Wyrok NSA oz. w Gdańsku z 22 lutego 1995 r., SA/Gd 2497/94

Teza

Przyznawanie zasiłków celowych należy do zadań własnych gmin, w ramach których organy gminy są zobowiązane zaspokoić najbardziej pilne i konieczne potrzeby jej mieszkańców.

Możliwość zaspokojenia tych potrzeb jest niewątpliwie determinowana posiadanymi przez gminę środkami pieniężnymi.

Nie może ona dać więcej niż posiada.

W sytuacji, kiedy środki są ograniczone, a potrzebujących wielu, jest rzeczą naturalną, iż gmina w pierwszej kolejności zaspokaja potrzeby osób o najniższych dochodach.

Mając to na uwadze, ustawodawca w art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej /Dz.U. 1993 nr 13 poz. 60/ pozostawił ocenę tych potrzeb rozeznaniu gminy, używając w tym przepisie określenia "może zostać przyznany zasiłek celowy".

Rzeczą Sądu jest sprawdzić, czy w przypadku nie skorzystania z tej możliwości, gmina nie postąpiła wbrew innym obowiązującym przepisom ustawy.

Sentencja

1. oddala skargę.