Postanowienie NSA oz. w Gdańsku z 28 lutego 1996 r., SA/Gd 3247/95

Teza

Na ostateczne postanowienie organu odwoławczego w przedmiocie odmowy wyłączenia spod egzekucji administracyjnej zajętej rzeczy - osobie trzeciej przysługuje jedynie uprawnienie do wystąpienia z powództwem przeciwegzekucyjnym do sądu powszechnego.

Sentencja

1. postanawia odrzucić skargę.

Uzasadnienie

Po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 1996 r. na posiedzeniu niejawnym skargi Syndyka Masy Upadłości Produkcyjno-Usługowego Przedsiębiorstwa "A-C" Spółka z o.o. z siedzibą w B. Jako osoby trzeciej na ostateczne postanowienie Izby Skarbowej w B. z dnia 16 października 1995 r. w przedmiocie odmowy wyłączenia spod egzekucji samochodu ciężarowego, Sąd postanowił odrzucić skargę.

W ocenie Sądu, na tle aktualnego stanu prawnego należy postawić tezę, że na ostateczne postanowienie organu odwoławczego w przedmiocie odmowy wyłączenia spod egzekucji administracyjnej zajętej rzeczy - osobie trzeciej przysługuje jedynie uprawnienie do wystąpienia z powództwem przeciwegzekucyjnym do sądu powszechnego, zgodnie z art. 40 par. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. 1991 nr 36 poz. 161 ze zm./ w trybie art. 842 Kpc.

W takiej sytuacji skarga na takie postanowienie wniesiona przez osobę trzecią do Naczelnego Sądu Administracyjnego z mocy art. 27 ust. 2 w związku z art. 19 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ podlega odrzuceniu.

Odmienne stanowisko w kwestii możliwości zaskarżenia ostatecznego postanowienia organu odwoławczego w przedmiocie odmowy wyłączenia spod egzekucji administracyjnej zajętej rzeczy, prezentują Roman Hauser i Zbigniew Leoński w publikacji "Komentarz do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji" /Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1996 r., str. 76/.

Powołując się na cytowana powyżej ustawę o NSA stwierdzają iż po wejściu w życie tejże " (...) na ostateczne postanowienia przysługuje każdemu kto ma w tym interes prawny, również skarga do NSA".

Sygnalizowana rozbieżność poglądów nie ma jednak większego znaczenia w praktyce wobec faktu, iż stanowisko Sądu wyrażone w cytowanym powyżej postanowieniu jest kontynuację linii orzeczniczej przyjętej jeszcze pod rządami uprzednio obowiązujących przepisów w zakresie zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego /art. 196-216 Kpa - postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 1995 r., SA/Gd 199/95/.