Wyrok NSA oz. w Gdańsku z 20 lipca 1994 r., SA/Gd 568/94

Sprawa

sprawy ze skargi Własnościowej Spółdzielni Mieszkaniowej "N.D." w G. na decyzję Wojewody w G. z dnia 7 stycznia 1994 r. nr UAN-III-7352/152/93 w przedmiocie nakazu wykonania remontu podłogi w lokalu - uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia 18 listopada 1993 r. AN-IV-7352/94 i zasądził od Wojewody w G. na rzecz Własnościowej Spółdzielni Mieszkaniowej "N.D." w G. kwotę 100.000 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Teza

Nakaz usunięcia nieodpowiedniego stanu technicznego części obiektu budowlanego, stanowiącej jednocześnie wyodrębniony lokal mieszkalny, skierowany na podstawie art. 46 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./ do właściciela lub zarządcy obiektu, może dotyczyć wyłącznie stanu samego obiektu.

Nie może wkraczać w to, co mieści się wewnątrz lokalu i jest regulowane szeroko rozumianymi przepisami prawa cywilnego.

Sentencja

Naczelny Sąd Administracyjny

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 18 listopada 1993 r. Prezydent Miasta G., powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 46 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./, nakazał Własnościowej Spółdzielni Mieszkaniowej "N.D." wykonanie remontu podłogi w lokalu nr 34 przy Al. W. 39, polegającego na usunięciu toksycznych warstw pochodzących od płyty pilśniowej miękkiej impregnowanej xylamitem i wykonaniu nowej, prawidłowej podłogi do dnia 31 stycznia 1994 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że postępowanie przeprowadzone przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w G. wykazało intensywny chemiczny zapach wydzielający się z płyt pilśniowych miękkich impregnowanych xylamitem.

W odwołaniu od powyższej decyzji Własnościowa Spółdzielnia Mieszkaniowa "N.D." w G. wnosiła o uchylenie decyzji, zarzucając, że nie dysponuje środkami finansowymi na wykonanie prac remontowych. Budynek ma 74 lokale mieszkalne, w których podłogi zostały wykonane z tego samego materiału i tą samą metodą. Koszty remontu w tej sytuacji musieliby pokryć pozostali najemcy lokali mieszkalnych.

Zaskarżoną decyzją z dnia 7 stycznia 1994 r. Wojewoda w G. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w części dotyczącej nałożonego obowiązku remontu podłogi, uchylił zaś jedynie termin jego wykonania, określając go na 31 marca 1994 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano na zastosowanie niedozwolonych środków impregnacyjnych w lokalu mieszkalnym, co stanowi naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 3 i 6 prawa budowlanego. Ustalony nowy termin wykonania remontu jest w ocenie organu odwoławczego realny.

W skardze do Sądu Spółdzielnia wnosiła o uchylenie decyzji, ponawiając zarzuty podnoszone w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę wnoszono o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wypowiedziany został pogląd wyrażający zasadę, że obiektem budowlanym w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./ jest budynek, a nie poszczególne lokale znajdujące się w tym budynku /wyrok NSA z dnia 28 stycznia 1986 r. II SA 2192/85 - ONSA 1986 Nr 1 poz. 7/. Skład orzekający w niniejszej sprawie pogląd powyższy podziela, z tym zastrzeżeniem, iż lokal mieszkalny w budynku wielomieszkaniowym jako konstrukcyjna część tego budynku jest częścią obiektu budowlanego.

Organy nadzoru nad stosowaniem prawa budowlanego, przyjmując, że przepisy art. 43 i 46 prawa budowlanego adresowane są do właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego, a nie do osób zajmujących poszczególne lokale, prawidłowo określiły adresata decyzji nakazujących wykonanie remontu podłogi: Własnościową Spółdzielnię Mieszkaniową "N.D." w G. Jednakże zarówno decyzja organu I instancji, jak i utrzymująca ją w mocy decyzja organu odwoławczego dotyczą ściśle określonego lokalu /a dokładniej - podłogi w tym lokalu/, bez jakiegokolwiek ustalenia, czy w sprawie chodzi o wadę obiektu budowlanego. Lokal zaś - jak wyżej wykazano - nie jest tożsamy z obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów art. 43 i 46 prawa budowlanego.

Z zasady spory dotyczące wad utrudniających czy uniemożliwiających prawidłowe korzystanie z lokalu mieszkalnego są sporami cywilnymi, do których rozstrzygania powołane są sądy powszechne /art. 2 par. 1 Kpc/.

Przepisy prawa budowlanego zastosowane w sprawie dotyczą utrzymania w odpowiednim stanie obiektu budowlanego /lub jego części/. Z tego też względu nakaz usunięcia nieodpowiedniego stanu technicznego części obiektu budowlanego, stanowiącej jednocześnie wyodrębniony lokal mieszkalny, skierowany na podstawie art. 46 prawa budowlanego do właściciela lub zarządcy obiektu, może dotyczyć wyłącznie stanu samego obiektu. Nie może wkraczać w to, co mieści się wewnątrz lokalu i jest regulowane szeroko rozumianymi przepisami prawa cywilnego.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy rzeczą organów nadzoru budowlanego będzie ustalenie, czy zastosowanie określonych materiałów budowlanych spowodowało naruszenie zasad sztuki budowlanej itp. wad, które można uznać lub nie za wady obiektu budowlanego w myśl przepisów prawa budowlanego.

Z tych względów na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 3 Kpa Sąd orzekł jak w wyroku, postanawiając o kosztach postępowania na podstawie art. 208 Kpa.