Wyrok NSA oz. w Gdańsku z 18 kwietnia 1997 r., SA/Gd 3143/95

Tezy

Przepis par. 12 pkt 3 rozporządzenia z dnia 15 grudnia 1992 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów /Dz. U. nr 99 poz. 496 ze zm./ o dokumentowaniu wydatków związanych z używaniem na potrzeby działalności gospodarczej samochodu osobowego zestawieniem miesięcznym, a od lipca 1993 r. - ewidencją przebiegu pojazdu na zasadach tzw. kilometrówki, ma zastosowanie tylko do własnego samochodu osobowego podatnika.

Toteż w przypadku używania na potrzeby prowadzonej działalności samochodu osobowego na podstawie innego niż prawo własności tytułu prawnego /w tym również użyczenia/, podstawą zapisów w księdze są faktury, rachunki uproszczone oraz faktury i rachunki korygujące, tj. dowody dokumentujące faktycznie poniesione wydatki związane z eksploatacją utrzymaniem czy remontem wykorzystywanych pojazdów. Ewidencja przebiegu pojazdu ma w takiej sytuacji charakter jedynie pomocniczy, pozwalający na określenie limitu wydatków, które mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./.

Uzasadnienie

Skargę uznał Naczelny Sąd Administracyjny z następujących powodów za bezzasadną.

Zaskarżona decyzja nie jest niezgodna z prawem.

Skarżąca nie podważa podstawowych ustaleń faktycznych zawartych w tej decyzji.

Organy podatkowe prawidłowo natomiast zinterpretowały i zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego.

Istotnie, przepis par. 12 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1992 r. - w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów /Dz.U. 1992 nr 99 poz. 496 ze zm./ o dokumentowaniu wydatków związanych z używaniem na potrzeby działalności gospodarczej samochodu osobowego zestawieniem miesięcznym, a od lipca 1993 r. ewidencją przebiegu pojazdu na zasadach tzw. "kilometrówki", ma zastosowanie tylko do własnego samochodu osobowego podatnika.

Toteż w przypadku używania na potrzeby prowadzonej działalności samochodu osobowego na podstawie innego niż prawo własności tytułu prawnego /w tym również użyczenie, które miało miejsce w przypadku skarżącej/, podstawą zapisów w księdze są faktury, rachunki uproszczone oraz faktury i rachunki korygujące tj. dowody dokumentujące faktycznie poniesione wydatki związane z eksploatacją, utrzymaniem czy remontem wykorzystywanych pojazdów. Ewidencja przebiegu pojazdu ma w takiej sytuacji charakter jedynie pomocniczy pozwalający na określenie limitu wydatków, które mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. nr 80 poz. 350 ze zm./.

Dla określenia sposobu dokumentowania wydatków związanych z używaniem samochodu osobowego na podstawie innego niż prawo własności tytułu prawnego powołano stosowne przepisy, tj. par. 11 ust. 3 cyt. rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Organ odwoławczy nie zastosował zatem w odniesieniu do skarżącej przepisów dotyczących osób obowiązanych do prowadzenia ksiąg handlowych.

Trafne jest także stanowisko organów podatkowych co do zakwestionowanego wydatku na szkolenie pracownika w zakresie doradztwa technicznego, ekonomicznego i doradztwa w zakresie prawa finansowego. Skarżąca nie wykazała związku tego wydatku z prowadzoną przez nią działalnością. Powołała się jedynie na ogólnikowe stwierdzenia, iż taki zakres szkolenia wykorzystywany jest w prawie każdej działalności gospodarczej.

Jako sposób wykorzystania nabytych przez pracownika - Pana Roberta N. umiejętności, skarżąca wymieniła jedynie prowadzenie podatkowej księgi przychodów i rozchodów, zaprzeczając tym samym swym wcześniejszym zeznaniom.

Zeznała do protokołu kontroli z dnia 2 marca 1995 r., iż "podatkową księgę przychodów i rozchodów do czerwca 1993 r. prowadziła sama, bez pomocy pracownika". Od lipca 1993 r. księgę podatkową prowadziło biuro rachunkowe "C.". Twierdzenia podnoszone w skardze nie są zatem zgodne z wcześniejszymi zeznaniami skarżącej.

Skoro według zeznań skarżącej z inicjatywą uczestnictwa w przedmiotowym kursach wystąpił sam pracownik, zatrudniony w firmie skarżącej na 1/4 etatu jako specjalista ds. zaopatrzenia i zbytu, i skoro pracownik ten w 1993 r. był również współwłaścicielem Agencji Handlowej "L." a szkolenie w zakresie doradztwa ekonomicznego i prawa finansowego przydatne mu było na stanowisku dyrektora Agencji Handlowej "L.", a nie przy wykonywaniu obowiązku specjalisty ds. zaopatrzenia i zbytu w firmie prowadzonej przez skarżącą, to słusznie organy uznały, że wiązanie poniesionego wydatku na szkolenie pracownika z przychodami z działalności gospodarczej skarżącej nie znajduje uzasadnienia, zwłaszcza że już w pierwszej połowie 1993 r. podatniczka planowała likwidację działalności gospodarczej.

Nie można było dopatrzeć się związku pomiędzy poniesionym wydatkiem na szkolenie pracownika a przychodem z prowadzonej działalności gospodarczej, gdyż nie zachodził między nimi związek przyczynowo-skutkowy, dający w efekcie szkolenia pracownika wyższe przychody i rozwój firmy skarżącej. Nie można więc było na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy uznać przedmiotowego wydatku za koszt uzyskania przychodu.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ oddalił skargę.