Wyrok NSA oz. w Gdańsku z 5 lutego 1997 r., SA/Gd 3090/95

Teza

1. Wydatki ponoszone w celu uzyskania przychodu, a więc koszty jego uzyskania, powinny być należycie udokumentowane.
2. Dowody w postaci paragonów związanych z konsumpcją w restauracjach, na których brak było nazwiska odbiorcy, nie odpowiadają wymogom określonym w par. 11 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1992 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów /Dz.U. nr 99 poz. 496 ze zm./.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę za bezzasadną nie dopatrując się naruszenia prawa ze strony organów podatkowych.

Trafne jest stanowisko zajęte przez te organy, że wydatki ponoszone w celu uzyskania przychodu, a więc koszty jego uzyskania, powinny być należycie udokumentowane. Dowody w postaci paragonów związanych z konsumpcją w restauracjach, na których brak było nazwiska odbiorcy, nie odpowiadały wymogom określonym w par. 11 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1992 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów /Dz.U. nr 99 poz. 496 ze zm./.

Wydatki na zakup garniturów, krawatów, torby i obuwia jako wydatki o charakterze osobistym, nie pozostawały, wbrew odmiennym zapatrywaniom skarżących, w bezpośrednim związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Toteż słusznie organy podatkowe uznały, że nie można było tych wydatków zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu.

Rozstrzygnięcie w tym zakresie nie narusza przepisu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 207 par. 5 Kpa w zw. z art. 68 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/.