Tezy
Przewidziane w art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /Dz.U. nr 17 poz. 75 ze zm./ uprawnienia do przyznania części przywilejów kombatanckich, określonych w ust. 2, wdowom pozostałym po kombatantach nie może być ocenione z pominięciem sytuacji prawnej samego kombatanta.
Uprawnienia wdowy są bowiem pochodne od uprawnień samego kombatanta i mogą być jej przyznane wyłącznie w sytuacji, w której w świetle przepisów obowiązujących w dacie wydania decyzji, uprawnienia takie przysługiwałyby kombatantowi i nie byłoby podstaw do pozbawienia go tych uprawnień w trybie określonym w art. 25 ustawy pozbawić.
Inna interpretacja przepisów ustawy prowadziłaby bowiem do paradoksalnej sytuacji, w której męża skarżącej można byłoby pozbawić dotychczas posiadanych uprawnień wyłącznie za jego życia.
Zgon kombatanta w toku postępowania weryfikacyjnego bądź przed jego wszczęciem stawiałby wdowę po kombatancie w znacznie korzystniejszej sytuacji, gdyż zachowywałaby ona prawo do otrzymania uprawnień, o których mowa w art. 20 ust. 2 i 3 ustawy.