Uzasadnienie
Prowadzona przez M.T. działalność gospodarcza w zakresie detalicznego obwoźnego handlu artykułami spożywczymi na terenie całego kraju na podstawie decyzji Urzędu Skarbowego była opodatkowana na zasadach karty podatkowej.
Urząd Skarbowy jednak wyłączył prowadzoną przez M.T. działalność gospodarczą z opodatkowania w formie karty podatkowej. W uzasadnieniu decyzji Urząd podał, że podatnik prowadził działalność niezgodnie z warunkami decyzji o ustaleniu wysokości karty podatkowej albowiem bez powiadomienia Urzędu Skarbowego zatrudniał do przewozu krewnych, powinowatych oraz osoby obce, a nadto prowadził sprzedaż hurtową, przez co zostały naruszone postanowienia par. 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 1991 r. w sprawie karty podatkowej /Dz.U. nr 124 poz. 551/.
W odwołaniu od decyzji Urzędu Skarbowego M.T. wniósł o jej uchylenie i opodatkowanie jego działalności na zasadach karty podatkowej.
W uzasadnieniu podatnik stwierdził, że krewni i powinowaci, o których mowa w decyzji Urzędu Skarbowego, nie byli przez niego zatrudniani na podstawie umowy o pracę, zaś jeździli samochodami z towarem sprowadzonym z Niemiec tylko jako turyści, którzy w trakcie podróży świadczyli nieodpłatnie pracę na zasadzie ustnej umowy użyczenia.
Nadto w odwołaniu podniesiono, że Urząd w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie podał na podstawie jakich dowodów uznał, że prowadzona była sprzedaż hurtowa.
Izba Skarbowa utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję Urzędu Skarbowego.
W uzasadnieniu Izba podała, że takie elementy prowadzonej działalności jak jej rodzaj, stan zatrudnienia oraz miejsce wykonywania są elementami istotnymi dla ustalenia wysokości opodatkowania w formie karty podatkowej i dlatego podatnicy są zobowiązani do powiadamiania urzędów skarbowych o zaistniałych zmianach w powyższych elementach, gdyż może to prowadzić do zmiany wysokości opodatkowania bądź do utraty uprawnień do opodatkowania w formie karty podatkowej.
W ocenie Izby Skarbowej korzystanie z pomocy osób trzecich z mocy par. 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie karty podatkowej w sprawie karty podatkowej wyłącza możliwość opodatkowania prowadzonej działalności w formie karty podatkowej.
Dodatkowo podniesiono, że podatnik prowadził sprzedaż hurtową, co wynika z wystawionego rachunku, który stanowi dowód jednorazowej sprzedaży 300 kartonów margaryny spółce cywilnej z K. O prowadzonej sprzedaży hurtowej, zdaniem Izby Skarbowej, świadczy również częstotliwość, rozmiar i struktura prowadzonego przez podatnika importu towarów, które następnie były przedmiotem sprzedaży.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego M.T., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Urzędu Skarbowego, zarzucił:
1/ naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 grudnia 1991 r. w sprawie karty podatkowej, 2/ naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7-9, art. 77 par. 1, art. 80, art. 89 par. 2, art. 107 par. 3 Kpa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, polegającym na całkowitym pominięciu wyjaśnień skarżącego i nieuwzględnieniu jego wniosku o powołanie biegłego grafologa oraz o przeprowadzenie na rozprawie konfrontacji ze świadkami.
Zdaniem skarżącego Izba Skarbowa nie przeprowadziła dowodu z opinii biegłego grafologa mimo, że istniały uzasadnione wątpliwości co do autentyczności przedmiotowego rachunku dla Spółki. W ocenie skarżącego pomoc osób bliskich podczas transportu towarów należało uznać jako usługi specjalistyczne, których występowanie nie powoduje utraty uprawnień do opodatkowania w formie karty podatkowej.
Organy podatkowe określając niezasadnie prowadzoną przez podatnika działalność jako sprzedaż hurtową nie określiły jednocześnie, co należy rozumieć pod tym pojęciem.
W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało uznać za nieuzasadnioną.
Z nie budzących wątpliwości ustaleń stanu faktycznego sprawy wynika, że Urząd Skarbowy wydając decyzję w przedmiocie opodatkowania w formie karty podatkowej jednocześnie z wymiarem stawki podatku określił, iż powyższe opodatkowanie zostało ustalone z tytułu przychodów osiąganych przez podatnika z handlu obwoźnego detalicznego artykułami spożywczymi na terenie całego kraju, bez zatrudniania pracowników.
Zmiana charakteru wykonywanej działalności gospodarczej, jak również zmiana zatrudnienia bez jednoznacznego powiadomienia właściwego urzędu skarbowego, z mocy par. 23 rozporządzenia w sprawie karty podatkowej powoduje wyłączenie z opodatkowania w formie karty podatkowej, czego konsekwencją jest opłacanie podatku obrotowego i dochodowego za cały rok podatkowy na zasadach ogólnych.
Skutki takie powoduje również brak zawiadomienia urzędu skarbowego o utracie warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej.
W konkretnych okolicznościach sprawy warunkiem takim z mocy par. 5 ust. 1 pkt 3 jest wymóg niekorzystania z usług osób nie zatrudnionych na podstawie umowy o pracę.
Z dokonanych w toku postępowania ustaleń wynika, że podatnik przy sprowadzaniu towarów z zagranicy korzystał z pomocy osób trzecich, z którymi nie łączył go stosunek pracy.
Już tylko ta okoliczność stanowiła wystarczającą przesłankę do uznania, że nastąpiła utrata uprawnień do opodatkowania w formie karty podatkowej. Dla oceny tego zdarzenia jest obojętne czy usługa była odpłatna czy nie, jak również fakt, iż osoby świadczące te usługi były dla podatnika krewnymi bądź powinowatymi.
Rodzaj świadczonych usług i pomocy w sprowadzaniu towarów z zagranicy nie był tego rodzaju aby można uznać, iż w tym wypadku chodziło o usługi specjalistyczne.
Stwierdzony fakt korzystania z pomocy osób trzecich w zakresie sprowadzania towarów z zagranicy, które następnie były wprowadzone do obrotu, w ocenie Sądu stanowił wystarczającą przesłankę do uznania, że skarżący utracił uprawnienia do opodatkowania w formie karty podatkowej, czego konsekwencją było wyłącznie go z tej formy opodatkowania.
W powyższym zakresie organy tak I jak i II instancji wyczerpująco zebrały materiał dowodowy, zaś dokonując jego oceny wyciągnęły trafne i uzasadnione wnioski, nie przekraczając jednocześnie ustawowych granic oceny dowodów.
Również w zakresie zmiany charakteru działalności skarżącego z handlu detalicznego na handel hurtowy, ustalenie w toku postępowania, że skarżący w okresie ośmiu miesięcy działalności sprowadził z zagranicy i wprowadził do obrotu ponad 220 ton margaryny, w ocenie NSA, dawało organom uzasadnioną podstawę do uznania, że skarżący prowadził również handel hurtowy.
Wbrew zarzutom skarżącego, już sam fakt sprzedaży w stosunkowo krótkim okresie czasu tak znacznych ilości margaryny przy założeniu, że sprzedaż prowadzona była tylko przez skarżącego i to w warunkach pełnego zaspokojenia rynku w ten rodzaj towaru, pozwalał na zasadne przyjęcie poglądu, że była prowadzona sprzedaż hurtowa bez względu na ewentualną ocenę zasadności kwestionowanego rachunku dla Spółki.
Uznając skargę jako nieuzasadnioną Sąd na mocy art. 207 par. 5 Kpa skargę oddalił.