Wyrok NSA oz. w Gdańsku z 6 grudnia 1996 r., SA/Gd 3417/95

Teza

W postępowaniu dotyczącym umorzenia zaległości podatkowych podatnik nie może skutecznie kwestionować istnienia i wysokości zaległości podatkowej.

Uzasadnienie

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skargę należało uznać za nieuzasadnioną a podniesiona w niej zarzuty za nietrafne.

W postępowaniu toczącym się w trybie art. 31 ustawy z dnia 19 grudnia 1990 r. o zobowiązaniach podatkowych /tj. Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486/ organ podatkowy prowadzi jedynie postępowanie dowodowe w zakresie niezbędnym do ustalenia czy w odniesieniu do podatnika występują także okoliczności które można uznać za wypadki społecznie lub gospodarczo uzasadnione, a więc czy występują ustawowe przesłanki będące podstawą do umorzenia zaległości podatkowych.

W postępowaniu dotyczącym umorzenia zaległości podatkowych podatnik nie może skutecznie kwestionować istnienia i wysokości zaległości podatkowej co w okolicznościach niniejszej sprawy oznacza iż organy podatkowe nie były uprawnione do rozpatrywania zarzutów skarżącego dotyczących okoliczności związanych z powstaniem i wysokością zobowiązania z tytułu podatku od wzrostu wynagrodzeń jako dotyczących okoliczności nie mających znaczenia dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej umorzenia zaległości podatkowych.

Za niezasadny należało również uznać zarzut co do "powierzchowności" przeprowadzonego postępowania dowodowego.

Z materiału sprawy wynika iż organy podatkowe przeprowadziły postępowanie dowodowe odnośnie sytuacji gospodarczej i finansowej strony skarżącej w zakresie wystarczającym dla dokonania oceny co do zasadności umorzenia przedmiotowej zaległości podatkowej.

Fakt, iż organ podatkowy nie zebrał żadnych materiałów odnośnie procesów sądowych toczących się przed Sądem Wojewódzkim nie może prowadzić do wniosku iż postępowanie dowodowe w sprawie było niewystarczające już chociażby z tego powodu, że strona skarżąca w toczącym się postępowaniu nie ujawniła żadnych okoliczności w tym zakresie a nadto sam fakt wszczęcia procesów sądowych co do unieważnienia aktu notarialnego jak i prowadzenia postępowania karnego przeciwko byłemu dyrektorowi nie może świadczyć o ewentualnej możliwości zaistnienia przesłanek co do umorzenia zaległości podatkowej.

Zdaniem Sądu organy podatkowe w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy, który następnie poddały analizie i ocenie wyciągając wnioski odpowiednie do wyników tej oceny.

Uznaniowa decyzja o odmowie umorzenia zaległości podatkowych nie jest w okolicznościach sprawy decyzją dowolną albowiem została podjęta przez organ w wyniku oceny zgromadzonego materiału dowodowego bez przekroczenia granic tej oceny.

Z tych względów Sąd przyjmując iż zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ skargę jako nieuzasadnioną oddalił.