Wyrok NSA oz. w Gdańsku z 4 maja 1989 r., SA/Gd 349/89

Teza

Do skutecznego rozwiązania umowy o opiekę z woli stron nie jest potrzebna decyzja administracyjna /art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe - Dz.U. 1987 nr 30 poz. 165 ze zm./.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Prokuratora Wojewódzkiego w G. na decyzję Kierownika Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Miejskiego w G. z dnia 8 września 1988 r. w przedmiocie cofnięcia zgody na zawarcie umowy o opiekę i na podstawie art. 207 par. 3 Kpa stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji.

Uzasadnienie

Prokurator Wojewódzki w G. wniósł skargę na decyzję ostateczną Kierownika Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Miejskiego w G. z dnia 8 września 1988 r. nr L-I-8171/25/74/88 RC-2684/88, cofającą zgodę na zawarcie umowy o sprawowanie opieki przez Roberta U. nad Tadeuszem B., najemcą lokalu mieszkalnego nr 5 przy ul. C. nr 2 w G.-O. W skardze zarzucono rażące naruszenie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1987 nr 30 poz. 165 ze zm./ przez rozwiązanie decyzją umownego stosunku prawnego mimo braku rażącego i uporczywego niewykonywania opieki. Z tego względu w skardze wnoszono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę wnoszono o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Decyzją z dnia 24 maja 1988 r. nr L-I-8171/25/16/88Rc-1510/88 terenowy organ administracji państwowej wyraził zgodę na zawarcie umowy o opiekę między Robertem U. a Tadeuszem B. Po upływie trzech miesięcy obie strony złożyły oświadczenia pisemne, informujące terenowy organ administracji państwowej stopnia podstawowego, że rozwiązują umowę o opiekę. Te zgodne oświadczenia stały się podstawą wydania zaskarżonej decyzji.

Uwzględniając skargę, Sąd w pełni podzielił argumentacje przytoczoną w jej uzasadnieniu i dlatego na podstawie art. 207 par. 3 Kpa orzekł jak w sentencji.

Samo zawarcie umowy o opiekę nie jest zależne od stanowiska organu administracji państwowej. Wymagana zaś zgoda, o której mowa w art. 9 ust. 2 prawa lokalowego, odnosi się do zaliczenia opiekuna do osób bliskich najemcy w rozumieniu prawa lokalowego /art. 9 ust. 1 i zdanie pierwsze w ust. 2/ i w związku z tym odnosi się także do uprawnień, jakie przysługują osobom bliskim najemcy.

Skoro wolą stron zawartej umowy o opiekę jest jej rozwiązanie, to do skuteczności takiego rozwiązania nie jest potrzebna decyzja administracyjna. Tak wyrażona wola nie może być przez organ administracji interpretowana jako efekt uporczywego niewykonywania opieki w rozumieniu art. 9 ust. 3 prawa lokalowego.