /art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 8 czerwca 1972 r. o wykonywaniu i organizacji rzemiosła - Dz.U. 1977 nr 4 poz. 20/, organ administracji państwowej nie jest zwolniony z obowiązku samodzielnego ustalenia stanu faktycznego sprawy zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Rajmunda B. na decyzję Wojewody Bydgoskiego z dnia 15 lutego 1983 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do wykonywania rzemiosła i na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 3 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Miasta i Gminy w S. K., a także - zgodnie z art. 208 Kpa - zasądził od Wojewody Bydgoskiego kwotę złotych jeden tysiąc czterysta tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego.

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 3 grudnia 1982 r. Naczelnik Miasta i Gminy w S. K. cofnął Rajmundowi B. zezwolenie na prowadzenie działalności rzemieślniczej w zakresie kamieniarstwa nagrobkowego ze skutkiem od dnia 3 marca 1983 r. W uzasadnieniu decyzji Naczelnik Miasta i Gminy powołał się na wniosek złożony przez Izbę Rzemieślniczą w B. i ustalił, że uzasadnione były liczne skargi klientów na rzetelność wykonywania usług, w szczególności ich nieterminowość i złą jakość oraz niewłaściwe traktowanie klientów.

Na skutek odwołania Rajmunda B. Wojewoda Bydgoski w dniu 15 lutego 19893 r., decyzją nr PDU-IV-7652-1/83, uchylił powyższą decyzję w części dotyczącej cofnięcia zezwolenia na stałe i orzekł cofnięcie uprawnienia na okres 3 miesięcy od daty decyzji organu odwoławczego. Wojewoda zwrócił uwagę na okoliczność, że Izba Rzemieślnicza wnosiła o okresowe pozbawienie Rajmunda B. zezwolenia, a ponadto uwzględnił jako okoliczność łagodzącą fakt, że nie wszystkie złożone na jego działalność skargi były uzasadnione.

Rajmund B. wniósł na decyzję Wojewody Bydgoskiego skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który - rozpoznając sprawę - zważył, co następuje:

Zarzutom zawartym w skardze nie można odmówić słuszności.

Przepis prawa, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, a mianowicie art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 8 czerwca 1972 r. o wykonywaniu i organizacji rzemiosła /Dz.U. 1977 nr 4 poz. 20/ przewiduje możliwość cofnięcia uprawnienia do wykonywania rzemiosła na wniosek izby rzemieślniczej lub z urzędu po porozumieniu z izbą rzemieślniczą, gdy rzemieślnik prowadzi działalność gospodarczą w sposób powodujący uzasadnione skargi na rzetelność wykonywania produkcji lub świadczenia usług. Z brzmienia tego przepisu wynika, że warunkiem wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia jest - poza wnioskiem lub opinią izby rzemieślniczej - ustalenie określonego w przepisie sposobu prowadzenia działalności gospodarczej. Ustalenia takiego obowiązany jest dokonać organ administracji państwowej samodzielnie i zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. W szczególności organ administracji podejmie wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego /art. 7 Kpa/, zbiera i rozpatruje w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy /art. 77 par. 1 Kpa/, ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona /art. 80 Kpa/. W uzasadnieniu zaś decyzji wskazuje fakty, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej /art. 107 par. 3 Kpa/.

organy administracji państwowej obydwu instancji nie spełniły w niniejszej sprawie powyższych wymagań, albowiem w uzasadnieniach decyzji brak w ogóle szczegółowych ustaleń faktycznych. za niewystarczające trzeba uznać samo przytoczenie treści przepisu art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy, jak również ogólnikowe odwołanie się do materiałów zebranych przez Izbę Rzemieślniczą. materiały te mogą stanowić dowód w sprawie, ale wymagają oceny ze strony organu administracji wydającego decyzję. Zebranie dowodów przez Izbę Rzemieślniczą nie zwalnia organu administracji od obowiązku ustalenia stanu faktycznego zgodnie z powołanymi wyżej przepisami postępowania administracyjnego.

Stosownie do oceny wyrażonej przez organ drugiej instancji nie wszystkie skargi klientów okazały się uzasadnione. Zdecydowane ustalenie, czy i jakie skargi były uzasadnione, pozwoliłoby dopiero na stwierdzenie poprawności podstawy faktycznej decyzji i na przeprowadzenie kontroli zgodności rozstrzygnięcia z przepisami prawa materialnego.

W tym stanie rzeczy, skoro naruszenia przepisów postępowania administracyjnego mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezbędne uchylić decyzję organów administracji obu instancji na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 3 Kpa.

Zgodnie z art. 208 Kpa Sąd zasądził na rzecz skarżącego koszty postępowania w postaci opłaty sądowej i kosztów zastępstwa procesowego.