Teza
Ustanowiona w art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /Dz.U. nr 17 poz. 75 ze zm./ instytucja określania przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych miejsc odosobnienia, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. "b" tej ustawy jest szczególnym środkiem dowodowym, korzystającym nie tylko z domniemania zgodności z prawdą, ale i nie nadającym się do wzruszenia zwykłymi środkami dowodowymi przewidzianymi kodeksem postępowania administracyjnego.
Jest to zatem dowód, którego ochrona wiarygodności idzie dalej niż dowodu z dokumentu urzędowego /art. 76 Kpa/.
Uprawnienie z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o kombatantach służy wyłącznie Kierownikowi Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych i nie może być przez niego scedowane w drodze upoważnienia na podległych mu pracowników Urzędu. Stąd wniosek, że wszelkie zmiany wcześniejszego określenia charakteru miejsca odosobnienia, o jakim mówi art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. "b" tejże ustawy mogą być dokonywane wyłącznie przez Kierownika Urzędu.
Akt "określenia" stanowi dokonane w drodze ustawowego umocowania skonkretyzowanie nieostrej treści art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy. Konkretyzacja ta zaś musi być jednolita i tak, jak przepis ustawy musi jednakowo dotykać wszystkich ubiegających się o uprawnienia.
Sentencja
- uchyla zaskarżoną decyzję.