Uzasadnienie
Dyrektor Urzędu Celnego w G. decyzją z dnia 10 listopada 1993 r., m.in. na podstawie art. 23 ust. 2 i 25 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1989 r.- Prawo celne wymierzył skarżącemu Grzegorzowi S. cło przywozowe za 722 rolki tapety w kwocie 10.578.000 st. zł oraz obciążył podatkiem od towarów i usług /w skrócie VAT/ w wysokości 22 procent od wartości towaru powiększonej o cło, tj. w kwocie 17.844.000 starych zł.
Powołując się na bliżej nieokreślone "zebrane materiały" organ podał, że tapety zostały sprowadzone z zagranicy na polski obszar celny bez uiszczenia wymaganych należności celnych i podatkowych.
W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżący podniósł, że przedmiotowe tapety zostały przez niego zakupione w lutym i marcu 1991 r., a zgodnie z art. 83 ust. 1 Prawa celnego nie można wydać decyzji w sprawie wymiaru należności celnych po upływie 2 lat od dnia, w którym powstał obowiązek ich uiszczenia.
Zaskarżoną decyzją z dnia 10 maja 1994 r. Prezes Głównego Urzędu Ceł utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podstawą prawną decyzji obok art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa stanowi art. 23 ust. 2 i art. 47 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Urząd Skarbowy pismem z dnia 15 września 1993 r. poinformował o tym, że skarżący prowadzący w 1991 r. działalność gospodarczą /handlową/ nie opłacił należnego cła i podatku obrotowego od towarów zakupionych w RFN i sprowadzonych do kraju. Organ uznał zatem, że fakt sprowadzenia towaru i niezgłoszenie go do odprawy celnej stwierdzono dopiero w trakcie podjętego postępowania skarbowego przez Urząd Skarbowy w O. To ustalenie organ celny potraktował jako ujawnienie niedopełnienia obowiązków celnych przez stronę. Zdaniem organu trafność decyzji pierwoinstancyjnej uzasadnia treść art. 23 ust. 2 ustawy - Prawo celne.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący zarzuca naruszenie art. 6 Kpa w zw. z art. 83 ust. 1 Prawa celnego oraz art. 107 par. 3 Kpa. Skarżący twierdzi, że z prowadzonej przez niego dokumentacji podatkowej ustalić można bezspornie daty wprowadzenia towaru na polski obszar celny. Wskazując na postawione w skardze zarzuty skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. Nadmienia też skarżący, że w chwili przywozu towaru stawka celna na tapety wynosiła "zero". (...)
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Zasadniczy problem w niniejszej sprawie sprowadza się do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia celnego materiału dowodowego, którego to obowiązku organy administracji celnej nie dopełniły /art. 77 par. 1 Kpa/. Dla prawidłowej wykładni art. 23 ust. 2 i art. 63 ust. 1 ustawy - Prawo celne niezbędne jest określenie dnia, od którego powstał obowiązek uiszczenie należności celnych.
Zgodnie z art. 23 ust. 2 w razie niedostarczenia towaru celnego do kontroli celnej lub usunięcia go spod kontroli, cło wymierza się według stawek obowiązujących w dniu, w którym towar należało dostarczyć lub w którym go usunięto. Dopiero gdy tych dni ustalić nie można, to cło wymierza się według stawek obowiązujących w dniu, w którym ujawniono niedostarczenie lub usunięcie towaru. Organy celne zupełnie pomijają pierwszą przesłankę, która jest nadto o tyle ważna, że wyklucza - w razie jej pozytywnego ustalenia - przesłankę drugą. Przede wszystkim więc należało podjąć próbę ustalenia dnia, w którym usunięto towar spod kontroli celnej. Organy celne nie ograniczyły się wyłącznie do przyjęcia, że skoro Urząd Skarbowy w O. ujawnił usunięcie towaru spod kontroli, to dzień, w którym o tym zawiadomił organ celny jest dniem, o którym mowa w art. 23 ust. 2 ustawy.
Skarżący twierdzi, że w aktach podatkowych Urzędu Skarbowego w O. można dokładnie ustalić datę przywozu towaru na polski obszar celny. Okoliczność ta ma zasadnicze znaczenie dla określenia dnia, w którym powstał obowiązek uiszczenia należności celnych /art. 83 ust. 1/. Pominięcie tego dowodu stanowi naruszenie art. 75 par. 1 i art. 77 par. 1 Kpa w stopniu, który ma istotny wpływ na wynik sprawy.
Organ wadliwie interpretuje art. 23 ust. 2 Prawa celnego, bowiem nie uwzględnia w wykładni, iż wymiar cła na dzień ujawnienia niedostarczenia lub usunięcia towaru musi poprzedzać niemożność ustalenia dnia, w którym towar należało dostarczyć lub w którym go usunięto spod kontroli celnej.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 par. 2 pkt 1 i 3 oraz art. 208 Kpa orzekł jak w sentencji wyroku.